Chapter Title : ഏട്ടത്തിയമ്മയും കുഞ്ഞേച്ചിയും 6 [യോനീ പ്രകാശ്‌]

നല്ല കനത്തു തന്നെയായിരുന്നു. എന്തായാലും ഏടത്തിയോട്‌ സംസാരിച്ചു കഴിഞ്ഞിട്ട് കുഞ്ഞേച്ചിയുടെ പരിഭവം മാറ്റാമെന്ന ചിന്തയോടെ ഞാന്‍ മൊബൈലെടുത്തു. പെട്ടെന്ന് മിന്നല്‍ വേഗത്തോടെ അവളത് തട്ടിയെടുത്തു.

"അങ്ങനെ സുഖിക്കണ്ട...സ്പീക്കറില്‍ സംസാരിച്ചാ മതി…!”

അവള്‍ കോള്‍ അറ്റന്‍ഡ് ചെയ്ത് സ്പീക്കര്‍ ഓണ്‍ ആക്കിയിട്ട് എനിക്ക് തന്നു.
അവളുടെ ആ കുശുമ്പ് നിറഞ്ഞ മുഖം എന്നില്‍ ചെറുതായി ചിരിയുണര്‍ത്തി.

"അമ്പുട്ടാ...പൊന്നൂ…!”

മനസ്സിലൊരു വസന്തകാലം വിരിയിച്ചു കൊണ്ട് ഏട്ടത്തിയമ്മയുടെ ശബ്ദം…!

"ഏടത്തീ..!”

കുഞ്ഞേച്ചിയുടെ കൂര്‍ത്ത നോട്ടം എന്‍റെ മുഖത്തു തന്നെയാണെന്നറിയാവുന്നതിനാല്‍ മനസ്സ് തുളുമ്പുന്ന സ്നേഹം മറച്ചു പിടിച്ച് ഞാന്‍ സാധാരണ രീതിയിലാണ് പ്രതികരിച്ചത്.

"വല്ലതും കഴിച്ചോ...ന്‍റെ പൊന്ന്..?”

ആ സ്വരത്തില്‍ മുറ്റി നിന്നിരുന്ന സ്നേഹജ്വാല എന്നെ വല്ലാതെ ആര്‍ദ്രമാക്കി. ഉവ്വെന്ന അര്‍ത്ഥത്തില്‍ ഞാന്‍ മൂളി.

"ദേ...നേരത്തിന് തന്നെ കഴിക്കണേ മോനൂ…ഓര്‍ത്തിട്ട് എനിക്കിവിടെ ഒരു സ്വസ്ഥതേമില്ല..മുള്ളില്‍ നിക്കണ പോലാ ഓരോ നിമിഷോം..!”

ഏട്ടത്തിയമ്മ എന്നെ എന്ത് മാത്രമാണ് സ്നേഹിക്കുന്നതെന്നോര്‍ത്തപ്പോ മനസ്സ് നിറഞ്ഞു തുളുമ്പിപ്പോയി. അതിന്‍റെ അലയൊലികള്‍ മുഖത്തും നിഴലിച്ചു.

അവര്‍ പിന്നെയും ഓരോന്നൊക്കെ പറഞ്ഞോണ്ടിരുന്നു. എല്ലാത്തിലും വഴിഞ്ഞൊഴുകിയത് എന്നോടുള്ള സ്നേഹവും കരുതലുമായിരുന്നു.

അവരുടെ സുന്ദരമായ മുഖം മനസ്സിലോര്‍ത്തു കൊണ്ട് ആ സ്വരം കേള്‍ക്കുമ്പോ സ്വയം അലിഞ്ഞില്ലാതായിപ്പോകുന്ന ഫീലായിരുന്നു എനിക്ക്.

എന്നാല്‍ ഏതു നിമിഷവും പൊട്ടിത്തെറിക്കാവുന്ന ഒരു ആറ്റംബോംബ് തൊട്ടടുത്ത് തന്നെ ഇരിപ്പുള്ളപ്പോള്‍ അത് മനസ്സറിഞ്ഞ് ആസ്വദിക്കാന്‍ എനിക്കെങ്ങനെ കഴിയും..!

ഇടയ്ക്കൊന്നു പാളി നോക്കിയപ്പോള്‍ അവളില്‍ വലിയ പ്രശ്നങ്ങളൊന്നും കണ്ടില്ല. താന്‍ വളരെ നോര്‍മലാണെന്ന് തോന്നിപ്പിക്കാനായി അലസ ഭാവത്തില്‍ എന്നെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചൊക്കെ കാണിക്കുന്നുണ്ട്.

എന്നാല്‍ അവളപ്പോള്‍ എത്രമാത്രം പിരിമുറുക്കം അനുഭവിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് ആ ഇടംകൈ എനിക്ക് കാണിച്ചു തന്നു. തള്ളവിരലിലെ നഖം കൊണ്ട് ചൂണ്ടുവിരലിലെ തൊലി പൊളിച്ചെടുക്കുന്ന രീതിയില്‍ ഉരസികൊണ്ടിരിക്കുകയാണവള്‍.

അത് കണ്ടപ്പോള്‍ എന്‍റെ ഉള്ളിലൊരു നേരിയ ഭയം തലപൊക്കി. ഇങ്ങനെ പോയാല്‍ കുഞ്ഞേച്ചിയുടെ തല ചിലപ്പോ പൊട്ടിത്തെറിക്കും. ഒരു നിമിഷം ആ കോള്‍ എത്രയും പെട്ടെന്ന് കട്ടായിരുന്നെങ്കില്‍ എന്ന് ഞാന്‍ മനപ്പൂര്‍വം ആശിച്ചു പോയി.

എന്നാല്‍ സംഭവിക്കേണ്ടത് സംഭവിച്ചേ തീരൂ എന്ന് അടുത്ത നിമിഷം തന്നെ എനിക്ക് ബോധ്യപ്പെട്ടു.

"ദേ..പൊന്നൂ..പറഞ്ഞത് മറക്കണ്ട...തോന്നിയ പോലെ എണീക്കുന്നതും തോന്നിയത്