Chapter Title : ഏട്ടത്തിയമ്മയും കുഞ്ഞേച്ചിയും 6 [യോനീ പ്രകാശ്‌]

കൈ ഉയര്‍ത്തി മെല്ലെ ഞാനാ മുലഞെട്ടിലൊന്ന് തോണ്ടി. ഷോക്കേറ്റ പോലെ ആ മൃദുമേനിയൊന്ന് ഞെട്ടിയുലഞ്ഞു.

മുല്ലമൊട്ട് നുള്ളിയെടുക്കുന്നത് പോലെ ടീഷര്‍ട്ടടക്കം അതൊന്നു ഞെരടി വലിച്ചപ്പോഴേക്കും തുള്ളിവിറച്ചുകൊണ്ട് ആ മുഖമെന്നില്‍ നിന്നും തെന്നി മാറിപ്പോയി.

ഒരു നിമിഷമൊന്ന് കൂമ്പിയടഞ്ഞ ആ നീള്‍മിഴികള്‍ തുറന്നവള്‍ ആലസ്യം മുറ്റിയ ഒരു നോട്ടമെയ്തു.

എന്ത് പറ്റിയെന്ന ഭാവത്തില്‍ ഞാനാ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.

നറുനിലാവ് ഉദിച്ചു വരുന്നതുപോലൊരു ഇളം പുഞ്ചിരി ആ സൗന്ദര്യം ഒന്നുകൂടെ ഇരട്ടിപ്പിച്ചു.

"പുറത്ത് നല്ല മഴയാ കുഞ്ഞേച്ചീ...നല്ല കാറ്റും തണുപ്പും…!”

ഇന്നുവരെ അനുഭവിച്ചിട്ടില്ലാത്ത ഒരു വല്ലാത്ത റൊമാന്റിക് മൂഡിലായിരുന്നു ഞാനപ്പോള്‍.ആരുമാരും കാണാനില്ലാത്ത ഈ വലിയ വീട്ടില്‍ ഞാനും എന്‍റെ കുഞ്ഞേച്ചിയും മാത്രം.ഒരുപക്ഷെ ഇത്രയേറെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തോടെ പ്രേമിക്കാന്‍ കിട്ടുന്ന ജീവിതത്തിലെ ഒരേയൊരു ദിവസം.!

"അതിന്…?!”

ഒന്നുമറിയാത്ത പോലെ ഒരു കപടഭാവത്തോടൊപ്പം എല്ലാം മനസ്സിലാവുന്നുണ്ടെന്ന ഒരു കള്ളച്ചിരി കൂടെ മിക്സ് ചെയ്ത് വച്ചിരുന്നു ആ മുഖത്ത്.

"ഇങ്ങനൊരു കോമ്പിനേഷന്‍ നമുക്കിനി എന്നാ കിട്ട്വാ...എന്‍റെ ചേച്ചിക്കുട്ടീ…!”

നനുത്ത സ്വരത്തില്‍ പറഞ്ഞു കൊണ്ട് ഞാനാ അരക്കെട്ടില്‍ ചുറ്റിപ്പിടിച്ച് എന്നിലേക്ക് ചേര്‍ത്തു..

"ഒന്നു കണ്ണടച്ചാ ഓടിന്‍റെ മോളില്‍ വന്നു വീഴുന്ന മഴത്തുള്ളികളുടെ ശബ്ദം ..കാതോരം ഇളംകാറ്റിന്‍റെ നേര്‍ത്ത വിസിലടി ശബ്ദം…ഇതുപോലൊരു മഴ നേരത്ത്.. ഇതുപോലൊരു തണുത്ത സമയത്ത്… ശല്യപ്പെടുത്താന്‍ ഇതുപോലെ ആരുമില്ലാത്തപ്പോ...ഞാനും എന്‍റെ ചേച്ചിക്കുട്ടിയും വെറുതെയിങ്ങനെ കണ്ണില്‍ക്കണ്ണില്‍ നോക്കിയിരിക്കുന്നു..! എന്തൊരു വിരോധാഭാസം..അല്ലെ..!"

"പിന്നെന്തു വേണം..?”

ആ കണ്ണുകളില്‍ എന്നെ തളര്‍ത്തിക്കളയാന്‍ പോന്ന ഒരു വശ്യത തളം കെട്ടി നില്‍പ്പുണ്ടായിരുന്നു.

"നമുക്ക് ഒരു പുതപ്പിനുള്ളിലേക്ക്‍ ചേക്കേറാം...പരസ്പരം ഒന്നുചേര്‍ന്ന് കിടക്കാം.. ചുണ്ടുകള്‍ ചുണ്ടുകളിലുരസാം...ശ്വാസകണങ്ങള്‍ പങ്കിടാം..പിന്നെ...മെല്ലെ മെല്ലെ നമുക്ക് നമ്മുടെ പ്രണയത്തിലേക്ക്