Chapter Title : ശക്തിയുടെയും നിഴലിന്റെയും നിത്യസാക്ഷി [Manny Kumar]

അമ്മയോടൊപ്പമല്ലേ ഞാൻ.”

മൂന്നുപേരും ഒരുമിച്ച് നിന്നു. ചുവപ്പും മഞ്ഞയും ലളിതയുടെ ഇരുണ്ട സാരിയും ഒരേ മുറിയിൽ കൂടി. സ്വർണ്ണത്തിന്റെ തിളക്കവും മല്ലികയുടെ മണവും സാരിയുടെ മടക്കുകളിലെ ചൂടും ഒരുമിച്ച് നിറഞ്ഞു.

പുറത്ത് നിന്ന് ഒരു ശബ്ദം കേട്ടു. വാഹനം മുറ്റത്ത് നിന്നു.

ലളിത ഒരു ശ്വാസം എടുത്തു.

“വന്നു. ഇനി പോകാം. നീ ശാന്തയായിരിക്ക്.”

അവനി തലയാട്ടി. അമ്മയുടെ കൈ ഇപ്പോഴും പിടിച്ചിരുന്നു. ശ്രീദേവി ചേച്ചിയുടെ അരയിൽ കൈ വെച്ചു. മൂന്നുപേരും ഒരുമിച്ച് നടുമുറ്റത്തേക്ക് നടന്നു.

വാസുദേവൻ പരമ്പരാഗത വെള്ള മുണ്ടും ഉത്തരീയവും ധരിച്ച് വന്നു. ഉയരവും ശക്തമായ ശരീരവും മനയിലെ എല്ലാവരെയും ആകർഷിച്ചു. മുഖം സന്തോഷത്താൽ തിളങ്ങി.

കണ്ണുകൾ ആദ്യം അവനിയെ തിരഞ്ഞു. കണ്ടെത്തിയപ്പോൾ അവൻ അവളുടെ അടുത്തെത്തി കൈ പിടിച്ചു.

അവന്റെ ചൂടുള്ള കൈ അവനിയുടെ കൈയിൽ ഒരു സുരക്ഷിതത്വം തന്നു.

“അവനി… നിന്നോട് സംസാരിക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് സമാധാനം തോന്നുന്നു. നിന്റെ കണ്ണും പുഞ്ചിരിയും എന്നെ ആകർഷിക്കുന്നു,” അവൻ മന്ത്രിച്ചു.

അവനി അവന്റെ കൈ ഞെരിച്ചു.

“നീയും എനിക്ക് സുരക്ഷിതത്വം തരുന്നു. ഈ ദോഷം നീങ്ങട്ടെ. നമുക്ക് ഒരുമിച്ച് ജീവിക്കാം.”

അവരുടെ കണ്ണുകൾ തമ്മിൽ കണ്ടു. ഒരു നിമിഷം ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല. ശരീരങ്ങൾ അല്പം അടുത്തു. അവന്റെ ശക്തമായ ശരീരം അവനിയുടെ മൃദുവായ ശരീരത്തോട് തൊട്ടു. ശ്വാസം ഒരുമിച്ചായി.

കന്യാദാന മുഹൂർത്തത്തിൽ ലളിത അവനിയുടെ കൈ വാസുദേവന്റെ കൈയിൽ വെച്ചു. അവനിയുടെ ശരീരം അല്പം വിറച്ചു.

“ഇവളെ നിനക്ക് ഏൽപ്പിക്കുന്നു. നന്നായി നോക്കണം,” ലളിത പറഞ്ഞു.

നാരായണൻ നമ്പൂതിരി മകനെ അനുഗ്രഹിച്ചു.

“നീ നന്നായി നിൽക്കണം. ഈ കുടുംബത്തെ ബഹുമാനിക്കണം.”

സുമിത്ര അവനിയെ ആലിംഗനം ചെയ്തു. വലിയ സ്തനങ്ങൾ അവനിയുടെ സ്തനങ്ങളോട് അമർന്നു.

“മോളേ, ഭയപ്പെടണ്ട. നീ ഇനി ഞങ്ങളുടെ കുടുംബമാണ്.”

അംബിക അവനിയെ ചേർത്തുപിടിച്ചു. യൗവനമുള്ള സ്തനങ്ങൾ അവനിയുടെ