Chapter Title : ശക്തിയുടെയും നിഴലിന്റെയും നിത്യസാക്ഷി [Manny Kumar]

എല്ലാ സ്വപ്നവും. എല്ലാ അനുഭവവും. മനസ്സിലായോ?"

ശ്രീദേവി തലയാട്ടി. അമ്മയുടെ ഭയം അവൾക്ക് പൂർണ്ണമായി മനസ്സിലായില്ല.

ആ ആഴ്ചയിൽ തന്നെ ലളിത ഭ്രമദത്തൻ ഗുരുവിനെ സമീപിച്ചു.

കൈകൂപ്പി നിന്നുകൊണ്ട് അവൾ മടിയില്ലാതെ പറഞ്ഞു.

"ഗുരോ, എനിക്ക് വിദ്യ പഠിപ്പിക്കണം. എന്റെ മക്കളെ ഞാൻ രക്ഷിക്കണം. ഞാൻ നിസ്സഹായയായി നിൽക്കാൻ പാടില്ല."

വൃദ്ധൻ ഗുരു ഏറെ നേരം അവളെ നോക്കി നിന്നു.

"സ്ത്രീയായ നിനക്ക് ഇത് ബുദ്ധിമുട്ടാണ്," അവസാനം അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. "ഈ വഴി കഠിനമാണ്. പക്ഷേ നിന്റെ ഉള്ളിൽ ശക്തി ഞാൻ കാണുന്നു...

ആവശ്യത്തിൽ നിന്ന് ഉരുത്തിരിഞ്ഞ ശക്തി. ശരി. വരൂ."

അങ്ങനെ ലളിത പഠിക്കാൻ തുടങ്ങി.

ഉച്ചാടനം, ശാന്തി മന്ത്രങ്ങൾ, സംരക്ഷണ യന്ത്രങ്ങൾ --- എല്ലാം അവൾ അഭ്യസിച്ചു. രാത്രികളിൽ അവൾ ഒറ്റയ്ക്ക് പൂജാമുറിയിലെ

യന്ത്രത്തിന് മുന്നിൽ ഇരുന്നു. വിളക്കിന്റെ വെളിച്ചം മിന്നിമറയുമ്പോൾ അവളുടെ ശബ്ദം താഴ്ന്നതും ഉറച്ചതുമായിരുന്നു:

"ഗന്ധർവ്വാ... എന്റെ മക്കളെ തൊടരുത്. ഈ രക്തരേഖ വിടുക. ഈ മന വിടുക."

അവനി യുവതിയായി വളർന്നപ്പോൾ ഒരു രാത്രി അവൾ അമ്മയുടെ അടുത്ത് വന്നു. അസ്വസ്ഥയും വിളറിയ നിറവുമായി.

"അമ്മേ... ചില രാത്രികളിൽ ഞാൻ ഭയക്കുന്നത് എന്തുകൊണ്ട്? എന്തോ ഒന്ന് , പറയാൻ പറ്റാത്ത ഒന്ന് എന്നെ നോക്കുന്നതുപോലെ തോന്നുന്നു?"

ലളിത മകളുടെ മുടിയിൽ കൈവച്ചു.

"അത് ഗന്ധർവ്വ ദോഷമാണ്," അവൾ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു. "പക്ഷേ ഞാൻ ഇവിടെയുണ്ട്. ഞാൻ നിന്നെ സംരക്ഷിക്കും. നീ ശക്തയാകണം, അവനി. നിന്റെ ഭയത്തേക്കാൾ ശക്തയാകണം."

വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം ശ്രീദേവിയും അതേ അസ്വസ്ഥതയോടെ അമ്മയുടെ അടുത്ത് വന്നു.

"അമ്മേ... സ്വപ്നത്തിൽ ഒരു പുരുഷനെ ഞാൻ കാണുന്നു. അവൻ മനോഹരനാണ്. അവൻ എന്നെ വിളിക്കുന്നു. അവൻ എന്നെ ആകർഷിക്കുന്നു..."

ലളിത മകളെ മുറുകെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. ശബ്ദം ഉറച്ചതായിരുന്നു, പക്ഷേ ഹൃദയം ഭാരമായിരുന്നു.

"അത് ദോഷമാണ്," അവൾ