Chapter Title : ഏട്ടത്തിയമ്മയും കുഞ്ഞേച്ചിയും 6 [യോനീ പ്രകാശ്‌]

നല്ലപോലെ കട്ടികുറച്ചുണ്ടാക്കിയത്‍ കൊണ്ടാവും അതിന്‍റെയൊക്കെ രൂപം ബഹുരസമാണ്. വട്ടം പോയിട്ട് ഒന്ന് ഒപ്പിക്കാവുന്ന ഒരു രൂപം പോലുമില്ല ഒന്നിനും.

ഞാനതില്‍ നിന്ന് ഒരു കഷണമെടുത്ത് രുചിച്ചു നോക്കി...കൊള്ളാം.. സംഗതി നന്നായിട്ടുണ്ട്.

കടലക്കറി കൂടെ ഒഴിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കെ എന്‍റെ മുഖഭാവമറിയാനായി കുഞ്ഞേച്ചി പാളി നോക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എനിക്കിഷ്ടപ്പെട്ടു കാണുമോ എന്നൊരു വിമ്മിഷ്ടം ആ മുഖത്ത് തെളിഞ്ഞു നില്‍പ്പുണ്ട്.

"പറഞ്ഞത് ശരിയാ...നല്ല ടേസ്റ്റോക്കെണ്ട്...പിന്നെന്തിനാ ഒരു രൂപം..ല്ലേ..!”

എനിക്കവളുടെ സന്തോഷം മാത്രം കണ്ടാ മതിയായിരുന്നു. അത് കൊണ്ട് കളിയാക്കാനൊന്നും മിനക്കെട്ടില്ല.

ആഗ്രഹിച്ചതുപോലെ തന്നെ ആ മുഖം തെളിഞ്ഞു.

ഫ്ലാസ്കില്‍ നിന്ന് ചായ പകര്‍ന്ന ശേഷം എനിക്കരികിലായി അവളുമിരുന്നു. ഒരേ പാത്രത്തില്‍ നിന്നു തന്നെ ഞങ്ങള്‍ രണ്ടാളും കഴിച്ച് തുടങ്ങി.

"പറഞ്ഞ പോലെ..അച്ഛന്‍ എന്താ പറഞ്ഞെ ?”

പെട്ടെന്ന് ഓര്‍ത്തത് പോലെ അവളെന്നെ നോക്കി.

"മ്ഹും...ഒരു വിശേഷമുണ്ട്‌… അവര്‍ നാളെയേ വരുള്ളൂത്രേ..!”

"ആണോ...സത്യം..?!”

ശരിക്കും വണ്ടറടിച്ചു പോയതുപോലെ ആ കണ്ണുകള്‍ വല്ലാത്തൊരു തിളക്കത്തോടെ വിടര്‍ന്നു.

"മുത്തശ്ശന്‍റെ പഴയ ടീമുകളൊക്കെ വന്നിട്ടുണ്ടെന്ന്…ഒരു ദിവസം കൂടെ നിക്കാന്‍ വല്ലാതെ നിബന്ധിക്കുന്നൂന്ന്..!”

"അതെന്ത് പണിയാ...നമ്മള്‍ രണ്ടും ഇവിടെ തനിച്ചാണെന്ന് അറിയില്ലേ അവര്‍ക്ക്..!”

"ങ്ഹേ ..!”

ഞാന്‍ അത്ഭുതപ്പെട്ടു പോയി. ഇത്രയും നല്ല ഒരു ചാന്‍സ് കിട്ടിയിട്ടും ഇവളെന്താ ഇങ്ങനെ പറയുന്നേ..!

എന്നാല്‍ എന്‍റെ ആ നോട്ടം അവള്‍ മനപ്പൂര്‍വ്വം തന്നെ ശ്രദ്ധിച്ചതേയില്ല. പ്ലേറ്റിലങ്ങനെ വിരല്‍ ചുഴറ്റിക്കൊണ്ട് ഒന്നും സംഭവിക്കാത്ത പോലെ അവളിരുന്നു. ഞാന്‍ ആ മുഖത്തു നിന്ന് കണ്ണെടുക്കാനേ പോയില്ല..എന്ത് സംഭവിക്കുമെന്നറിയാനൊരു ആഗ്രഹം..

അല്‍പനേരം കാത്തിട്ടും ഞാന്‍ അതേ നോട്ടം തുടരുകയാണെന്ന് മനസ്സിലായതോടെ മെല്ലെ മെല്ലെ ആ മുഖത്തൊരു ഇളം