Chapter Title : ശക്തിയുടെയും നിഴലിന്റെയും നിത്യസാക്ഷി [Manny Kumar]

വലിയ സ്തനങ്ങൾ തുറന്നു, ഭാരമുള്ള സ്വർണ്ണച്ചെന്തുകളും ആഭരണങ്ങളും മാത്രം മറ. എണ്ണതേച്ച തൊലി. മല്ലികപ്പൂക്കൾ മുടിയിൽ. ഒരു യഥാർത്ഥ താന്ത്രിക — ശക്തയും ആകർഷകയും ഭയാനകയും.

അവനിയും ശ്രീദേവിയും പിന്നാലെ — സമാന വേഷം. അവനി കുങ്കുമനിറ മുണ്ട്, യൗവനമുള്ള ഉറച്ച സ്തനങ്ങൾ നേർത്ത സ്വർണ്ണച്ചെന്തുകൾ. ശ്രീദേവി പാലനിറ മുണ്ട്;

അവളുടെ സ്തനങ്ങൾ ചെറുതെങ്കിലും മനോഹരം. മൂന്നുപേരുടെയും ശരീരം പൂജാപൂരിതമായ എണ്ണയാൽ തിളങ്ങി.

വാസുദേവൻ അവസാനം — വെള്ള മുണ്ട് മാത്രം, നഗ്നമായ നെഞ്ച്.

ലളിതയുടെ ശബ്ദം ശാന്തമായിരുന്നു: “ഗന്ധർവ്വൻ സുഖത്തിന്റെയും സംഗീതത്തിന്റെയും ജീവി. ഇരുപത് വർഷം മുൻപ് തെറ്റായി ആവാഹനം ചെയ്യപ്പെട്ട അവൻ ഇപ്പോൾ ശരിയായ സമർപ്പണത്തിനായി വിശക്കുന്നു.

ഇന്ന് നമ്മുടെ ഊർജ്ജങ്ങൾ കൊണ്ട് അവനെ തൃപ്തിപ്പെടുത്തി പുറത്താക്കും. വിദ്യയിലും പരസ്പരത്തിലും വിശ്വാസമർപ്പിക്കുക.”

അവനിയെ യന്ത്രത്തിന്റെ മധ്യത്തിൽ കിടത്തി. ലളിത അമ്മയായി മകളുടെ ശരീരം എണ്ണയാൽ അഭിഷേകം ചെയ്തു — സ്തനങ്ങൾ, വയർ, തുടകൾ, യോനിയുടെ ഉള്ളിലെ ഇതളുകൾ വരെ.

അവനി പിടച്ചു. ശ്രീദേവി സഹോദരിയുടെ കൈപിടിച്ച്, പിന്നെ അമ്മയുടെ ആജ്ഞയോടെ ഒരു സ്തനം വായിലെടുത്തു. സഹോദരിമാർ തമ്മിലുള്ള ആദ്യത്തെ അടുത്ത സ്പർശം യന്ത്രരേഖകളെ വിറയിപ്പിച്ചു.

വാസുദേവനെ മുന്നോട്ട് കൊണ്ടുവന്നു. ലളിതയും ശ്രീദേവിയും അവന്റെ ലിംഗത്തെ അഭിഷേകം ചെയ്തു, സ്പർശിച്ചു, മന്ത്രിച്ചു. പിന്നെ ലളിത നയിച്ചു.

“ഇപ്പോൾ അവളിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുക. ഞാൻ മന്ത്രം നിയന്ത്രിക്കാം. തണുപ്പ് വന്നാലും നിർത്തരുത്.”

വാസുദേവൻ തള്ളിയപ്പോൾ ആദ്യമായി പ്രതിരോധമില്ല. പക്ഷേ ലിംഗത്തിന്റെ മകുടം ഉള്ളിലെത്തിയപ്പോൾ അവനിയുടെ ശരീരം വളഞ്ഞു. കണ്ണുകൾ തിരിഞ്ഞു. വ്യത്യസ്തമായ, പുരുഷമായ, പുരാതനമായ ശബ്ദം ചിരിച്ചു.

“നീ