Chapter Title : ഗൗരിയും രമേഷും : ഒരു രാസലീല [REMAAVATHI]

"നിനക്കെന്താടീ.. ഗൗരിത്തളേള ... എനിക്കൊന്നു വഴങ്ങിത്തന്നാൽ. നിനക്കു ഞാൻ ചോദിക്കുന്നത് എന്തും തരും. എനിക്ക് നിന്നെയൊന്നു ഊക്കണം". അവൻ അവരെ ചേർത്തുപിടിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു. "എന്റെ പൊന്നു ഉണ്ണിക്കുഞ്ഞേ.. ദൈവത്തെയോർത്തു അങ്ങനൊന്നും പറയരുത്.. ഞാൻ നിന്നെ ചെറുപ്രായത്തിൽ എടുത്തോണ്ട് നടന്നിട്ടുള്ളതല്ലേ.". ഗൗരിയമ്മ കെഞ്ചി. എന്തോ അവന്റെ പിടി ഒന്നയഞ്ഞു. അവർ അവന്റെ മുറിയിൽ നിന്നും ഓടി രക്ഷപെട്ടു. കിടപ്പുമുറിയിൽ പോയി ആരും കാണാതെ കുറച്ചു നേരം കരഞ്ഞു. കുറേക്കഴിഞ്ഞു മുഖം തുടച്ചിട്ട് പുറത്തു വന്നപ്പോൾ തമ്പിയുടെ ഭാര്യ ചോദിച്ചു "എന്ത് പറ്റി ഗൗരി. നീ വല്ലാണ്ടിരിക്കുന്നു?" "ഒന്നുമില്ല ഇച്ചായീ.. തൂത്തുവാരിയപ്പോൾ കണ്ണിൽ എന്തോ പൊടി പോയതാണ്". ഗൗരി അവരോടു കള്ളം പറഞ്ഞു. ആരോടെങ്കിലും ഇത് പറയാൻ പറ്റുമോ. തനിക്കു ഈ വീട്ടിലെ കനിവില്ലെങ്കിൽ എങ്ങനെ ജീവിക്കും. അന്ന് പകൽ ഗൗരിയും രമേഷും തമ്മിൽ കണ്ടില്ല. പകൽ മുഴുവൻ ഗൗരിയമ്മ പല വട്ടം ആലോചിച്ചു. "ചെറുക്കന് കാശിന്റെ കുറവുകൾ ഒന്നും ഇല്ല. അവനു എപ്പോൾ എത്ര കാശ് വേണമെങ്കിലും അമ്മയുടെ കയ്യിൽ നിന്നും വാങ്ങും. അവനെ ഒന്ന് തട്ടീം മുട്ടീം ഒക്കെ നിന്നാൽ പറ്റുന്ന കുറെ കാശു തനിക്കും ഉണ്ടാക്കാം. വെറുതെ വേദാന്തം ഒന്നും പറഞ്ഞാൽ കാര്യങ്ങൾ നടക്കില്ലല്ലോ.” “ഭർത്താവു മരിച്ചതിനു ശേഷം താനും വെറുതെ ഒരു മരുഭൂമി പോലെ പോകുവല്ലേ. അവൻ ഊക്കു കാര്യത്തിൽ വില്ലൻ ആണെന്നാണ് നാട്ടു സംസാരം. പറ്റുമെങ്കിൽ ആ സുഖം ഒന്നനുഭവിക്കുകയും ചെയാം. തനിക്കാണെങ്കിൽ ഇനി കുട്ടികളും ഉണ്ടാകില്ല. അതുകൊണ്ടു നാണക്കേടൊന്നും ഉണ്ടാകാനും

പോകുന്നില്ല. വല്യ വീട്ടിലെ കുഞ്ഞല്ലേ. ഇതൊക്കെ എല്ലാടോം പതിവുള്ളതാണ്. പുറത്താരും അറിയാനും പോകുന്നില്ല." ഗൗരിയമ്മയുടെ കുശാഗ്രബുദ്ധിയിൽ ചിന്തകൾ ഓടി നടന്നു. അന്നും വൈകുംനേരം രമേഷ് പുറത്തു പോയി. രാത്രി നാലു കാലിലായിരിക്കും ഇനി വരവ്. ഇന്ന് മുതൽ താൻ മനസ്സിലാ കണ്ട പദ്ധതികൾ നടപ്പിലാക്കാം എന്ന് ഗൗരിയമ്മ വിചാരിച്ചു. വീട്ടിൽ കൈലിയും ബ്ലൗസുമാണ് സാധാരണ ധരിക്കാറുള്ളത്. തമ്പിയും ഭാര്യയും ആഹാരം ഒക്കെ കഴിച്ചു കഴിഞ്ഞാൽ നേരുത്തേ തന്നെ ഉറങ്ങും. അടുക്കളയൊക്കെ ഒതുക്കിയതിനു ശേഷമാണു ഗൗരിയമ്മ കിടക്കാറുള്ളത്. അന്ന് നേരുത്തേ തന്നെ