Chapter Title : ഏട്ടത്തിയമ്മയും കുഞ്ഞേച്ചിയും 6 [യോനീ പ്രകാശ്‌]

കൊണ്ട് ചെയ്തു പോയതാ..സോറി മോനൂ..!”

നോക്കി നില്‍ക്കെ ആ കണ്ണുകള്‍ കലങ്ങി. അത് അവളുടെ ഉള്ളില്‍ തട്ടിയുള്ള കുമ്പസാരമാണെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി. അവള്‍ പെട്ടെന്ന് എഴുന്നേറ്റു എന്‍റെ കാല്‍ പാദത്തില്‍ പിടിച്ചു.

"കുഞ്ഞേച്ചിയോട് വെറുപ്പാവല്ലേ പൊന്നേ…!”

ഒരു നടുക്കത്തോടെ ഞാന്‍ ചാരുപടിയില്‍ നിന്നും കാലുകള്‍ വലിച്ചെടുത്തു.

"കുഞ്ഞേച്ചി എന്താ ഈ കാട്ടുന്നെ..!”

ഞാന്‍ ശരിക്കും അന്ധാളിച്ചു പോയിരുന്നു.

"ഏടത്തീടെ സ്ഥാനത്ത് ഞാന്‍ ആയിരുന്നേല്‍ എനിക്കത് സഹിക്കില്ലായിരുന്നു. ആ സമയത്ത് അങ്ങനൊന്നും മനസ്സില്‍ പോയതുമില്ല…!”

അവള്‍ ചാരുപടിയിലേക്കിരുന്നു.

"വെറുത്തു പോയിന്നു മാത്രം പറയല്ലേ വാവെ…!”

ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് ആ മിഴികള്‍ പൊട്ടി..കണ്ഠമിടറിക്കൊണ്ട് അപേക്ഷാ ഭാവത്തില്‍ എന്നെ നോക്കി.

എന്‍റെ ഹൃദയം നുറുങ്ങിപ്പോയി. ആ ഭാവത്തില്‍ അവളെ കാണാന്‍ എനിക്ക് ഒട്ടും സാധിക്കില്ലായിരുന്നു. ഞാന്‍ എഴുന്നേറ്റ് ആ ഇരുപ്പില്‍ തന്നെ അവളെ ചേര്‍ത്തു പിടിച്ചു.

"എന്‍റെ കുഞ്ഞേച്ചിയെ വെറുക്കാന്‍ എനിക്കെങ്ങനാ പറ്റ്വാ...എന്തിനാ ഇങ്ങനൊക്കെ ചിന്തിക്കുന്നെ...ഈ കണ്ണീരിങ്ങനെ കാണുമ്പോ സഹിക്കുന്നില്ല പൊന്നേ…!”

ആ മുഖം നെഞ്ചില്‍ ചേര്‍ത്തു വച്ചുകൊണ്ട് ഞാനാ മൂര്‍ദ്ധാവില്‍ ചുണ്ടുകള്‍ ചേര്‍ത്തു. അവളൊരു എങ്ങലോടെ എന്നെ വരിഞ്ഞു ചേര്‍ത്തു.

ആ കോരിച്ചൊരിയുന്ന മഴയെ കാവലാക്കി തണുത്തുറഞ്ഞ ശീതക്കാറ്റില്‍ മുങ്ങി പരസ്പരം ചൂട് പകര്‍ന്നുകൊണ്ട് ഏറെ നേരം ഞങ്ങള്‍ അതേപടി തന്നെ നിന്നു.

മഴയുടെ ശക്തി കുറഞ്ഞു വന്നപ്പോ കുഞ്ഞേച്ചി മെല്ലെ എന്നില്‍ നിന്ന് അടര്‍ന്നു മാറി.

"ആ ജന്തു അവിടുന്ന് നോക്കുന്നുണ്ടാവും...നമ്മളെയെങ്ങാന്‍ ഇങ്ങനെ കണ്ടാ തീര്‍ന്നു..!”

ശ്യാമേച്ചിയുടെ വീടിനു നേരെ നോക്കി ഈര്‍ഷ്യ പ്രകടിപ്പിച്ചു കൊണ്ട്‌ അവള്‍ വേഗം ചാരുപടിയില്‍ നിന്നെഴുന്നേറ്റ് കസേരയിലിരുന്നു. കാര്യഗൗരവം മനസ്സിലാക്കി ഞാനും