Chapter Title : എസ്റ്റേറ്റിലെ വേട്ടനായ്ക്കൾ [ഹസ്ന]

ആ പറച്ചിൽ തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു ഇച്ഛയനോടുള്ള നിരാസം. ഞാൻ ഇരുന്ന കസേരയിൽ ഇരുന്നു അപ്പച്ചന്റെ അടുത്ത് പോയി ഇരുന്നു പതിയെ ലാളിച്ചു..

"ഞാൻ ഇല്ലേ അപ്പച്ചനിക് പിന്നെ എന്തിനാ ഇങ്ങനെ സങ്കട പെട്ടു ഇരിക്കുന്നത് ഇവിടെ ജീവിക്കാൻ എന്തു സുഖം ആണ്. നല്ല കാറ്റും തണുപ്പും സുന്ദരമായ ചുറ്റുവാടും.. സിറ്റി ആണെങ്കിൽ എപ്പോയും തിരക്കും ബഹളവും..." "മോളെ ഞാൻ ഇവിടെ ഒറ്റയ്ക്കു ഈ ഇത് എങ്ങനെ ആസ്വദിക്കാൻ ആണ് മോൾ പറയുന്നത്.. മോൾക് അവിടെ ആൽബി ഇല്ലേ അപ്പച്ചനെ മാത്രം അല്ലെ ആരും ഇല്ലാത്തത് " "അപ്പച്ചന് ഞാൻ ഇല്ലേ.... " അതും പറഞ്ഞു ഞാൻ നിർത്തി. "മോൾക് രണ്ടു ദിവസം കഴിഞ്ഞൽ അവന്റെ കൂടെ പോകണ്ടേ പിന്നെ അവൻ ഉണ്ടാകില്ലേ ഗൾഫിൽ പോകുന്നത് വരെ നിന്റെ കൂടെ " "എന്റെ അപ്പച്ചാ ആൽബിച്ചായൻ വരുമ്പോൾ നേരം ഒരുപാട് കൈയ്യും പിന്നെ വന്നു ബെഡിൽ കിടന്നു ഉറങ്ങും " എന്നോട് പെട്ടന്ന് പറഞ്ഞു പോയി.. പറഞ്ഞപോൾ ആണ് എനിക്കു ബോധം വന്നത്... "അപ്പോൾ മോളെ പിന്നെ ഒന്നും " ഷെയ്യ്യ്യ് ... ഞാൻ ആകെ ചൂളി പോയി... അപ്പച്ചൻ മെല്ലെ എണിറ്റു എന്റെ അടുത്ത് വന്നു എന്നിട്ട് ചോദിച്ചു " മോളെ അപ്പോൾ കാര്യങ്ങൾ എല്ലാം എങ്ങനെ " ഞാൻ തല കുനിഞ്ഞു നിന്നു... അമ്മായിച്ഛൻ മെല്ലെ എന്റെ തോളിൽ കൈ വെച്ച് കൊണ്ട് എന്റെ മുഖം രണ്ടു കൈ കൊണ്ടും പോക്കി എന്നിട്ട് വീണ്ടും ചോദിച്ചു "നിങ്ങൾ തമ്മിൽ എന്തങ്കിലും പ്രശ്നം.. " "നമ്മൾ തമ്മിൽ പ്രശ്നങ്ങൾ ഒന്നുമില്ല അപ്പച്ചാ " "പിന്നെ എന്താ ഇത്ര മാസങ്ങൾ ആയിട്ടും ഒന്നും ആവാത്തത്.. നിനക്കോ അവനോ എന്തങ്കിലും " "അറിയില്ല... " "ഡോക്റ്ററെ കണ്ടോ " "ഹ്മ്മ്മ് " "എന്നിട്ട് ഡോക്ടർ എന്തു പറഞ്ഞു " "പ്രശ്നം ഒന്നുമില്ല എന്ന് പറഞ്ഞു " അപ്പോയും അമ്മായിപ്പാന്റെ കൈ എന്റെ തോളിൽ ആയിരുന്നു... "എന്നാ മക്കൾ ടെൻഷൻ അടിക്കണ്ട അത് അങ്ങ് ആയിക്കോളും "

എന്ന് പറഞ്ഞു എന്റെ തോളിൽ