Chapter Title : ഏട്ടത്തിയമ്മയും കുഞ്ഞേച്ചിയും 6 [യോനീ പ്രകാശ്‌]

പോലെ കഴിക്കണതുമൊക്കെ കൊറച്ച് ദിവസത്തേക്ക് നിര്‍ത്തിക്കോ...അല്ലെങ്കിലേ...ഏടത്തീടെ കയ്യീന്ന്‍ പൊന്നുമോന് ഇനി ഒരു ഉമ്മ പോലും കിട്ടുംന്ന് വിചാരിക്കണ്ട…!”

ഏട്ടത്തിയമ്മയുടെ വാക്കുകളില്‍ വല്ലാത്തൊരു കൊഞ്ചല്‍ പുരണ്ടിരുന്നു. വളരെ സിമ്പിളായ ഒരു തമാശയെന്ന പോലെ അവര്‍ പറഞ്ഞ ആ അവസാന വാക്കുകള്‍ കുഞ്ഞേച്ചിയെ വിറളി പിടിപ്പിച്ചു കളഞ്ഞു.

അസഹ്യമായതെന്തോ കേട്ടത് പോലെ അവള്‍ തല വെട്ടിച്ച് കൊണ്ട് കത്തുന്നൊരു നോട്ടം നോക്കി. എന്റെ കയ്യില്‍ കടന്നു പിടിച്ചു കൊണ്ട് ശരിക്കും ദഹിപ്പിച്ചു കളയുന്ന ഒരു നോട്ടം.!

ആ കണ്ണുകള്‍ ചുവന്നുവന്ന് നീര്‍ പൊടിയുന്നത് കാണാമായിരുന്നു. ഞാനാകെ ത്രിശങ്കു സ്വര്‍ഗ്ഗത്തിലായി.

ഏട്ടത്തിയമ്മയ്ക്ക് മറുപടി കൊടുക്കാതിരിക്കാന്‍ പറ്റില്ലല്ലോ. അതൊരു തമാശയായിരുന്നു എന്ന് കുഞ്ഞേച്ചിയെയും.., അത് ഞാന്‍ നന്നായി ആസ്വദിച്ചു എന്ന് ഏട്ടത്തിയമ്മയെയും എനിക്ക് ബോധ്യപ്പെടുത്തേണ്ടിയിരുന്നു.

ഞാന്‍ ഉച്ചത്തിലൊന്ന് ചിരിച്ചു. എന്നാല്‍ കുഞ്ഞേച്ചിയുടെ തുറിച്ച കണ്ണുകള്‍ എന്നെ അപ്പോഴും കൊത്തി വലിക്കുന്നുണ്ടെന്ന ഓര്‍മ്മ കാരണം ആ ചിരി വല്ലാതെ ഇളിഞ്ഞതായി മാറിപ്പോയി.

അത് കൂടെ ആയപ്പോള്‍ അവളുടെ കണ്ണുകള്‍ ഒന്നുകൂടെ തുറിച്ചുന്തി. കോള്‍ കട്ടായിക്കഴിയുമ്പോള്‍ ഇവിടെ ഇനി എന്തൊക്കെ നടക്കുമെന്ന ഒരു ആശങ്ക എന്‍റെയുള്ളില്‍ ഉറവെടുത്തു.

ആരുമില്ലാത്തവന് ഈശ്വരന്‍ തുണ എന്നപോലെ...ഇവിടെയും ഏട്ടത്തിയമ്മ തന്നെ എനിക്ക് തുണയായി.

"എവിടെ എന്‍റെ മോള് ...ഒരു അനക്കവും കേള്‍ക്കണില്ലാല്ലോ...നിമ്മിയെ ഒന്ന് വിളിക്ക്യോ പൊന്നൂ…!”

വാത്സല്യത്തില്‍ പൊതിഞ്ഞ ആ വാക്കുകള്‍ കേട്ടപ്പോള്‍ ഞാന്‍ തന്നെ ശരിക്കും അമ്പരന്നു പോയി. കുഞ്ഞേച്ചിയെ അവര്‍ക്ക് ഭയങ്കര ഇഷ്ടമാണെന്നൊക്കെ അറിയാം..പക്ഷെ ഇത്രയ്ക്ക് പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല.! അത്ഭുതഭാവത്തില്‍ തന്നെ ഞാന്‍ കുഞ്ഞേച്ചിയെ നോക്കി.

"അടുക്കളയിലാണെന്ന് തോന്നുന്നു ഏടത്തീ...ഒരു മിനിറ്റ്..നോക്കട്ടെ…!”

ആളെല്ലാം കേട്ടു കൊണ്ടിരിക്കുകയാണെന്ന് പറയാന്‍ പറ്റില്ലല്ലോ.. ഞാനൊരു നുണ പറഞ്ഞു.

മൊബൈല്‍ കുഞ്ഞേച്ചിയുടെ നേരെ നീക്കി വച്ചുകൊണ്ട് ഇടങ്കകണ്ണിട്ട് ആ മുഖമൊന്ന് നോക്കി.

അപ്പോഴാണ്‌ ഞാന്‍ ശരിക്കും അത്ഭുതപ്പെട്ടു പോയത്. അവളത് ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല. ആ നിര്‍വ്യാജമായ സ്നേഹം അവളുടെ കിളിപറത്തിക്കളഞ്ഞപോലായിരുന്നു.

അവളുടെ മുഖത്തിപ്പോള്‍ അവിശ്വസനീയതയോ സങ്കടമോ സ്നേഹമോ നീരസമോ ഒക്കെച്ചേര്‍ന്ന ഭാവങ്ങള്‍ മിന്നി മറഞ്ഞുകൊണ്ടേയിരിക്കുകയാണ്. അതേ സമയം എന്‍റെ മുന്നില്‍ അത് പ്രകടമാവാതിരിക്കാനുള്ള ഒരു ശ്രമവും നടത്തുന്നുണ്ട്.

"ദേ..കുഞ്ഞേച്ചീ...ഏടത്തി അന്വേഷിക്കുന്നു..!”

ഏട്ടത്തിയമ്മ കേള്‍ക്കാനായി സ്വാഭാവികമെന്നവണ്ണം ഞാന്‍