Chapter Title : ഏട്ടത്തിയമ്മയും കുഞ്ഞേച്ചിയും 7 [യോനീ പ്രകാശ്‌]

വരവോടെ ഇല്ലാതാവുന്നത്.

ഭക്ഷണം കഴിക്കുമ്പോഴും കുഞ്ഞേച്ചി ഓരോ ചിന്തകളില്‍പ്പെട്ട് ഉഴലുകയായിരുന്നു. എന്നെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം അതിലേറെ വിഷമിപ്പിക്കുന്നത് ശ്യാമേച്ചി പറഞ്ഞ കാര്യത്തിലാണ്.

ഓപ്പോള്‍ ഇപ്പോഴും ആ പഴയ ലൈനില്‍ തന്നെയാണെങ്കില്‍ ഞാന്‍ ഒരുപാട് ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു.

ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞതും കുഞ്ഞേച്ചി കയ്യും കഴുകി മുകളിലേക്ക് പോയി. കഴിച്ച പാത്രം കഴുകാന്‍ പോലും മറന്നു പോകുന്ന തരത്തില്‍ അവളെ ചിന്താഭാരം അലട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

പാത്രങ്ങളെല്ലാം കഴുകി വച്ചശേഷം ഞാന്‍ മുകളിലേക്ക് ചെന്നു. കുഞ്ഞേച്ചി മഴയിലേക്കും നോക്കി അവളുടെ ബാല്‍ക്കണിയില്‍ നില്‍പ്പുണ്ട്.

ഞാന്‍ പിന്നിലൂടെ ചെന്ന് അവളെ ആലിംഗനം ചെയ്തു. ആ അണിവയറില്‍ ചുറ്റിയ എന്‍റെ കൈകള്‍ക്ക് മുകളിലായി അവള്‍ കൈവച്ചു.

'അമ്പൂസേ..ഓപ്പോള്‍ വന്നാ നമ്മള്‍ക്ക് ഇങ്ങനെ നിക്കാനൊന്നും പറ്റില്ലല്ലോ..!”

ആ സ്വരം വല്ലാതെ നേര്‍ത്തിരുന്നു.

"എന്‍റെ കുഞ്ഞേച്ചി എന്തിനാ വിഷമിക്കുന്നേ..നമുക്ക് ഓപ്പോളൊന്നും ഒരു തടസ്സമല്ലെന്നങ്ങ് ചിന്തിയ്ക്ക്…! വീ ആര്‍ ലവ്ബേര്‍ഡ്സ്...നമുക്കുള്ള സമയം നമ്മള്‍ തന്നെ കണ്ടെത്തില്ലേ...ചിയര്‍ അപ്പ് മോളൂ..ചിയര്‍ അപ്പ്….!”

ഞാനവളുടെ ചെവിയില്‍ അമര്‍ത്തി ചുംബിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. ആ വാക്കുകള്‍ അവള്‍ക്ക് ഒരുപാട് ഊര്‍ജ്ജം പകര്‍ന്നിരുന്നു. നേര്‍ത്ത ഒരു പുഞ്ചിരി തത്തിക്കളിക്കുന്ന മുഖത്തോടെ അവളെനിക്ക് അഭിമുഖമായി തിരിഞ്ഞു.

"മനുഷ്യനെയൊന്ന്‍ സമാധാനമായി വിഷമിക്കാനും സമ്മതിക്കില്ല… അപ്പോഴേക്കും അതങ്ങ് ആവിയാക്കിക്കളയും..!”

പറഞ്ഞതും അവളെന്നെ വരിഞ്ഞു മുറിക്കിക്കൊണ്ട് കവിളില്‍ ചുണ്ടുകളമര്‍ത്തി നിമിഷങ്ങളോളം‍ നീണ്ടു നിന്ന ഒരു ചുംബനമര്‍പ്പിച്ചു. ആ സുഖം ശരിക്കും പറഞ്ഞറിയിക്കാനാവാത്തതായിരുന്നു.

ബ്രായുടെ തടസ്സങ്ങളോന്നുമില്ലാതെ സര്‍വ്വ സ്വതന്ത്രമായി നിക്കുന്ന ആ മുലകള്‍ എന്‍റെ നെഞ്ചില്‍ക്കിടന്നുടഞ്ഞു. കുണ്ണ ഒരു മയവുമില്ലാതെ അവളുടെ അരക്കെട്ടില്‍ കുത്തിയമര്‍ന്നു.

നിമിഷങ്ങള്‍ക്കൊടുവില്‍ ചുണ്ടുകള്‍ അടര്‍ത്തി മാറ്റിയ ശേഷം നിറഞ്ഞ സംതൃപ്തിയോടെ അവളെന്‍റെ