Chapter Title : ശക്തിയുടെയും നിഴലിന്റെയും നിത്യസാക്ഷി [Manny Kumar]

ക്ഷീണിച്ചിരുന്നെങ്കിലും കണ്ണുകളിൽ സ്നേഹം നിറഞ്ഞിരുന്നു.

അകത്തെ മുറിയിൽ അവനിയും വാസുദേവനും ഒറ്റയ്ക്കായി. അവനി അവന്റെ കൈ പിടിച്ചു. അവരുടെ കൈകൾ തമ്മിൽ തൊട്ടു. അവന്റെ ചൂടുള്ള കൈ അവനിക്ക് ഒരു സുരക്ഷിതത്വം നൽകി.

“അവനി, നിന്നോട് സംസാരിക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് സമാധാനം തോന്നുന്നു. നിന്റെ കണ്ണുകളും പുഞ്ചിരിയും ശക്തിയും — എല്ലാം എന്നെ ആകർഷിക്കുന്നു,” അവൻ മന്ത്രിച്ചു

അവനി അവന്റെ നെഞ്ചിൽ തലവച്ചു. അവളുടെ മുഖം അവന്റെ നെഞ്ചിൽ അമർന്നു. അവളുടെ ശ്വാസം അവന്റെ ചർമ്മത്തിൽ തൊട്ടു. “നീയും എനിക്ക് സുരക്ഷിതത്വം തരുന്നു .

എന്റെ ദോഷം നീക്കി നമ്മൾ ഒരുമിച്ച് ജീവിക്കും,”

അവൾ പറഞ്ഞു. അവരുടെ ശരീരങ്ങൾ തമ്മിൽ അടുത്തു. അവന്റെ ശക്തമായ ശരീരം അവനിയുടെ മൃദുവായ ശരീരത്തോട് അമർന്നു. അവളുടെ സ്തനങ്ങൾ അവന്റെ നെഞ്ചിൽ തൊട്ടു. അവരുടെ ശ്വാസം ഒരുമിച്ചായി.

വാസുദേവൻ അവനിയുടെ മുഖം ഉയർത്തി. അവരുടെ കണ്ണുകൾ തമ്മിൽ കണ്ടു. “ഞാൻ നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നു. നിന്റെ കുടുംബത്തിന്റെ ദോഷം നമ്മൾ ഒരുമിച്ച് നേരിടും.

ഞാൻ നിന്നെ ഒരിക്കലും ഉപേക്ഷിക്കില്ല,” അവൻ മന്ത്രിച്ചു. അവന്റെ ശബ്ദം അവനിയുടെ ചെവിയിൽ മൃദുവായി തൊട്ടു. അവന്റെ ചൂടുള്ള ശ്വാസം അവനിയുടെ മുഖത്ത് തൊട്ടു.

ലളിത പുറത്ത് മന്ത്രം ചൊല്ലി. “ഓം ശാന്തി ശാന്തി ശാന്തി…” അവളുടെ ശബ്ദം മുറിയിലേക്ക് വന്നു. ശരീരം ക്ഷീണിച്ചിരുന്നെങ്കിലും കണ്ണുകളിൽ സ്നേഹം നിറഞ്ഞിരുന്നു. അവൾ അവരുടെ സന്തോഷത്തിനുവേണ്ടി പ്രാർത്ഥിച്ചു.

ശാന്തിമുഹൂർത്തത്തിന്റെ രാത്രി ഗന്ധർവ്വക്കാട്ട് മനയുടെ അകത്തെ മുറിയിൽ മരണവും ജനനവും തമ്മിലുള്ള അതിർത്തിയായി മാറി. ഒരു വലിയ നിലവിളക്ക് മാത്രം കത്തി.

അതിന്റെ മങ്ങിയ വെളിച്ചം അവനിയുടെ വെളുത്ത തൊലിയിൽ സ്വർണ്ണനിഴലുകൾ വീഴ്ത്തി.

വാസുദേവൻ അവനിയുടെ കൈ പിടിച്ചു. അവന്റെ കൈ ചൂടുള്ളതായിരുന്നു.

“അവനി… നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നത് എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ നിന്നാണ്,” അവൻ മന്ത്രിച്ചു. അവനിയുടെ ശരീരം വിറച്ചു. അവളുടെ