Chapter Title : ശക്തിയുടെയും നിഴലിന്റെയും നിത്യസാക്ഷി [Manny Kumar]

മാറിടത്തോട് തൊട്ടു.

“ചേച്ചിയായി വരുന്നല്ലോ. ഞാൻ സന്തോഷമാണ്.”

അവനി അവരെയെല്ലാം നോക്കി തലയാട്ടി. വാസുദേവന്റെ കൈ ഇപ്പോഴും അവളുടെ കൈയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. മനയുടെ നടുമുറ്റത്ത് മഴ നനഞ്ഞ കാറ്റ് വീശി.

ആളുകൾ ചുറ്റും നിന്നു. പക്ഷേ ആ നിമിഷം അവനിക്ക് തോന്നിയത് ഒരു കാര്യം മാത്രമായിരുന്നു.

ഇനി തനിച്ചല്ല

.

പൂജാരി മന്ത്രങ്ങൾ ജപിച്ചു.

“ഓം വിഷ്ണുവേ നമഃ… കന്യാദാനം സമ്പൂർണ്ണമാകട്ടെ… ധർമ്മാർത്ഥകാമമോക്ഷ സിദ്ധ്യർത്ഥം സ്വാഹാ…”

വിവാഹമന്ത്രങ്ങൾ ക്ഷേത്രത്തിൽ പ്രതിധ്വനിച്ചു. അവനിയുടെ കണ്ണുകളിൽ ആനന്ദവും ഭയവും ഒരുമിച്ച് നിന്നു. വാസുദേവൻ അവളുടെ കൈ മുറുകെ പിടിച്ചു.

നാരായണൻ നമ്പൂതിരി മകന്റെ തലയിൽ കൈ വെച്ച് അനുഗ്രഹിച്ചു.

“നന്നായി നിൽക്കണം. ഇവളെ നോക്കണം.”

സുമിത്രയുടെ കണ്ണുകളിൽ ആനന്ദാശ്രു നിറഞ്ഞു. ലളിതയുടെ മുഖത്ത് ഒരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു. ശ്രീദേവിയും അംബികയും അവനിയുടെ ഇരുവശത്തും നിന്നു. അവരുടെ ശരീരങ്ങൾ ഇടയ്ക്കിടെ തൊട്ടു.

വിവാഹം പൂർത്തിയായി. അവനിയും വാസുദേവനും ഒരുമിച്ച് ക്ഷേത്രത്തിന്റെ പടികൾ ഇറങ്ങി. ബന്ധുക്കൾ അനുഗ്രഹിച്ചു. ആശംസ പറഞ്ഞു. ആരോ പൂവ് വിതറി.

നാരായണൻ മകന്റെ തോളിൽ കൈ വെച്ചു.

“ഇനി നിങ്ങളുടെ ജീവിതമാണ്.”

സുമിത്ര അവനിയുടെ കൈ പിടിച്ചു. മൃദുവായ വിരലുകൾ അവനിയുടെ കൈയിൽ തൊട്ടു.

“മോളേ, വിശക്കുന്നുണ്ടോ? അല്പം ഇരുന്ന് കഴിക്ക്.”

അംബിക മറുവശത്ത് നിന്നു.

“ചേച്ചി, സാരി നന്നായി ഉണ്ട്. പക്ഷേ നിൽക്കാൻ ബുദ്ധിമുട്ടാണോ?”

ക്ഷേത്രത്തിന്റെ പരിസരത്ത് നമ്പൂതിരി പാരമ്പര്യത്തിലുള്ള ഭക്ഷണം വിതരണം ചെയ്തു. ആളുകൾ ഇരുന്നു. സംസാരം ഉയർന്നു. അവനിയുടെ സാരി വിയർപ്പിൽ അല്പം നനഞ്ഞ് ശരീരത്തോട് ചേർന്നു. ഇടുപ്പിന്റെ ആകൃതി തുണിക്കുള്ളിൽ കൂടുതൽ തെളിഞ്ഞു.

വാസുദേവൻ അവളുടെ അരികിൽ വന്ന് ഇടുപ്പിൽ കൈ വെച്ചു. അവളുടെ മൃദുവായ ഇടുപ്പ് അവന്റെ കൈയിൽ തൊട്ടു.

“ക്ഷീണമുണ്ടോ?” അവൻ ചോദിച്ചു.

അവനി തലയാട്ടി.

“ഉണ്ട്. പക്ഷേ സുഖമാണ്.”

അവൻ കൈ അവിടെത്തന്നെ വെച്ചു.