Chapter Title : ഏഴു വർണങ്ങളും വിരിയട്ടെ 3 [സ്പൾബർ]

അറ്റത്ത് വിവേകും..

“” അപ്പോ പല്ലൂ… ഞങ്ങൾ കാര്യങ്ങളൊക്കെ ഒന്ന് സംസാരിച്ചു..
വിവേക് ഇപ്പോ പൊയ്ക്കോളാം എന്നാ പറയുന്നേ… ഇനി രാത്രിയിലോ, അതോ നാളെയോ, മോൾക്കെപ്പോ വേണേലും അവൻ വരും.. അങ്ങിനെ പോരേ മോളേ… ?””..

അച്ചായൻ ചോദിച്ചതിന് പല്ലവി മറുപടിയൊന്നും പറഞ്ഞില്ല..
അവളുടെ മനസ് അധിദ്രുതം പായുകയായിരുന്നു..

“” മാഡം… അച്ചായന് നാളെയോ മറ്റോ ദുബായ്ക്ക് പോവാനുണ്ട്…
അപ്പോ അച്ചായൻ ഇന്നിവിടെ മാഡത്തിനൊപ്പം കൂടട്ടെ… നമുക്കെന്നും ആവാലോ…””..

വിവേകും ജ്യൂസ് കുടിച്ചു..
അപ്പഴും പല്ലവി ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല..
എന്നാൽ അവളുടെ മനസിന്റെ കടിഞ്ഞാൺ പൊട്ടിയിരുന്നു..
അത് ലക്ഷ്യമില്ലാതെ പായുകയാണ്..
ശരീരമാസകലം വിറക്കാൻ തുടങ്ങുകയാണ്..

വിവേക് ജ്യൂസ് കുടിച്ച് തീർത്ത് ഗ്ലാസ് ടീപോയിൽ വെച്ചു..

“മാഡം… ഞാനെന്നാ ഇറങ്ങട്ടെ…
അച്ചായാ… അപ്പോ ആൾ ദബെസ്റ്റ്…”..

വിവേക് സെറ്റിയിൽ നിന്നും എണീറ്റു..
നടക്കാനൊരുങ്ങിയ അവന്റെ കയ്യിൽ പല്ലവിയുടെ മൃദുലമായ കൈ വന്ന് വീണു..
അതിലവൾ മുറുക്കിപ്പിടിച്ചു..
വിവേക് തിരിഞ്ഞ് നോക്കിയപ്പോ കണ്ട പല്ലവിയുടെ ഭാവം അവന് അൽഭുതമുളവാക്കി..
ഇത് വരെ കണ്ട നാണത്തിന്റെ ഭാവമല്ല..
കത്തിയാളുന്ന കാമഭാവം..
കാമത്തീ പാറുന്ന കണ്ണുകൾ.. കഴപ്പടക്കാനാവാതെ വിറക്കുന്ന ചുണ്ടുകൾ..

“”വിവേകിന് പോയിട്ട് തിരക്കുണ്ടോ…?””..

ഒരു മുരൾച്ചപോലെയാണ് പല്ലവിയുടെസ്വരം വിവേകിന് തോന്നിയത്.. അച്ചായനും..

“ ഇല്ല മാഡം…തിരക്കൊന്നുമില്ല… “.

അവളുടെ ഭാവം കണ്ട് വിവേകൊന്ന് പതറി..

“എന്നാ… എന്നാ നീയിപ്പോ പോണ്ട…””..

വിവേകും, അച്ചായനും ഞെട്ടി..
അതിലേറെ ഞെട്ടിയത് പല്ലവി തന്നെയാണ്..
താനെന്തിനാണത് പറഞ്ഞതെന്ന് അവൾക്ക് തന്നെ മനസിലായില്ല..

അച്ചായന് ചെറിയൊരു നിരാശ തോന്നി..

“”എന്നാ പിന്നെ ഞാൻ പോയേക്കാം,അല്ലേ മോളേ…?””..

നിരാശയോടെത്തന്നെ