Chapter Title : ഏട്ടത്തിയമ്മയും കുഞ്ഞേച്ചിയും 6 [യോനീ പ്രകാശ്‌]

പോലെ 'അടി കിട്ടണോ' എന്ന ഭാവത്തില്‍ കണ്ണ് തുറിപ്പിച്ചു. ശേഷം ഒരു കുസൃതിച്ചിരിയോടെ മുറിയിലേക്ക് കയറിപ്പോയി.

മനസ്സ് വല്ലാതെ നിറഞ്ഞിരുന്നു. ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും ഭാഗ്യവാനായ വ്യക്തി ഞാനാണേ എന്നൊക്കെ വിളിച്ചു പറയാന്‍ തോന്നിപ്പോയി. ഈ രണ്ടു പെണ്ണുങ്ങളും എന്‍റെ ഇടവും വലവുമായി എന്നുമുണ്ടായിരിക്കണേ എന്ന് മനസ്സറിഞ്ഞു ദൈവത്തെ വിളിച്ചു പോയി.

പതിനൊന്നര ആയപ്പോഴേയ്ക്കും ഞങ്ങള്‍ ഇറങ്ങി. ഞാന്‍ അതേ കറുത്ത ഷര്‍ട്ടും ആഷ് കളര്‍ ഖാദി മുണ്ടും തന്നെയാണ് വേഷം. അത് കുഞ്ഞേച്ചിയുടെ നിര്‍ബന്ധമായിരുന്നു. ഏടത്തി കണ്ടു ഞെട്ടട്ടെ എന്നാണ് അവളുടെ ആവശ്യം.

എനിക്ക് ആകെ വല്ലാതെ തോന്നിയിരുന്നു.ആദ്യമായാണ്‌ ഇങ്ങനൊരു ഡ്രെസ്സില്‍ പുറത്തോട്ടിറങ്ങുന്നത്. പിന്നെ കാറില്‍ ആണല്ലോ എന്നൊരു ആശ്വാസമുണ്ട്.

എനിക്കൊപ്പം മാച്ചാവാന്‍ വേണ്ടി കുഞ്ഞേച്ചിയും കറുപ്പില്‍ ഡിസൈനുകളുള്ള ചുരിദാറാണ് ധരിച്ചിരിക്കുന്നത്‌. ആ കൊഴുത്ത ശരീരത്തില്‍ ഷേപ്പൊത്ത് നില്‍ക്കുന്ന വസ്ത്രം വെളുവെളുത്ത മേനിയെ കൊതിപിടിപ്പിക്കുന്ന അവസ്ഥയിലാക്കിയിരിക്കുന്നു.

ഇടയ്ക്ക് വഴിയിലൊരിടത്ത് ചെക്കിംഗില്‍ പെട്ടപ്പോള്‍ ആ പോലീസുകാരന്‍റെ കഴുകന്‍ കണ്ണുകള്‍ കുഞ്ഞേച്ചിയെ കൊത്തിവലിക്കുന്നത് കാണാമായിരുന്നു. എന്‍റെ രൂക്ഷമായ നോട്ടം കണ്ടിട്ടും അവളില്‍ നിന്നു കണ്ണെടുക്കാന്‍ അയാള്‍ തയ്യാറായില്ല.

അവസാനം കുഞ്ഞേച്ചി തന്നെ പ്രതികരിക്കേണ്ടി വന്നു. പിന്നീടുള്ള യാത്രയില്‍ ഞങ്ങളതും പറഞ്ഞ് ഒരുപാട് ചിരിച്ചു. യാത്രയിലുടനീളം അവള്‍ വളരെ പ്രസന്നവതിയായിരുന്നു.

എന്‍റെ സന്തോഷത്തിനു വേണ്ടിയുള്ള ഒരു ത്യാഗം ചെയ്യലാണോ ഈ യാത്രയെന്ന് ഇടയ്ക്കെപ്പോഴോ ഞാന്‍ സംശയിച്ചിരുന്നെങ്കിലും പോകെപ്പോകെ ആ സംശയം ദൂരീകരിക്കപ്പെട്ടു.

അവള്‍ നിറമനസ്സോടെ തന്നെയാണ് ഏടത്തിയെ അംഗീകരിച്ചതെന്ന് ഓരോ നിമിഷവും എനിക്ക് ബോധ്യപ്പെട്ടു.

"അതേയ്...പൊന്നൂസേ...അവിടെത്തിയാല്‍ ഞാന്‍ കൊറച്ചു നേരം വേണമെങ്കില്‍ ഒന്ന് മാറിത്തന്നെക്കാട്ടോ..! “

മനസ്സിലാവാത്തത് പോലെ ഞാനവളെ നോക്കി.