Chapter Title : എന്റെ വെടിവെപ്പുകൾ 7 [വില്യം ഡിക്കൻസ്]

പോകാൻ ഒരു പേടി. ഇതൊക്ക വെറും ഫ്‌ളൈർട്ടിങ് ആണോ അതോ ശെരിക്കും ഇഷ്ടം ആണോ ഒന്നും അറിയില്ല.

അങ്ങനെ ഇരിക്കെ ഒരു ദിവസം പെട്ടെന്ന് അമ്മ വിളിച്ചിട്ട് പറഞ്ഞു കാർ ആയിട്ട് നേരെ കുഞ്ചുന്റെ വീട്ടിലോട്ട് വരാൻ, കുഞ്ചുന്റെ അമ്മയ്ക്ക് എന്തോ വയ്യ എന്ന്.. ഞാൻ പെട്ടെന്ന് തന്നെ എത്തി ഞാനും കുഞ്ചുവും കൂടി കുഞ്ചുന്റെ മമ്മിയെയും ഹോസ്പിറ്റലിൽ കൊണ്ട് പോയി. ശ്വാസം മുട്ട് കൂടിയതാ. കുറെ ടെസ്റ്റുകൾ ഒക്കെ കഴിഞ്ഞു ഏകദേശം വൈകുന്നേരം വരെ ഹോസ്പിറ്റലിൽ ആയിരുന്നു. എന്നോട് പൊക്കോളാൻ പറഞ്ഞതാ പക്ഷെ ഞാൻ അവരുടെ കൂടെ നിന്നു, ആ വലിയ ഹോസ്പിറ്റലിൽ കുഞ്ചു മാത്രം നിന്ന് എന്ത് ചെയ്യാനാ..

അന്ന് വൈകിട്ട് അവരെ വീട്ടിൽ ആക്കി ഞാൻ തിരിച്ചു എന്റെ വീട്ടിലും വന്നു. കുറെ കഴിഞ്ഞു കുഞ്ചു വിളിച്ചു ഒരുപാട് താങ്ക്സ് ഒക്കെ പറഞ്ഞു.. ഇന്നാണ് ഒരു അനിയന്റെ വില ഞാൻ മനസ്സിലാക്കിയത്.. സോറി സോറി അനിയൻ എന്ന് പറേണത് യാൾക്ക് അലര്ജി ആണല്ലോ.. കുഞ്ചു പറഞ്ഞു

ഈ ഡയലോഗ് എനിക്ക് എന്തോ ഒരു കൊളുത് പോലെ തോന്നി എങ്കിലും വേറെ ഒന്നും വിട്ടു പറഞ്ഞില്ല..

ഞാൻ : ഇന്ന് ഞാൻ വീട്ടിൽ ഉണ്ടായൊണ്ട് വന്നു.. ഇല്ലായിരുന്നേൽ എന്ത് ചെയ്യുമായിരുന്നു?

കുഞ്ചു : അതാണ്. നി ഉണ്ടായൊണ്ട് ഹോസ്പിറ്റലിൽ കാര്യങ്ങൾ ഒന്നും ഞാൻ അറിഞ്ഞില്ല

ഞാൻ : യാൾക്ക് ലൈസൻസ് ഇല്ലേ?

കുഞ്ചു : യെസ്.. ഇവിടെ കാറും കിടപ്പൊണ്ടല്ലോ.. കൈ തെളിഞ്ഞിട്ടില്ല..

ഞാൻ : ബെസ്റ്റ്.. കാർ നോക്കി നിന്നാൽ കൈ തെളിയില്ല അങ്ങോട്ട് കേറി ഇരുന്ന് ഓടിക്കണം

കുഞ്ചു : ആഗ്രഹം ഉണ്ട്.. പപ്പയ്ക്ക് ഇപ്പോൾ വയ്യ.

പുളിക്കും ടെൻഷൻ ആണ്.. പിന്നെ വേറെ ആര് വരാഞ്ഞ.. നി വരുമോ?

ഞാൻ : ഫീസ് തന്നാൽ വരാം

കുഞ്ചു : ഫീസ് ഒന്നും ഇല്ല.. നല്ല ഫുഡ്‌ ഇണ്ടാക്കി തരാം..

ഞാൻ : ആ നോക്കാം

കുഞ്ചു : ഞാൻ കാര്യം ആയിട്ട് ചോദിച്ചതാ.. കൈ തെളിഞ്ഞു കിട്ടിയാൽ പിന്നെ അത്യാവശ്യം വരുമ്പോൾ ഉപകരിക്കുമല്ലോ

ഞാൻ : ഓ ഞാനും കാര്യം തന്നെ പറഞ്ഞത്, സൺ‌ഡേ നോക്കാം..

കുഞ്ചു : പള്ളിയിൽ പോയി വന്നിട്ട് ഉച്ച കഴിഞ്ഞ് പോകാം..

ഞാൻ : മ്മ് ഓക്കേ..

കുഞ്ചു : മ്മ്.. ചേച്ചിയോട് ഞാൻ ചോദിക്കണോ?

ഞാൻ :