Chapter Title : ഏട്ടത്തിയമ്മയും കുഞ്ഞേച്ചിയും 6 [യോനീ പ്രകാശ്‌]

അലിഞ്ഞിറങ്ങാം..!”

അങ്ങേയറ്റത്തെ റൊമാന്റിക്‌ ഫീലിലായിരുന്നു എന്നില്‍ നിന്നോരോ വാക്കുകളും അടര്‍ന്നു വീണത്‌. അവളുടെ മുഖത്തൊരു വിസ്മയം പടര്‍ന്നു. കണ്ണുകളില്‍ വല്ലാത്തൊരു തിളക്കം.

"ഓഹ് ….എന്‍റെ പൊന്നേ...എന്താ ഇത്..എന്തൊരു ഫീലാ…!"

അവളുടെ മിഴികളില്‍ എന്‍റെ വാക്കുകളുണ്ടാക്കിയ ഇമ്പാക്ട് തുളുമ്പി നിന്നിരുന്നു.

"കുഞ്ഞേച്ചി ശരിക്കും മെല്‍റ്റായിപ്പോയി..ഈ രൂപം തന്നെ മതി പെണ്ണുങ്ങള്‍ടെ മനസ്സിളക്കാന്‍..കൂട്ടത്തില്‍ ഇതുപോലെ റൊമാന്റിക് ആവ്വേം കൂടെ ചെയ്താപ്പിന്നെ പറയണ്ട…!”

പ്രേമം തലയ്ക്ക് പിടിച്ചപോലെ ചുറ്റിവരിഞ്ഞുകൊണ്ട് അവളെന്‍റെ കവിളില്‍ അമര്‍ത്തി ചുംബിച്ചു.

"ദേ..ഇനി പൊറത്തോട്ടെറങ്ങുമ്പം വല്ല പെമ്പിള്ളേരോടും സംസാരിക്ക്യാണെങ്കില്‍ എന്നോട് അനുവാ….”

പെട്ടെന്ന് അവള്‍ അര്‍ദ്ധോക്തിയില്‍ നിര്‍ത്തി.എന്തോ ഒരു ചിന്തയുടെ മിന്നല്‍ ആ മുഖത്തു നിഴലിച്ചു.

"….അതായത്...ഞങ്ങളോട് അനുവാദം മേടിച്ചിട്ട് വേണം..കേട്ടല്ലോ…!”

പറഞ്ഞു തുടങ്ങിയപ്പോഴുണ്ടായിരുന്ന ഒരു കുസൃതി ബാക്കി തുടര്‍ന്നപ്പോ അവളില്‍ കാണാനില്ലായിരുന്നു. ഒരു വിമ്മിട്ടം നിറഞ്ഞ പരുങ്ങല്‍പോലെ തോന്നി.

"ഞങ്ങളോ...അതാരാ ഞങ്ങള്‍..?”

സത്യത്തില്‍ ആ പ്രയോഗം എനിക്ക് മനസ്സിലായിരുന്നില്ല.

"ആഹ്...അത് ..അത് തന്നെ….ഞങ്ങള്‍ ..ഞാനും പിന്നെ...പിന്നെ… ഏടത്തിയും..!”

ഞാന്‍ അത്ഭുതപരതന്ത്രനായിപ്പോയി. അവളില്‍ നിന്ന് അങ്ങനെയൊന്നു കേട്ടിരുന്നെങ്കില്‍ എന്ന് മനസ്സറിഞ്ഞ് ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു. ഇപ്പൊ വിക്കി വിക്കി പമ്മിപ്പരുങ്ങിക്കൊണ്ട് ആ വായില്‍ നിന്നും പുറത്തു വന്നത് എനിക്ക് സത്യത്തില്‍ വിശ്വസിക്കാന്‍ പോലും കഴിഞ്ഞില്ല.

"കുഞ്ഞേച്ചി ഇപ്പൊ എന്താ പറഞ്ഞെ..?!!”

എന്‍റെ അത്ഭുതം ഒരു വിറയല്‍ പോലെ പുറത്തു വന്നു.
വീണ്ടും പറയാനുള്ള വിമുഖത മറയ്ക്കാന്‍ അവള്‍ മുഖത്തൊരു ഗൗരവം വരുത്തി.

"പറഞ്ഞപ്പോ കേള്‍ക്കണമായിരുന്നു...ഇനി പറയാന്‍ പറ്റൂല..ഹ്ഉം..!”

അവള്‍ ചുണ്ട് കോട്ടിക്കൊണ്ട് ഒരു വശത്തേയ്ക്ക് തല എറിഞ്ഞു.

"എന്‍റമ്മേ...എന്‍റെ കുഞ്ഞേച്ചീടെ വായില്‍ നിന്നാണോ ഈ കേട്ടത്...എനിക്ക് വിശ്വസിക്കാന്‍ പറ്റുന്നില്ല..അപ്പൊ..അപ്പൊ ഏടത്തിയെ അംഗീകരിച്ചോ..?!”