Chapter Title : എന്റെ സുലോചന [Thamasyan]

മുറിയിലെ കട്ടിലിലേക്ക് വീണതും അവൻ അഗാധമായ ഉറക്കത്തിലേക്ക് വഴുതിവീണു.

​പിറ്റേന്ന് രാവിലെ ജനാലയിലൂടെ അരിച്ചെത്തിയ സൂര്യപ്രകാശമാണ് ശരണിനെ ഉണർത്തിയത്. കണ്ണ് തുറന്നപ്പോൾ മുറിയിൽ ആരോ ഉള്ളതുപോലെ അവന് തോന്നി. നോക്കിയപ്പോൾ മുപ്പത്തഞ്ചോളം വയസ്സ് തോന്നിക്കുന്ന ഒരു സ്ത്രീ മുറി വൃത്തിയാക്കുന്നു. ശരാശരി ശരീരപ്രകൃതിയും ശ്യാമവർണ്ണവുമുള്ള ഒരു സ്ത്രീയായിരുന്നു അത്.

വസ്ത്രധാരണത്തിലും പെരുമാറ്റത്തിലും വളരെ ലളിതയാണെന്ന് കണ്ടാലേ അറിയാം. നാട്ടിൽ ഇല്ലാത്ത ഈ വർഷങ്ങൾക്കിടയിൽ വീട്ടിൽ വന്ന പുതിയ അംഗമായിരിക്കാം അതെന്ന് അവൻ കരുതി. അവർ തന്റെ ജോലിയിൽ അതീവ ശ്രദ്ധാലുവായിരുന്നു.
​ശരൺ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റ് താഴേക്ക് പോയി.

അടുക്കളയിൽ അമ്മയോടൊപ്പം ആ സ്ത്രീയും ജോലിയിൽ സഹായിക്കുന്നത് അവൻ കണ്ടു. അല്പനേരം കഴിഞ്ഞ് അമ്മ തനിച്ചായപ്പോൾ ശരൺ പതുക്കെ അടുത്തുചെന്നു ചോദിച്ചു, "അമ്മേ, ആരാണ് മുകളിൽ മുറി വൃത്തിയാക്കിക്കൊണ്ടിരുന്ന ആ സ്ത്രീ? മുൻപ് അവരെ കണ്ടിട്ടില്ലല്ലോ."

​അമ്മ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, "അത് സുലോചന. അവൾ ഇവിടെ വരാൻ തുടങ്ങിയിട്ട് ഇപ്പോൾ രണ്ട് വർഷത്തോളമാകുന്നു മോനേ. നമ്മുടെ വീടിന്റെ എല്ലാ കാര്യങ്ങളും നോക്കുന്നത് സുലോചനയാണ്. അരമണിക്കൂർ ദൂരെയുള്ള ഒരു ഗ്രാമത്തിലാണ് താമസം. വലിയ കഷ്ടപ്പാടിലാണ് അവൾ ജീവിക്കുന്നത്, പക്ഷേ നല്ലൊരു മനുഷ്യസ്ത്രീയാണ്."

​സുലോചനയെക്കുറിച്ച് അമ്മയിൽ നിന്ന് കൂടുതൽ അറിഞ്ഞപ്പോൾ ശരണിന് അവരോട് ബഹുമാനം തോന്നി. നിയമം പഠിക്കുന്ന ഒരാളെന്ന നിലയിൽ, അധ്വാനിക്കുന്ന ഓരോ മനുഷ്യരോടും അവൻ വലിയ ആദരവ് പുലർത്തിയിരുന്നു. അടുക്കളയിൽ പാത്രം കഴുകിക്കൊണ്ടിരുന്ന സുലോചനയുടെ അടുത്തേക്ക് ശരൺ നടന്നുചെന്നു.
​"സുലോചനേ..." അവൻ മെല്ലെ വിളിച്ചു.

​പെട്ടെന്ന് വിളികേട്ട് അവർ ഒന്ന് പരിഭ്രമിച്ചു. കൈ തുടച്ച് അവർ അവനെ നോക്കി.