Chapter Title : എസ്റ്റേറ്റിലെ വേട്ടനായ്ക്കൾ [ഹസ്ന]

ഞാൻ തല ചെരിച്ചു കാമം കത്തുന്ന കണ്ണുകളാൽ അപ്പച്ചനെ നോക്കി.. കോഞ്ചിപോലും പറഞ്ഞു " അത് നന്നായി ഇവിടെ നമ്മള്‍ എന്തു നടന്നു എന്നത് ആരും അറിയണ്ട" ഞാന്‍ അപ്പോളും ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല അപ്പോള്‍ അപ്പച്ചൻ മെല്ലെ എന്റെ വള നോക്കാന്‍ എന്ന വ്യാജേനെ എന്റെ കൈ പിടിച്ചു തടവാന്‍ തുടങ്ങി എന്നിട്ട് മോളുടെ കണ്ണുകള്‍ എന്ത് ഭംഗിയ എന്ന് പറഞ്ഞു എന്റെ കണ്ണിലും മുഖത്തും ഒക്കെ അപ്പച്ചൻ തലോടി.. " എന്റെ മോള് എന്ത് സുന്ദരിയനെന്നോ" എന്ന് പറഞ്ഞു എന്റെ കവിളില്‍ ഒരു ഉമ്മ വച്ചു. അപ്പോള്‍ ഞാന്‍ ഒരു ഫോര്മാലിറ്റിക്ക് വേണ്ടി പ്രതികരിച്ചു " അപ്പച്ചാ വേണ്ട തെറ്റാണ് വേണ്ട" " അപ്പച്ചൻ പറഞ്ഞു മോളെ ആരും ഒന്നും അറിയില്ല ഇന്ന് ഒരു തവണ" " ഇച്ചായനെയും എല്ലാവരും എത്ര പേരെയാണ് അപ്പച്ചാ നമ്മള്‍ വന്ജിക്കുന്നത്." അതൊന്നും കേൾക്കാനുള്ള മാനസിക ശേഷിയല്ലായിരുന്നു എന്റെ അമ്മായിച്ചന്റെ.. അതു പറഞ്ഞു തീരുന്നതിന് മുൻപ് തന്നെ എന്നെ പൂണ്ടടക്കം കെട്ടിപ്പിടിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു "മോളെ ആരും ഒന്നും അറിയില്ല" ഞാന്‍ മനസുകൊണ്ട് അപ്പച്ചനിക് വഴങ്ങാന്‍ തീരുമാനിച്ചു ഞാന്‍ അനങ്ങാതെ നിന്നു.. എന്നെ പോക്കി എടുത്തു കട്ടിലിൽ കിടത്തി.ഞാൻ അതിശയപ്പെട്ടു ഈ പ്രായത്തിലും എന്നാ ശക്തിയാ.. ആൽബിച്ചായന്‌ അപ്പച്ചന്റെ കാൽ ഭാഗം മെങ്കിലും കിട്ടിയിരുന്നെങ്കിൽ ഞാൻ ആശിച്ചു പോയി..

കട്ടിലിൽ എന്നെ കിടത്തി എന്റെ കാൽപാദങ്ങൾ മുതൽ മേലോട്ട് നക്കാൻ തുടങ്ങി. അപ്പച്ചന്റെ നിശ്വാസവും ആരമുള്ള നാക്കിന്റെ ഗുണവും രണ്ടും കൂടി എന്നെ വല്ലാത്ത ഒരു മനസികയിൽ എത്തിച്ചു.. എന്റെ ശരീരം മുഴുവന്‍ ഉമ്മകള്‍ കൊണ്ട് മൂടി തഴുകല്ഏരറ്റുവാങ്ങി അപച്ഛന്‍ എന്റ നയിടി ഊരി ദൂരേയ്ക്ക് എറിഞ്ഞു നിമിഷങ്ങള്ക്ക കം ഞാന്‍ നൂല്‍ ബന്ദമില്ലാതെകട്ടിലില്‍ കിടന്നു അപച്ഛന്‍ എന്റെ മുലകള്‍ ചപ്പി എന്നെ ചൂട് പിടിപിച്ചു. അതുവരെ പ്രതികരിക്കാതെ കിടന്ന ഞാന്‍ അപച്ഛന്റെ തലയില്‍ തഴുകി അപച്ഛന്റെ തലയില്‍ ഉമ്മ വച്ച് അച്ഛന് അത് വളരെ സന്തോഷം ഉളവാക്കി അപച്ഛന്‍ എന്നെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു ചുണ്ടുകളും നാവും നുണഞ്ഞു "എനിക്ക് മോളെ വേണം