Chapter Title : ഏട്ടത്തിയമ്മയും കുഞ്ഞേച്ചിയും 6 [യോനീ പ്രകാശ്‌]

പിണങ്ങി റൂമില്‍ കയറി കതകടച്ചപ്പോ അമ്പൂസെന്താ വരാഞ്ഞേ…! പിന്നാലെ വന്ന് കെട്ടിപ്പിടിച്ച് ആശ്വസിപ്പിക്കും എന്നൊക്കെ വിചാരിച്ചിരുന്നു..ഞാനത് ശരിക്കും ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു,.! കൊറേ നേരം കാത്തിരുന്നു....വരുമെന്ന് ഉറപ്പുണ്ടായിരുന്നു..പക്ഷെ വന്നില്ല..! ആദ്യം എനിക്ക് നെഞ്ചു പറിയുന്ന സങ്കടമാ വന്നെ...എന്‍റെ പൊന്ന് കുഞ്ഞേച്ചിയെ വെറുത്തു കാണുമോ എന്നോര്‍ത്തു വല്ലാതെ പേടിച്ചു..!
ഒരു നഷ്ടം നമ്മളില്‍ വീണ്ടുവിചാരമുണ്ടാക്കും...ചിന്തിക്കാന്‍ കുറച്ച് സമയം കിട്ടി.അങ്ങനൊന്നും ചെയ്യാന്‍ പാടില്ലായിരുന്നോ എന്ന് കുറേ നേരം ആലോചിച്ചിരുന്നു. ചെയ്ത തെറ്റ് എന്താണെന്ന് മനസ്സിലായി...ഏടത്തിയുടെ സ്ഥാനത്തു ഞാനായിരുന്നെങ്കില്‍… എന്‍റെ കോള്‍ അവര്‍ അതുപോലെ ഒളിഞ്ഞു കേട്ടിരുന്നെങ്കില്‍...എനിക്ക് സഹിക്കുമായിരുന്നോ...ഓര്‍ത്തപ്പോ വല്ലാത്ത കുറ്റബോധം തോന്നിപ്പോയെടാ പൊന്നേ…!!”

ആ വാക്കുകളിലെ ആത്മാര്‍ഥത അവളുടെ മുഖത്തു തെളിഞ്ഞു കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

എനിക്കവളോട് വല്ലാത്ത ബഹുമാനം തോന്നിപ്പോയി. ആരുടെയും സമ്മര്‍ദ്ദമില്ലാതെ സ്വയം തെറ്റ് മനസ്സിലാക്കാന്‍ എല്ലാര്‍ക്കും കഴിയുന്ന കാര്യമല്ലല്ലോ.

"എന്‍റെ ചേച്ചിക്കുട്ടീ..എനിക്കെങ്ങനാ ഈ മുത്തിനെ വെറുക്കാന്‍ കഴിയാ...പിന്നാലെ വരാതിരുന്നത് വെറുപ്പ്‌ കൊണ്ടല്ല… ആ ചൂടില്‍ കുഞ്ഞേച്ചിയെ സമാധാനിപ്പിക്കാന്‍ പോന്ന ഒന്നും പറയാനുണ്ടായിരുന്നില്ല എന്‍റെ കയ്യില്‍… എന്ന് കരുതി അവിടങ്ങനെ വിട്ടിട്ടു പോന്നതുമല്ല...ഈ മനസ്സൊന്നു തണുക്കട്ടെ എന്നെ കരുതിയുള്ളൂ…!”

അവളുടെ കണ്ണുകളില്‍ ഒരു തിളക്കം കാണായി. മാലിന്യങ്ങള്‍ നീങ്ങി തെളിനീരൊഴുകുന്ന ഒരു അരുവി പോലെ ആ മനസ്സ് നിര്‍മലമായിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

"എന്നാ വേഗം റെഡിയായിക്കോ...വേഗം തിരിച്ചു വന്നാ അത്രയും നേരത്തെ കയറാം...ഒരു പുതപ്പിനുള്ളിലേക്ക്..!”

വശ്യമായൊരു ചിരി സമ്മാനിച്ചു കൊണ്ട് അവള്‍ വടക്കിനിയ്ക്ക് നേരെ നടന്നു. വെള്ളം നിറച്ച ബലൂണ്‍ പോലെ കുണ്ടിയും തുളുമ്പിയുള്ള ആ നടത്തം ഞാന്‍ അങ്ങനേ നോക്കി നിന്നുപോയി.

ഇടയ്ക്കൊന്നു തിരിഞ്ഞു നോക്കി എന്‍റെ നോട്ടത്തിലെ പിശക് മനസ്സിലായത്‌ പോലെ തമാശയെന്ന