Chapter Title : ശക്തിയുടെയും നിഴലിന്റെയും നിത്യസാക്ഷി [Manny Kumar]

തൊടരുത്. ഈ രക്തരേഖ വിടുക. ഈ മന വിടുക."

അവനി യുവതിയായി വളർന്നപ്പോൾ ഒരു രാത്രി അവൾ അമ്മയുടെ അടുത്ത് വന്നു. അസ്വസ്ഥയും വിളറിയ നിറവുമായി.

"അമ്മേ... ചില രാത്രികളിൽ ഞാൻ ഭയക്കുന്നത് എന്തുകൊണ്ട്? എന്തോ ഒന്ന് , പറയാൻ പറ്റാത്ത ഒന്ന് എന്നെ നോക്കുന്നതുപോലെ തോന്നുന്നു?"

ലളിത മകളുടെ മുടിയിൽ കൈവച്ചു.

"അത് ഗന്ധർവ്വ ദോഷമാണ്," അവൾ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു. "പക്ഷേ ഞാൻ ഇവിടെയുണ്ട്. ഞാൻ നിന്നെ സംരക്ഷിക്കും. നീ ശക്തയാകണം, അവനി. നിന്റെ ഭയത്തേക്കാൾ ശക്തയാകണം."

വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം ശ്രീദേവിയും അതേ അസ്വസ്ഥതയോടെ അമ്മയുടെ അടുത്ത് വന്നു.

"അമ്മേ... സ്വപ്നത്തിൽ ഒരു പുരുഷനെ ഞാൻ കാണുന്നു. അവൻ മനോഹരനാണ്. അവൻ എന്നെ വിളിക്കുന്നു. അവൻ എന്നെ ആകർഷിക്കുന്നു..."

ലളിത മകളെ മുറുകെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. ശബ്ദം ഉറച്ചതായിരുന്നു, പക്ഷേ ഹൃദയം ഭാരമായിരുന്നു.

"അത് ദോഷമാണ്," അവൾ മന്ത്രിച്ചു. "നാം ഒരുമിച്ച് നേരിടും. നീ ഒറ്റയ്ക്കല്ല."

ഭ

ദ്രൻ വീണ ആ നാലുകെട്ടിന്റെ അതേ ചരിഞ്ഞ മേൽക്കൂരകൾക്ക് കീഴിൽ, ലളിത തന്റെ നിശബ്ദ യുദ്ധം തുടർന്നു --- തന്റെ മക്കൾക്കും മരിക്കാൻ വിസമ്മതിക്കുന്ന ഒരു പുരാതന ശാപത്തിനുമിടയിൽ നിൽക്കുന്ന ഒരു അമ്മ.

ഇരുപത് വർഷങ്ങൾ കടന്നുപോയി.

ലളിതയ്ക്ക് ഇപ്പോൾ നാൽപ്പത്തഞ്ച് വയസ്സായി. ശരീരം നിറഞ്ഞുനിന്നു. മുഖത്ത് പ്രായം കാണാം. പക്ഷേ കണ്ണിൽ ശാന്തിയുണ്ട്, ഉറപ്പുമുണ്ട്. മനയിലെ കാര്യങ്ങൾ ഇപ്പോൾ എല്ലാം അവളുടെ കൈയിലാണ്.

പൂജയായാലും വയൽക്കാര്യമായാലും വീട്ടുകാര്യമായാലും ആരും മറ്റൊരാളെ നോക്കാറില്ല. ലളിത പറഞ്ഞാൽ മതി.

ഭദ്രൻ പോയതിനു ശേഷം ആദ്യം ഭാരമായിരുന്നു. പിന്നെ ശീലമായി. ഇപ്പോൾ