Chapter Title : ഏട്ടത്തിയമ്മയും കുഞ്ഞേച്ചിയും 7 [യോനീ പ്രകാശ്‌]

കരുതി. ഇന്നത്തെ ഓരോ മിനിട്ടും വിലപ്പെട്ടതാണ്‌.

കറി ചൂടാക്കാനായി ഓവനില്‍ വച്ച ശേഷം നാലഞ്ച് പത്തിരി എടുത്തു മാറ്റി വച്ച് ബാക്കിയുള്ളത് അതേപോലെ തന്നെ ഫ്രിഡ്ജില്‍ വച്ചു.

ഒരു പത്തു മിനിട്ട് കൊണ്ട് ചായ വരെ ഉണ്ടാക്കി വച്ചു. എന്നിട്ടും കുഞ്ഞേച്ചിയെ കാണാനേയില്ല. പിന്നെയും കുറച്ചു സമയം കൂടെ കഴിഞ്ഞ ശേഷമാണ് ആളെത്തിയത്.

ചുവപ്പും പച്ചയും ചേര്‍ന്ന ഒരു ടീഷര്‍ട്ടും പച്ചയില്‍ പ്ലീറ്റുകളുള്ള ഹാഫ് സ്കേര്‍ട്ടുമാണ് വേഷം. ഒറ്റ നോട്ടത്തില്‍ തന്നെ ആ ടീഷര്‍ട്ടിനുള്ളില്‍ ബ്രാ ഇട്ടിട്ടില്ലെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി. അവളുടെ നടത്തത്തിനൊപ്പം ആ കൂര്‍ത്ത മുലകളും തുളുമ്പിച്ചാടുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

ഈറനുണങ്ങാത്ത മുടി കുടഞ്ഞു വിടര്‍ത്തിയിട്ടിരിക്കുകയായിരുന്നതിനാല്‍ ടീഷര്‍ട്ടില്‍ അങ്ങിങ്ങ് നനവ്‌ കാണാം..

ഞാനവളുടെ മുഖം ശ്രദ്ധിച്ചു. എന്തോ കാരണം കൊണ്ട് അത് നല്ലപോലെ വാടിയിട്ടുണ്ട്.

"ആഹാ...ഒക്കെ റെഡിയാക്കിയോ..കൊള്ളാല്ലോ…!”

തീരെ ഉത്സാഹമില്ലാത്ത ആ ശബ്ദത്തില്‍ പോലും എനിക്കൊരു പന്തികേട് മണത്തു. ഞാന്‍ മെല്ലെ അവളുടെ കൈ കവര്‍ന്നു.ഏതോ ചിന്തയില്‍ നിന്നെന്നപോലെ ആ മിഴികളൊന്നു പിടച്ചുയര്‍ന്നു.

'ഒന്നൂല്ലടാ മോനൂ...അത് ..ഓപ്പോള്‍ വിളിച്ചിരുന്നു..നാളെ വരാണെന്ന്..!”

എന്‍റെ ഉള്ളൊന്നു കാളി. “പൊന്ന് മോനെ..ശ്രദ്ധിച്ചോ..അവള്‍ വിഴുങ്ങിക്കളയും..” ശ്യാമേച്ചിയുടെ വാക്കുകള്‍ തലയിലൂടെ ഒരു മൂളക്കമായി കടന്നുപോയി. ഭയക്കുന്നത് പോലെ ഒന്നും സംഭവിക്കരുതേയെന്നു അറിയാതേ മനസ്സ് കൊണ്ട് പ്രാര്‍ഥിച്ചു.

"ആണോ..ആഹാ അടിപൊളി..! മിതുവിനെയൊക്കെ കണ്ടിട്ട് ഇപ്പൊ ഒരുപാടായില്ലേ..!”

ഉള്ളിലുള്ളത് പുറത്തു കാണാതിരിക്കാന്‍ ഞാന്‍ സന്തോഷം അഭിനയിച്ചു. അപ്പോഴും കുഞ്ഞേച്ചിയുടെ മുഖത്തൊരു മാറ്റവും കാണുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല.

ഏട്ടത്തിയമ്മ തിരികെയെത്തുന്നത് വരെയെങ്കിലും ഒരുപാട് രാത്രികള്‍ ഒന്നിച്ചു ചിലവഴിക്കാന്‍ കിട്ടും എന്നത് അവളുടെ ഏറ്റവും വലിയ സന്തോഷമായിരുന്നു. ആ സ്വാതന്ത്ര്യവും പ്രേമസുരഭില നിമിഷങ്ങളുമാണ് ഓപ്പോളിന്‍റെ