Chapter Title : ശക്തിയുടെയും നിഴലിന്റെയും നിത്യസാക്ഷി [Manny Kumar]

മൃദുവായ ശരീരത്തോട് അമർന്നു. അവളുടെ സ്തനങ്ങൾ അവന്റെ നെഞ്ചിൽ തൊട്ടു. അവരുടെ ശ്വാസം ഒരുമിച്ചായി.

വാസുദേവൻ അവനിയുടെ മുഖം ഉയർത്തി. അവരുടെ കണ്ണുകൾ തമ്മിൽ കണ്ടു. “ഞാൻ നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നു. നിന്റെ കുടുംബത്തിന്റെ ദോഷം നമ്മൾ ഒരുമിച്ച് നേരിടും.

ഞാൻ നിന്നെ ഒരിക്കലും ഉപേക്ഷിക്കില്ല,” അവൻ മന്ത്രിച്ചു. അവന്റെ ശബ്ദം അവനിയുടെ ചെവിയിൽ മൃദുവായി തൊട്ടു. അവന്റെ ചൂടുള്ള ശ്വാസം അവനിയുടെ മുഖത്ത് തൊട്ടു.

ലളിത പുറത്ത് മന്ത്രം ചൊല്ലി. “ഓം ശാന്തി ശാന്തി ശാന്തി…” അവളുടെ ശബ്ദം മുറിയിലേക്ക് വന്നു. ശരീരം ക്ഷീണിച്ചിരുന്നെങ്കിലും കണ്ണുകളിൽ സ്നേഹം നിറഞ്ഞിരുന്നു. അവൾ അവരുടെ സന്തോഷത്തിനുവേണ്ടി പ്രാർത്ഥിച്ചു.

ശാന്തിമുഹൂർത്തത്തിന്റെ രാത്രി ഗന്ധർവ്വക്കാട്ട് മനയുടെ അകത്തെ മുറിയിൽ മരണവും ജനനവും തമ്മിലുള്ള അതിർത്തിയായി മാറി. ഒരു വലിയ നിലവിളക്ക് മാത്രം കത്തി.

അതിന്റെ മങ്ങിയ വെളിച്ചം അവനിയുടെ വെളുത്ത തൊലിയിൽ സ്വർണ്ണനിഴലുകൾ വീഴ്ത്തി.

വാസുദേവൻ അവനിയുടെ കൈ പിടിച്ചു. അവന്റെ കൈ ചൂടുള്ളതായിരുന്നു.

“അവനി… നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നത് എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ നിന്നാണ്,” അവൻ മന്ത്രിച്ചു. അവനിയുടെ ശരീരം വിറച്ചു. അവളുടെ വലിയ സ്തനങ്ങൾ ബ്ലൗസിനുള്ളിൽ ഉയർന്നു നിന്നു.

അവളുടെ വീതിയുള്ള ഇടുപ്പുകൾ സാരിയുടെ മടക്കിൽ മൃദുവായി തുടിച്ചു.

വാസുദേവൻ അവനിയുടെ സാരി മടക്ക് മടക്ക് അഴിച്ചു. സാരി താഴെ വീണു. അവളുടെ ബ്ലൗസും , പാവാടയും മാത്രം അവശേഷിച്ചു. അവൻ ബ്ലൗസിന്റെ കൊളുത്തുകൾ അഴിച്ചു, പിന്നെ, പാവാടയുടെ വള്ളി അഴിച്ചു ,.

പാവാട അവളുടെ കാലുകൾക്കു മേലെ കൂടി താഴെ വീണു. എപ്പോൾ അവൾ , ബ്രായും , പാന്റീസ് മാത്രം