Chapter Title : ഏട്ടന്റെ പ്രവാസവും ഏടത്തിക്കു നറുഅണ്ടി സർബത്തും [ചേതൻ]

അപ്പൊ തന്നെ അറിയിക്കും.

പലപ്പോഴും ചേട്ടൻ എന്നോട് സംസാരിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ അത് ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടുണ്ട്..

അന്നത്തെ ദിവസം പിന്നെ എന്നെ ഏടത്തി വിളിച്ചില്ല.

വൈകിട്ട് ആയി.

ഞാൻ ജോലി കഴിഞ്ഞു വീട്ടിലേക്ക് വന്നു.

അന്ന് ഉച്ചക്ക് എന്നോട് പറയാതെ ഏടത്തി ഒറ്റയ്ക്ക് ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോയി.

അമ്മ ഹോസ്പിറ്റലിൽ നിന്ന് വീട്ടിൽ വന്നിട്ട് പഴയ പോലെ തന്നെ എന്നോട് സംസാരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

അമ്മയോടും അച്ഛനോടും ഏടത്തി എന്റെ ഈ കഴപ്പ് പറഞ്ഞിട്ടില്ല, എന്ന് എനിക്ക് അപ്പോൾ മനസ്സിലായി..

ചേട്ടനോട് പറഞ്ഞാൽ എന്താകും എന്നുള്ള പേടി ആയിരുന്നു എന്റേത്.

അന്ന് രാത്രി എനിക്ക് ശരിക്കും ഉറക്കമില്ലായിരുന്നു..

ശെരിക്കും ജീവിതം കൈവിട്ടു പോകുന്നതു പോലെ തോന്നി..

പിറ്റേദിവസം ഞാൻ രാവിലെ ജോലിക്ക് വർഷോപ്പിലേക്ക് പോയി..

ഒരു ഉച്ചയോടെ ആകാറായപ്പോൾ ഹോസ്പിറ്റൽ നിന്നും എനിക്ക് വിളിവന്നു.

അത് അമ്മയുടെ ഫോണിൽ നിന്നാണ്.

അമ്മ :മോനെ നിനക്ക് ഇങ്ങോട്ട് വരാൻ പറ്റുമോ?

ഇന്നത്തെ ദിവസം മുഴുവൻ ഞാൻ ഇവിടെ കാണും,

അവൾ അങ്ങ് പോട്ടെ..ഇന്നിനി ഇങ്ങോട്ട് വരണ്ട..

എന്ന് പറഞ്ഞുകൊണ്ട് ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തു..

എനിക്ക് അപ്പോഴും വിഷമമായിരുന്നു..

കാരണം ഏട്ടത്തിയുടെ ഫോണിൽ നിന്നല്ല വിളിച്ചത്..

വ്യക്തി വിരോധമുള്ളവർ ഇങ്ങനെയാണ് സാധാരണ പെരുമാറുന്നത്..

അതുകൊണ്ട് തന്നെ പേടിയോടും, നിരാശയോടും കൂടി ഞാൻ ആശുപത്രിയിലേക്ക് ചെന്നു.

കിടക്കയിൽ കിടക്കുന്ന അച്ചനോട് ഞാൻ ഗൗരവമായി തന്നെ ഓരോ കാര്യങ്ങൾ ചോദിക്കുന്നുണ്ട്.

അച്ഛനും,അമ്മയും സൗഹൃദപരമായി തന്നെ എന്നോട് സംസാരിക്കുന്നു...

പക്ഷേ ഏടത്തി എന്റെ മുഖത്തുനോക്കുന്നതേ ഇല്ല, പിന്നെ ഒന്നും സംസാരിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നില്ല..

സാധാരണ ഇങ്ങനെയുള്ള സന്ദർഭങ്ങളിൽ അവിടെ ഏറ്റവും കൂടുതൽ സന്ദർഭയോചിതമായി