Chapter Title : ശക്തിയുടെയും നിഴലിന്റെയും നിത്യസാക്ഷി [Manny Kumar]

ശ്രീദേവിയുടെയും മുഖത്തും നെഞ്ചിലും അമർന്നു. അവരുടെ കൈകൾ പരസ്പരം തഴുകി.

കുറച്ച് നേരം നിശബ്ദമായിരുന്നു. പിന്നെ ശ്രീദേവി മെല്ലെ ചിരിച്ചു.

“ഇനിയും തുടരണോ അമ്മേ?”

ലളിത അവളുടെ തല തഴുകി മാത്രം മറുപടി പറഞ്ഞു. നിലാവ് ഇപ്പോഴും അവരുടെ നഗ്നശരീരങ്ങളിൽ വീണുകൊണ്ടിരുന്നു.

https://postimg.cc/2q584D6r

ഗന്ധർവക്കാട്ട് മനയിലെ പഴയ ദോഷത്തിന്റെ നിഴൽ അവനിയുടെ ജീവിതത്തിലും വീണിരുന്നു. കൊച്ചിയിൽ വിവരസാങ്കേതിക വിദഗ്ധയായി ജോലി ചെയ്യുമ്പോൾ അവനി ഒരു പുതിയ പ്രണയത്തിലേക്ക് കടന്നു.

എറണാകുളത്ത് നടന്ന ഒരു കമ്പനി പ്രോജക്ട് മീറ്റിംഗിലാണ് അവൾ വാസുദേവൻ നമ്പൂതിരിയെ ആദ്യം കണ്ടത്. മണ്ണാർക്കാട്ടെ ഒരു നമ്പൂതിരി ഇല്ലത്തുകാരൻ. ഇരുപത്തേഴ് വയസ്സ്.

ആറ് അടി രണ്ട് ഇഞ്ച് ഉയരം. നല്ല ശരീരം. ആഴമുള്ള കണ്ണുകൾ. അവനും ഐടി പ്രൊഫഷണലായിരുന്നു. എറണാകുളത്ത് തന്നെ ജോലി. സംസാരം ശാന്തവും ആകർഷകവുമായിരുന്നു.

ആദ്യം സാധാരണ സംസാരമായിരുന്നു. ജോലിയും പ്രോജക്ടും. പിന്നെ പിന്നെ അവർ അടുത്തു. സംസാരം വേറൊരു തലത്തിലായി.

ഒരു ദിവസം വാസുദേവൻ പറഞ്ഞു,

“നിന്റെ കണ്ണുകൾ എന്നെ ശാന്തനാക്കുന്നു.”

അവനി ചിരിച്ചു.

“നിന്റെ സംസാരം എന്നെ സുരക്ഷിതയാക്കുന്നു. ഞങ്ങളുടെ മനയിൽ ഒരു പഴയ ദോഷമുണ്ട്. പക്ഷേ നിന്നോട് സംസാരിക്കുമ്പോൾ ഞാൻ ഭയക്കുന്നില്ല.”

സംസാരങ്ങൾ ക്രമേണ ആഴമായി. അവൻ ബാല്യകാല കഥകൾ പറഞ്ഞു. മണ്ണാർക്കാട്ടെ ഇല്ലത്തിന്റെ പഴയ ഓർമ്മകൾ. അച്ഛന്റെ കഥകൾ. കുടുംബത്തോടുള്ള സ്നേഹം.

“ഞാൻ എപ്പോഴും കുടുംബത്തോട് ചേർന്നാണ്. എനിക്ക് എന്റെ കുടുംബത്തോട് ചേർന്നുപോകുന്ന ആളെയേ കെട്ടാൻ പറ്റൂ,” അവൻ പറഞ്ഞു. “കുടുംബം വേണം. നിന്റെ അമ്മയെയും സഹോദരിയെയും ഞാൻ ബഹുമാനിക്കും.”

അവനി നോക്കി.

“ഞാനും മനയോട് ചേർന്നാണ്.