Chapter Title : ശക്തിയുടെയും നിഴലിന്റെയും നിത്യസാക്ഷി [Manny Kumar]

ശ്രീദേവി അവനിയുടെ തോളിൽ ചേർന്നു നിന്നു.

“ചേച്ചി, ക്ഷീണമുണ്ടോ?”

അംബിക അവനിയെ മൃദുവായി ചേർത്തുപിടിച്ചു. യൗവനമുള്ള സ്തനങ്ങൾ അവനിയുടെ ശരീരത്തിൽ തൊട്ടു.

“ഇനി നമ്മൾ ഒരുമിച്ചാണ്.”

സഭാഗൃഹത്തിൽ സംഗീതവും ഭക്ഷണവും നിറഞ്ഞു. നമ്പൂതിരി പാരമ്പര്യത്തിലുള്ള പലഹാരങ്ങളും ഭക്ഷണങ്ങളും വിളമ്പി. നാരായണൻ ബന്ധുക്കളോട് സംസാരിച്ചു.

സുമിത്ര ലളിതയോട് ചേർന്ന് നിന്നു. അവരുടെ സ്തനങ്ങൾ തമ്മിൽ തൊട്ടു. ആ സ്പർശത്തിൽ രണ്ടുപേരിലും ഒരു മൃദുവായ ആവേശം കടന്നുപോയി. സുമിത്രയുടെ കണ്ണുകൾ ഒരു നിമിഷം ലളിതയുടെ ശരീരത്തിൽ തങ്ങി നിന്നു.

ലളിത മറുപടിയായി അവളുടെ കൈയിൽ മൃദുവായി തൊട്ടു.

ശ്രീദേവിയും അംബികയും അവനിയുടെ അടുത്ത് നിന്നു. യൗവനമുള്ള ശരീരങ്ങൾ സാരിയോട് ചേർന്ന് തിളങ്ങി.

പിന്നിലായി ലളിത സുമിത്രയുടെ അരക്കെട്ടിൽ ഒരു നിമിഷം കൈ വെച്ചു. ആ സ്പർശം രണ്ടുപേർക്കും മാത്രം അറിയുന്ന ഒരു രഹസ്യ ആകർഷണം പോലെ അനുഭവപ്പെട്ടു.

സംഗീതം ഉയർന്നു. അവനിയും വാസുദേവനും ഒരുമിച്ച് നൃത്തം ചെയ്തു. അവനിയുടെ സാരി ആടി. വലിയ സ്തനങ്ങൾ ഉയർന്നു താഴ്ന്നു. വാസുദേവൻ അവളുടെ ഇടുപ്പ് പിടിച്ചു.

അവളുടെ മൃദുവായ ഇടുപ്പ് അവന്റെ കൈയിൽ തൊട്ടു.

“ഇത്ര ആളുണ്ടല്ലോ,” അവനി മന്ത്രിച്ചു.

“ഞാൻ ഇവിടെയുണ്ട്,” വാസുദേവൻ പറഞ്ഞു. കൈ അല്പം മുറുകെ പിടിച്ചു.

അവർ തിരിഞ്ഞു. സാരി അവനിയുടെ തുടകളോട് ചേർന്ന് ആടി. വാസുദേവന്റെ കൈ ഇടുപ്പിൽ നിന്ന് മാറിയില്ല. സഭാഗൃഹത്തിലെ വെളിച്ചവും സംഗീതവും ചുറ്റും നിറഞ്ഞു.

അവനി ഒരു നിമിഷം അമ്മയെയും സുമിത്രയെയും നോക്കി. പിന്നെ വാസുദേവനെ നോക്കി മുന്നോട്ട് നൃത്തം തുടർന്നു.

സ്വീകരണം ആവേശത്തോടെ തുടർന്നു. ബന്ധുക്കൾ അനുഗ്രഹിച്ചു. സുമിത്ര അവനിയുടെ