Chapter Title : ഏട്ടത്തിയമ്മയും കുഞ്ഞേച്ചിയും 7 [യോനീ പ്രകാശ്‌]

നോര്‍മലായിട്ടുണ്ട്.

"അതേയ്..കൊറേ ചിരിച്ചില്ലേ..എന്നാ ബാക്കി നമുക്ക് അകത്തു പോയിക്കിടന്നോണ്ട് ചിരിക്കാം.. ബാ..!”

ഞാനവളെ കോരിയെടുത്തു കൊണ്ട് അവളുടെ മുറിയുടെ നേരെ നടന്നു.പ്രേമഭാവങ്ങള്‍ പൂത്തുലയുന്ന ആ വിടര്‍ന്ന കണ്ണുകള്‍ എന്നിലര്‍പ്പിച്ചു കൊണ്ട് അവളെന്‍റെ കൈകളില്‍ ഒതുങ്ങിക്കിടന്നു.

കിടക്കയില്‍ പുതിയ വിരിപ്പൊക്കെ വിരിച്ചിട്ടുണ്ട്. മുറിയിലാകെ അവളുടെ ഏതോ പെര്‍ഫ്യൂമിന്‍റെ മനം മയക്കുന്നൊരു സുഗന്ധം നിറഞ്ഞു നിന്നിരുന്നു.

അവളെ കിടക്കയില്‍ കൊണ്ട് കിടത്തിയ ശേഷം ഇടനാഴിയിലെ വാതിലടയ്ക്കാന്‍ വേണ്ടി തിരിഞ്ഞു നടക്കുകയായിരുന്നു ഞാന്‍. കിടന്ന കിടപ്പില്‍ നിന്നും ചാടിയെഴുന്നേറ്റു കൊണ്ട് അവളെന്‍റെ കഴുത്തിലൂടെ കൈ പിണച്ചുകൊണ്ട് പുറത്തു തൂങ്ങിക്കിടന്നു കളഞ്ഞു.

"വാതിലടച്ചു വരാം കുഞ്ഞേച്ചീ…!”

ഞാനവളെ കിടക്കയില്‍ തന്നെ ഇരുത്താന്‍ നോക്കിയെങ്കിലും അവള്‍ വഴങ്ങിയില്ല.

"എന്നേം കൊണ്ട് പൊ...നമുക്കൊന്നിച്ച്‌ പോയി അടക്കാം..പ്ലീസ്..!”

അവള്‍ കുഞ്ഞുങ്ങളെപ്പോലെ നിന്നു ചിനുങ്ങുകയാണ്. എന്നാ അങ്ങനെ തന്നെ എന്ന് ഞാനും കരുതി.

അവളുടെ ഇരുകാലുകളും കൊളുത്തിപ്പിടിച്ചു കൊണ്ട് കുട്ടികളുടെ‍ സ്കൂള്‍ ബാഗ് പോലെ അവളേം തൂക്കി ഞാന്‍ ഇടനാഴിയിലെയും മുറിയുടെയും കതകുകള്‍ അടച്ച ശേഷം തിരിച്ചു വന്നു.

മുറിയിലെത്തിയതും‍ വേഗത്തിലിറങ്ങി കട്ടിലില്‍ കയറിക്കിടന്നു കൊണ്ട് അവളെന്നെ നോക്കി ഇരു കൈകളും വിരിച്ചു പിടിച്ചു. ആ മാറിലേക്കെന്നെ ക്ഷണിക്കുന്നതാണ്. മലര്‍ന്നടിച്ചുള്ള ആ കിടത്തത്തില്‍ അവള്‍ക്കൊരു മദാലസ ഭാവം കൈവന്നിരിക്കുന്നതു പോലെ തോന്നി..!

‍അവളുടെ സ്കേര്‍ട്ട് കാല്‍മുട്ട് വരെ പൊങ്ങിക്കിടപ്പുണ്ട്. ആ ബ്രൌണ്‍ കളറുള്ള മുട്ടില്‍ നിന്നും ഒരു അസാധ്യ വെളുപ്പോടെ തുടയുടെ ആരംഭം കാണാം.മുകളിലോട്ട് പോകുന്തോറും അവയുടെ മുഴുപ്പും തുടിപ്പും എത്രമാത്രമുണ്ടെന്ന് ആ സ്കേര്‍ട്ടിനുള്ളിലെ നിഴല്‍ വ്യക്തമാക്കുന്നുണ്ട്.

ടീഷര്‍ട്ട് ഒരിത്തിരി പൊങ്ങി പൊക്കിളിന്‍റെ ഭാഗം ഒരു വരപോലെ കാണാം..!