Chapter Title : ഏട്ടത്തിയമ്മയും കുഞ്ഞേച്ചിയും 6 [യോനീ പ്രകാശ്‌]

നടന്നതെങ്ങാന്‍ അവളറിഞ്ഞാ..ഈശ്വരാ ഓര്‍ക്കാനേ വയ്യ..!

"മനുഷ്യന്‍റെ മനസ്സമാധാനം കളയാന്‍ ഓരോന്ന്…..ദേ..ഒരു കാര്യം ഞാന്‍ പറഞ്ഞേക്കാം..അവള്‍ടെ അടുത്ത് കൊഞ്ചാനെങ്ങാന്‍ നിന്നാലുണ്ടല്ലോ..!”

അവളെന്നെ താക്കീത് നിറഞ്ഞ ഒരു നോട്ടമെയ്തു. ആ തൊണ്ടയൊന്നിടറിയിരുന്നു.. കണ്ണുകളിലൊരു നീരിളക്കമുണ്ടായി. എന്തോ ഒരു ഉള്‍ഭീതി അവളെ ചൂഴ്ന്നു നില്‍ക്കുന്നത് പോലെ തോന്നി.

എന്ത് പറയണമെന്നറിയാതെ ഞാനുഴറി. ശ്യാമേച്ചിയുടെ കാര്യം പറയണ്ടായിരുന്നു.

"കാര്‍ നാളെ കൊടുത്താ മതിയെന്നാ അച്ഛന്‍ പറഞ്ഞേ..!”

ഒന്നും മിണ്ടാതിരുന്നാ അവള്‍ക്ക് വല്ല സംശയവും തോന്നിയാലോ എന്ന് പേടിച്ച് ഞാന്‍ വായില്‍ വന്നതങ്ങു പറഞ്ഞു.

കൈമുട്ട് ടേബിളില്‍ കുത്തി താടിയ്ക്ക് കൈ താങ്ങിക്കൊണ്ട് അവളെന്നെയൊന്നു നോക്കി. അരിയുടെ കണക്ക് ചോദിക്കുമ്പോ പയറിന്റെ കണക്ക് പറയുന്നോ എന്നൊരു ഭാവമായിരുന്നു ആ മുഖത്ത്.

എന്‍റെ മുഖത്ത് അറിയാതൊരു ചമ്മിയ ചിരി വന്നുപോയി. അതവളെ അല്പം മയപ്പെടുത്തിയെന്നു തോന്നുന്നു.. ചിരിച്ചു പോകാതിരിക്കാന്‍ അവള്‍ ചുണ്ടുകള്‍ കൂട്ടിപ്പിടിക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോള്‍ എനിക്ക് ആശ്വാസമായി.

"ഈ കുറുമ്പ് കാണുമ്പോഴാണ് മനുഷ്യനങ്ങോട്ട്..!”

ആ കണ്ണുകളില്‍ തിങ്ങിമറിയുന്ന സ്നേഹക്കടല്‍ ഒരു പരിഭവഭാവം കൊണ്ട് മറച്ചു പിടിച്ച് അവള്‍ പൊടുന്നനെ കസേര തള്ളി നീക്കിക്കൊണ്ട് എഴുന്നേറ്റു.

പിന്നിലൂടെ വന്ന്‍ കഴിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന കൈ അകറ്റിപ്പിടിച്ച് മറുകൈ കൊണ്ട് എന്‍റെ നെഞ്ചിലൂടെ ചുറ്റിപ്പിടിച്ചു.

"കുഞ്ഞേച്ചി വല്ലാതെ ദേഷ്യപ്പെട്ടോ പോന്നൂ….!”

ആ ശബ്ദം വല്ലാതെ തരളിതമായിരുന്നു.

"എനിക്കവളുടെ പെരുമാറ്റം തീരെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ല..എന്‍റെ മുത്തിന്‍റെ കാര്യത്തില്‍ അങ്ങനെ ആരും അധികാരം കാണിക്കണ്ട...എനിക്കിഷ്ടല്ല…!”

ആ കറി പുരണ്ട ചുണ്ടുകള്‍ അങ്ങനെ തന്നെ എന്‍റെ കവിളില്‍ പതിഞ്ഞു.

"സോറി..സോറി..സോറി..ആയിരം വട്ടം..!”

കവിളില്‍ പറ്റിയ കറി അവള്‍ തന്നെ കൈകൊണ്ട് തുടച്ചു കളഞ്ഞു.

"കുഞ്ഞേച്ചി എന്തിനാ ഇപ്പോഴും