Chapter Title : ശക്തിയുടെയും നിഴലിന്റെയും നിത്യസാക്ഷി [Manny Kumar]

“ഞാൻ പഠിക്കും,” അവൾ ഒറ്റയ്ക്ക് പറഞ്ഞു. “ഈ മനയെ ഞാൻ വിട്ടുകൊടുക്കില്ല.”

പിന്നീട് അവൾ വിളക്ക് കൂടുതൽ തെളിച്ചു. വാതിലുകൾ ഒന്നൊന്നായി പരിശോധിച്ചു. കുട്ടികൾ ഉറങ്ങിയെന്ന് ഉറപ്പുവരുത്തി. പിന്നെ തറയിൽ ഇരുന്ന് കൈകൂപ്പി. ഉറക്കെ അല്ല. മന്ത്രിച്ച്.

രാത്രി മുഴുവൻ മനയിൽ ഒരു ശബ്ദവും ഉണ്ടായില്ല. പക്ഷേ ലളിതയുടെ മുഖത്ത് ഇനി കരച്ചിലിന്റെ അടയാളമല്ലായിരുന്നു. ഒരു തീരുമാനമായിരുന്നു.

രാത്രി മുഴുവൻ ലളിത കുട്ടികളോടൊപ്പം ഇരുന്നു. അവനി അമ്മയുടെ മടിയിൽ തലവച്ചു: "അമ്മേ, അച്ഛൻ തിരിച്ചു വരുമോ? അച്ഛൻ എന്നോട് കഥ പറയുമായിരുന്നു."

ലളിത കണ്ണീർ തുടച്ചു: "അച്ഛന്റെ കഥകൾ ഞാൻ പറയാം, മോളേ. നീ ഭയപ്പെടേണ്ട. അമ്മ ഇവിടെയുണ്ട്."

ശ്രീദേവി ഉറങ്ങിയിരുന്നു. പക്ഷേ അവളുടെ മുഖത്ത് ഒരു വിചിത്രമായ പുഞ്ചിരി. ലളിത ഭയന്നു: "ഈ ദോഷം അവരെയും ബാധിക്കരുത്."

പിറ്റേന്നു മുതൽ ലളിത മാറി.

അവളുടെ ഉള്ളിൽ ദുഃഖം ഇപ്പോഴും ഭാരമായി നിലനിന്നിരുന്നു. പക്ഷേ അതിന് മുകളിൽ ഒരു കടുത്ത ദൃഢനിശ്ചയം ഉയർന്നുവന്നു.

അവൾ മനയുടെ മുഴുവൻ ഉത്തരവാദിത്തവും ഏറ്റെടുത്തു. വേലക്കാർ, ഭൂമി, അനുഷ്ഠാനങ്ങൾ, കണക്കുകൾ --- എല്ലാം അവളുടെ നിയന്ത്രണത്തിലായി. നാലുകെട്ടിന്റെ നീണ്ട ഇടനാഴികളിലൂടെ അവൾ ശാന്തമായ അധികാരത്തോടെ നടന്നു. മുഖം ശാന്തം, തീരുമാനങ്ങൾ ഉറച്ചത്.

അവൾ അവനിയെ വിദ്യാലയത്തിൽ ചേർത്തു.

"നീ പഠിക്കണം, മോളേ," ഒരു രാവിലെ കുട്ടിയുടെ മുടി കെട്ടിവെച്ചു ഒരുക്കുമ്പോൾ അവൾ പറഞ്ഞു. "ഈ മതിലുകൾക്ക് അപ്പുറമുള്ള ലോകം നീ അറിയണം. അറിവ് ഒരു സംരക്ഷണം കൂടിയാണ്."

അവനി ഗൗരവമുള്ള കണ്ണുകളോടെ നോക്കി.

"അമ്മേ... അച്ഛനെപ്പോലെ ഞാൻ താന്ത്രികയാകുമോ?"

ലളിത ചിരിച്ചു.