Chapter Title : ഏട്ടത്തിയമ്മയും കുഞ്ഞേച്ചിയും 7 [യോനീ പ്രകാശ്‌]

എന്നെ നോക്കി.

"ഇങ്ങനെ നോക്കല്ലെടാ അമ്പൂസേ..എനിക്കെന്തോ പോലെ..!”

അന്നുവരെ കാണാത്ത ഒരു നാണം ആ മുഖത്ത് ഞാന്‍ കണ്ടു. ടവ്വല്‍ കൂട്ടിപ്പിടിച്ച് കൊണ്ട് അവള്‍ തിടുക്കത്തില്‍ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു.അപ്പോളാ തുടകള്‍ അലകളുയര്‍ത്തി തുള്ളിത്തുളുമ്പുന്നതു കണ്ട് ഞാനവളെ നോക്കി ചുണ്ടുകടിച്ചു കൊണ്ട് ഒരു അശ്ലീല ആംഗ്യം കാണിച്ചു.

മുഖം കൊണ്ട് 'പോടാ' എന്നൊരു ആംഗ്യം കാണിച്ച ശേഷം അവളതേ നാണിച്ച ചിരിയോടെ ഓടി മുറിയില്‍ക്കയറി കതകടച്ചു കളഞ്ഞു. പിന്നാലെ പോയിട്ടും കാര്യമില്ല, മുറിയുടെ സാക്ഷ വലിച്ചിടുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു.

സമയം 7 കഴിഞ്ഞു. ഞങ്ങള്‍ക്ക് സ്വൈര്യവിഹാരം നടത്താന്‍ അനുവദിക്കപ്പെട്ട അവസാന രാത്രിയാണിത്. ഒരിക്കലും മറക്കാന്‍ പറ്റാത്ത ഒന്നാക്കി ഈ രാത്രിയെ അവള്‍ക്ക് സമ്മാനിക്കണമെന്ന ചിന്തയോടെ ഞാനെന്‍റെ മുറിയിലേക്ക് കയറി.

നല്ല ഒന്നാന്തരം തണുപ്പുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും അല്‍പസമയം കഴിയുമ്പോള്‍ അഴിച്ചെറിയാനുള്ളതല്ലേ എന്ന ഓര്‍മയില്‍ ടീഷര്‍ട്ടും ഷഡ്ഡിയുമൊക്കെ ഒഴിവാക്കി ഒരു ഷോര്‍ട്ട്സ് മാത്രമുടുത്ത് താഴേക്ക് ചെന്നു.

കുഞ്ഞേച്ചി ഇപ്പോഴും മുറിയില്‍ നിന്ന് ഇറങ്ങിയിട്ടില്ല. അല്ലെങ്കില്‍ തന്നെ പെണ്ണുങ്ങളുടെ കാര്യമൊക്കെ ഇങ്ങനാണ്. ഒന്നിന് മേല്‍ ഒന്നായി എന്തൊക്കെ ഇടണം.

അവള്‍ വരുമ്പോഴേക്കും ഏട്ടത്തിയമ്മയുടെ സഞ്ചി ഒന്ന് ചെക്ക് ചെയ്യാമെന്ന് വച്ചു. നല്ല വിശപ്പുണ്ട്. മഴ ഒന്ന് കണ്ടാ മതി അപ്പൊ തുടങ്ങും വിശക്കാന്‍.

ചെറുതും വലുതുമായി 2 കാസറോളുകളും പരന്ന അല്പം വീതിയുള്ള ഒരു ടിഫിന്‍ ബോക്സുമാണ് സഞ്ചിയില്‍ ഉണ്ടായിരുന്നത്. വലിയ കാസറോള്‍ നിറയെ ചെറിയ അരിപ്പത്തിരികളാണ്. പുഴുങ്ങിയ മുട്ടകളിട്ട തേങ്ങയരച്ച കറിയായിരുന്നു ചെറുതില്‍.

എന്‍റെ ഇഷ്ടങ്ങളെല്ലാം എന്നെക്കാള്‍ അറിയുന്നത് ഏട്ടത്തിയമ്മയ്ക്കാണെന്ന് പലപ്പോഴും അതിശയപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്..ഈ തവണയുമതേ..!

കുഞ്ഞേച്ചി വരുമ്പോഴേക്കും പത്തിരിയും കറിയുമൊന്ന് ചൂടാക്കി വെക്കാമെന്ന്