Chapter Title : ഏട്ടത്തിയമ്മയും കുഞ്ഞേച്ചിയും 6 [യോനീ പ്രകാശ്‌]

എന്‍റെ കണ്ണ് തള്ളിയുള്ള ഭാവം കണ്ട് അവള്‍ക്ക് ചെറുതായി ചിരി പൊട്ടി വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എങ്കിലും ആ ഗൗരവം വിട്ടുകളയാന്‍ തയ്യാറായില്ല.

"എന്ത് ചെയ്യാനാ...അല്ലാതെ വേറെ വഴിയില്ലല്ലോ..!”

സന്തോഷം കൊണ്ട് മതിമറന്നുപോയ ഞാന്‍ ഒരു കുതിപ്പിന് അവളെ ചുറ്റിപ്പിടിച്ചു കൊണ്ട് എടുത്തുയര്‍ത്തി വട്ടം കറക്കി.

"എന്‍റെ പൊന്നേ…എന്‍റെ ചേച്ചിക്കുട്ടീ.…!!!

ഉന്മാദം പിടിപെട്ടവനെപ്പോലെ എന്‍റെ ആഹ്ലാദം ചിന്നിച്ചിതറി. ആ സന്തോഷത്തില്‍ പങ്കുചേര്‍ന്നു കൊണ്ട് അവളും ഉറക്കെ ചിരിച്ചു.

അവളെ താഴെയിറക്കാന്‍ പോലും തോന്നിയില്ല.അത്രമേല്‍ അവളെന്നെയങ്ങു കീഴടക്കിക്കളഞ്ഞിരുന്നു.

"മതി..മതി..താഴെ ഇറക്കെടാ ചെക്കാ...ഇനീണ്ട് ..പറയാം...താഴെ നിര്‍ത്ത്..!”

അവളെന്‍റെ കവിളില്‍ കിള്ളി വലിച്ചു. കെട്ടിപ്പിടിത്തം വിടാതെ തന്നെ ഞാനവളെ മെല്ലെ ദേഹത്തുകൂടെ ഉരസിയിറക്കി താഴെ നിര്‍ത്തി.

ഒരു നിമിഷം എന്‍റെ സന്തോഷം അവള്‍ കണ്ണ് നിറയെ കണ്ടു നിന്നു.

"സന്തോഷായോ എന്‍റെ മോന്..!”

ആ കൈ വാത്സല്യപൂര്‍വ്വം എന്‍റെ കവിളില്‍ തലോടി.

"ആയോന്നോ...സത്യം പറഞ്ഞാ അണ്‍ബിലീവബിള്‍...ഇങ്ങനൊന്ന് കേള്‍ക്കാന്‍ എത്രമാത്രമാ പ്രാര്‍ഥിച്ചേന്നറിയോ...ഒരുപാട് കൊതിച്ചു കൊതിച്ചു കേട്ടത് കൊണ്ട് സന്തോഷം അടക്കാന്‍ വയ്യെന്‍റെ കുഞ്ഞേച്ചിക്കുട്ടീ…!”

എന്‍റെ വാക്കുകളില്‍ അത്രയും സന്തോഷം നുരഞ്ഞു പൊങ്ങുകയായിരുന്നു.

"ഇപ്പൊ എനിക്കെന്‍റെ പൊന്നുമോളെ കടിച്ചങ്ങ് തിന്നാന്‍ തോന്ന്വാ….. അത്രയ്ക്ക്..അത്രയ്ക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടതായിപ്പോയി എനിക്കീ കുഞ്ഞിപ്പെണ്ണ്..!!”

ഒട്ടും വേദനിപ്പിക്കാത്ത വിധം ഞാനാ കവിള്‍ കടിച്ചു വലിച്ചു.അവള്‍ വെറുതെ കള്ളവേദന അഭിനയിച്ചു കൊണ്ട് വായ പിളര്‍ന്നു.

"എനിക്കിപ്പോ എന്‍റെ കുഞ്ഞേച്ചീനേം കൂട്ടി പുതപ്പിനുള്ളിലേക്ക് പോണം...ഞാന്‍ ഓടിപ്പോയി ഉമ്മറത്തെ വാതില്‍ അടിച്ചിട്ട് വരട്ടേ…?!”

തുളുമ്പി മറിയുന്ന പ്രണയഭാവത്തോടെ ഞാനാ മുഖത്തേക്ക് പ്രതീക്ഷയോടെ നോക്കി. ഒരു നേര്‍ത്തച്ചിരിയോടെ അവള്‍ നിഷേധാര്‍ത്ഥത്തില്‍ തലയിളക്കി.

"ആയിട്ടില്ലെടാ ചെക്കാ..മനസ്സില്‍ ഇത്തിരി കറ കൂടെ കിടപ്പുണ്ട്.