ഗാലറിയിൽ ഒരു മാച്ച് ഫിക്സിംഗ് 2 [ജോകാപ്പസ്]

ചേർത്തുപിടിക്കാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ..." സന്ധ്യ: "നീ എന്നെ വല്ലാതെ ഭ്രാന്ത് പിടിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്. ഈ സ്നേഹം എനിക്ക് താങ്ങാൻ പറ്റുന്നില്ല." അർജുൻ: "സ്നേഹമല്ല അമ്മേ, ഇത് ആരാധനയാണ്. എനിക്ക് ഒരു കാര്യം കൂടി പറയണം.

അമ്മ ഇപ്പോൾ ആരുടെയെങ്കിലും ഭാര്യയല്ല. എന്റെ മാത്രം സിന്ധുകുട്ടിയാണ്. അച്ഛന്റെ പോലുമല്ല, എന്റെ മാത്രം. എന്റെ മാത്രം സിന്ധുകുട്ടിക്ക് ഒരായിരം ഉമ്മകൾ... ❤️❤️❤️" സന്ധ്യയുടെ ശ്വാസം നിലച്ചുപോയി. 'സിന്ധുകുട്ടി' എന്ന് അവൻ വിളിച്ചത് അവളുടെ ഉള്ളിലെ എല്ലാ തടസ്സങ്ങളും തകർത്തു കളഞ്ഞു.

സന്ധ്യ: "അർജുൻ... സിന്ധുകുട്ടിയെന്നോ? അച്ഛന്റെ പോലുമല്ലെന്നോ?" അർജുൻ: "അതേ അമ്മേ. ആ കറുത്ത ഡ്രസ്സിൽ ഇപ്പോൾ ഇരിക്കുന്നത് എന്റെ മാത്രം സിന്ധുകുട്ടിയാണ്. അച്ഛന് അവകാശപ്പെടാൻ കഴിയാത്ത സൗന്ദര്യം…

അമ്മ എന്റേത് മാത്രമാണ്." സന്ധ്യ: "നിനക്ക് നൂറല്ല, ആയിരം ഉമ്മകൾ തരാൻ ഞാൻ തയ്യാറാണ് അർജുൻ. ഉമ്മ... ഉമ്മ... ഉമ്മ... ഈ രാത്രി നീ എനിക്ക് തന്നത് ഒരു പുതിയ ജന്മമാണ്." അവൾ ഫോൺ നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ചു സന്തോഷം കൊണ്ട് കരഞ്ഞു.

ഇവന്റ് 7: ഐപാഡ് കണ്ടെത്തലും 'സന്തൂർ മമ്മി'യുടെ വെളിപാടും

അർജുൻ പോയതോടെ അവന്റെ മുറി സന്ധ്യയുടെ ഒരു രഹസ്യ സങ്കേതമായി മാറിയിരുന്നു. ബാലചന്ദ്രന്റെ തണുത്ത സാന്നിധ്യത്തിൽ നിന്നും രക്ഷപെടാൻ അവൾ ആ മുറിയിലെ അർജുന്റെ ഗന്ധത്തിൽ അഭയം തേടി.

ഒരു ഉച്ചതിരിഞ്ഞ് മുറിയിലെ അലമാര അടുക്കി വെക്കുന്നതിനിടയിലാണ് പുസ്തകങ്ങൾക്കിടയിൽ ഇരിക്കുന്ന അവന്റെ ഐപാഡ് സന്ധ്യയുടെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടത്. അവൻ അത് മനഃപൂർവ്വം അവിടെ വെച്ചതാണോ അതോ തന്റെ മാറ്റങ്ങൾ നിരീക്ഷിക്കാൻ ഇട്ടുപോയ ഒരു 'കെണി'യാണോ എന്ന് അവൾക്ക് ഉറപ്പില്ലായിരുന്നു.

ലോക്ക് ഇല്ലാത്ത ആ സ്ക്രീൻ തെളിഞ്ഞപ്പോൾ അവൾ ആദ്യം കണ്ടത് അവന്റെ ഗാലറിയാണ്.

അവിടെ ഒരു പ്രത്യേക ഫോൾഡർ വിടർന്നു നിന്നിരുന്നു: "My Santhoor Mommy".
ആ പേര് കണ്ടപ്പോൾ സന്ധ്യയുടെ ചുണ്ടിൽ ഒരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. വിറയ്ക്കുന്ന വിരലുകളോടെ അവൾ ആ ഫോൾഡർ തുറന്നു. അതിനുള്ളിൽ നൂറുകണക്കിന് ചിത്രങ്ങൾ! കഴിഞ്ഞ കുറച്ചു വർഷങ്ങളായി അവർ ഒരുമിച്ച് പോയ വിനോദയാത്രകളിലെയും, വീട്ടിലെ ഓണാഘോഷങ്ങളിലെയും,

ബന്ധുക്കളുടെ കല്യാണങ്ങളിൽ പങ്കെടുത്തപ്പോഴുമുള്ള സന്ധ്യയുടെ മനോഹരമായ ചിത്രങ്ങളായിരുന്നു അവയെല്ലാം. ഓരോ ചിത്രവും വെറുമൊരു ഫോട്ടോ എന്നതിലുപരി, ഒരു പുരുഷൻ തനിക്ക് പ്രിയപ്പെട്ട ഒരു സുന്ദരിയെ നോക്കുന്ന ആഴത്തിലുള്ള ആരാധനയോടെയാണ് എടുത്തിരിക്കുന്നത് എന്ന് സന്ധ്യയ്ക്ക് തോന്നി.

താൻ പോലും ശ്രദ്ധിക്കാത്ത തന്റെ ചിരിയിലെ വശ്യതയും നോട്ടത്തിലെ തിളക്കവും അർജുൻ തന്റെ ക്യാമറയിൽ ബന്ധിച്ചിരിക്കുന്നു എന്ന തിരിച്ചറിവ് അവളിൽ ഒരു പുതിയ ഉണർവ് നൽകി. സന്ധ്യയ്ക്ക് ഇത് വെറുമൊരു ഫോട്ടോ ശേഖരമായിരുന്നില്ല;

ഇതൊരു "Sacred Archive" (വിശുദ്ധ ശേഖരം) ആയിരുന്നു. "ഒരു അപരിചിതൻ എന്നെ ഇങ്ങനെ നോക്കിയാൽ അത് പാപമാണ്; എന്നാൽ എന്റെ മകൻ എന്നെ ഇങ്ങനെ കാണുന്നത് ആരാധനയുടെ ഏറ്റവും ശുദ്ധമായ രൂപമാണ്" എന്ന് അവൾ സ്വയം ന്യായീകരിച്ചു (Sacred vs. Profane Logic).

ആ ഫോൾഡറിലെ ഓരോ ചിത്രത്തിലൂടെയും സന്ധ്യ വിരലോടിച്ചു. വെറുമൊരു ഫോട്ടോ ശേഖരം എന്നതിലുപരി, അർജുൻ അവ ഓരോന്നും വളരെ ശ്രദ്ധയോടെ എഡിറ്റ് ചെയ്തിരുന്നു.