Chapter Title : ശക്തിയുടെയും നിഴലിന്റെയും നിത്യസാക്ഷി [Manny Kumar]

പക്ഷേ ആ ചിരി കണ്ണുകളിലേക്ക് പൂർണ്ണമായി എത്തിയില്ല.

"നീ ശക്തയാകും. അതു മതി. ഞാൻ നിന്നെ സംരക്ഷിക്കും."

വർഷങ്ങൾ കടന്നുപോയി.

ശ്രീദേവി ഒരു കുഞ്ഞിൽ നിന്ന് ജിജ്ഞാസയുള്ള ഒരു ചെറിയ പെൺകുട്ടിയായി വളർന്നു. ഒരു വൈകുന്നേരം അമ്മയുടെ മടിയിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ അവൾ പെട്ടെന്ന് ചോദിച്ചു:

"അമ്മേ, ആ മനോഹരനായ പുരുഷൻ ആരാണ്? അവൻ ചിലപ്പോൾ എന്നോട് പാട്ട് പാടുന്നു... സ്വപ്നത്തിൽ."

ലളിതയുടെ രക്തം തണുത്തു. അവൾ മകളെ ഇനിയും മുറുകെ പിടിച്ചു.

"അത് ഒരു സ്വപ്നം മാത്രമാണ്," അവൾ ജാഗ്രതയോടെ പറഞ്ഞു. "മറ്റൊന്നുമല്ല. പക്ഷേ ഇനി മുതൽ എല്ലാം അമ്മയോട് പറയണം. എല്ലാ സ്വപ്നവും. എല്ലാ അനുഭവവും. മനസ്സിലായോ?"

ശ്രീദേവി തലയാട്ടി. അമ്മയുടെ ഭയം അവൾക്ക് പൂർണ്ണമായി മനസ്സിലായില്ല.

ആ ആഴ്ചയിൽ തന്നെ ലളിത ഭ്രമദത്തൻ ഗുരുവിനെ സമീപിച്ചു.

കൈകൂപ്പി നിന്നുകൊണ്ട് അവൾ മടിയില്ലാതെ പറഞ്ഞു.

"ഗുരോ, എനിക്ക് വിദ്യ പഠിപ്പിക്കണം. എന്റെ മക്കളെ ഞാൻ രക്ഷിക്കണം. ഞാൻ നിസ്സഹായയായി നിൽക്കാൻ പാടില്ല."

വൃദ്ധൻ ഗുരു ഏറെ നേരം അവളെ നോക്കി നിന്നു.

"സ്ത്രീയായ നിനക്ക് ഇത് ബുദ്ധിമുട്ടാണ്," അവസാനം അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു. "ഈ വഴി കഠിനമാണ്. പക്ഷേ നിന്റെ ഉള്ളിൽ ശക്തി ഞാൻ കാണുന്നു...

ആവശ്യത്തിൽ നിന്ന് ഉരുത്തിരിഞ്ഞ ശക്തി. ശരി. വരൂ."

അങ്ങനെ ലളിത പഠിക്കാൻ തുടങ്ങി.

ഉച്ചാടനം, ശാന്തി മന്ത്രങ്ങൾ, സംരക്ഷണ യന്ത്രങ്ങൾ --- എല്ലാം അവൾ അഭ്യസിച്ചു. രാത്രികളിൽ അവൾ ഒറ്റയ്ക്ക് പൂജാമുറിയിലെ

യന്ത്രത്തിന് മുന്നിൽ ഇരുന്നു. വിളക്കിന്റെ വെളിച്ചം മിന്നിമറയുമ്പോൾ അവളുടെ ശബ്ദം താഴ്ന്നതും ഉറച്ചതുമായിരുന്നു:

"ഗന്ധർവ്വാ... എന്റെ മക്കളെ