Chapter Title : ഏട്ടത്തിയമ്മയും കുഞ്ഞേച്ചിയും 6 [യോനീ പ്രകാശ്‌]

തുടുത്ത സുന്ദരമുഖം കണ്മുന്നില്‍ കാണാന്‍ മനസ്സ് വല്ലാതെ വെമ്പി.

കിടക്കയില്‍ നിന്നും ചാടിയിറങ്ങി വാതിലിനു നേരെ ഓടുകയായിരുന്നു. യന്ത്രം കണക്കെ സാക്ഷകള്‍ വലിച്ചുതുറന്നു പുറത്തിറങ്ങി ഗോവണിയ്ക്കരികില്‍ എത്തിയപ്പോഴേ കേട്ടു താഴത്തെന്തോ പാത്രം വീഴുന്ന ശബ്ദം.

എന്റെ മുത്തിന്‍റെ സാമീപ്യം അടുത്തു തന്നെയുണ്ടെന്ന ഓര്‍മ്മ ഉള്ളിലൊരു കോരിത്തരിപ്പുണ്ടാക്കി.

രണ്ട് സ്റ്റെപ്പ് ഇറങ്ങിയതും ഞാന്‍ പെട്ടെന്ന് നിന്നു.
അവിടെ മറ്റൊരാളുടെ ശബ്ദം കൂടെ ഉയരുന്നതുപോലെ….ഉണ്ട്..വേറെ ആരോ കൂടെ ഉണ്ട്. അടുത്ത നിമിഷം അത് ശ്യാമേച്ചിയാണെന്ന് ഞാന്‍ മനസ്സിലാക്കി.

മനം വെറുത്ത് പടിക്കെട്ടിലിരുന്നു പോയി ഞാന്‍.

കുഞ്ഞേച്ചിയെ നല്ല ബോധത്തോടെ ഒന്ന് കെട്ടിപ്പിടിക്കാന്‍ തുള്ളിയാര്‍ക്കുകയായിരുന്നു മനസ്സ്.

ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് ഞാന്‍ ശ്യാമേച്ചിയെ വെറുത്തുപോയി. അവള്‍ക്ക് വന്നു കയറാന്‍ കണ്ട നേരം..!

വേറെ വഴിയോന്നുമില്ലാതിരുന്നതിനാല്‍ മനസ്സ് മറ്റൊരു ആശ്വാസം കണ്ടെത്തി. സാരമില്ല...ചിലപ്പോ‍ പെട്ടെന്ന് പോയേക്കാനും മതി.എന്തേലും സാധനം വാങ്ങിക്കാന്‍ വന്നതാവാനേ വഴിയുള്ളൂ.

ആ ഗ്യാപ്പില്‍ തലേന്നത്തെ ബിയറടി നടന്ന ഭാഗത്തൊന്നു പോയി നോക്കി. എല്ലാം വെടിപ്പാക്കിയിരിക്കുന്നു. പാവം...ഒന്ന് വിളിക്കാന്‍ പോലും മിനക്കെടാതെ സ്വയം എല്ലാം വൃത്തിയാക്കിയിരിക്കുന്നു.

രണ്ടോ മൂന്നോ എണ്ണം ബാക്കി ഉണ്ടായിരുന്നല്ലോ...അതെന്തു ചെയ്തോ ആവോ..!

താഴത്ത് നിന്ന് ശ്യാമേച്ചിയുടെ ഉച്ചത്തിലുള്ള ചിരി കേട്ടു. ഇന്നലെ അവള്‍ക്ക് വഴങ്ങിക്കൊടുത്തതില്‍ വല്ലാത്തൊരു മനസ്താപവും ദേഷ്യവും തോന്നി. ഇനി അവളുമായി യാതൊരു കണക്ഷനും വേണ്ട.

കുഞ്ഞേച്ചിയൊ ഏട്ടത്തിയമ്മയോ അറിഞ്ഞാ പിന്നെ ജീവിച്ചിരുന്നിട്ട് കാര്യമില്ല.

ഇതെന്താണ് ഈ ശവം പോകാത്തത്..മനസ്സ് വെറുത്തു പോകുന്നു.

എന്തായാലും മറ്റേ ബാല്‍ക്കണിയില്‍ പോയി നില്‍ക്കാം. ഇവിടെ നിന്നാല്‍ അവര്‍ പോകുന്നത് കാണാന്‍ കഴിയില്ല..

ഞാന്‍ പെട്ടെന്ന് തന്നെ തെക്ക് ഭാഗത്തെ