Chapter Title : ഗൗരിയും രമേഷും : ഒരു രാസലീല [REMAAVATHI]

മൂളിപ്പാട്ടൊക്കെ പാടിക്കൊണ്ട് ഗൗരിയമ്മ തറ തുടച്ചിട്ട് അടുക്കളയിലേക്കു പോയി. കുളി  കഴിഞ്ഞെത്തിയ  രമേഷിനെ ചേർന്ന് നിന്നുകൊണ്ട് ഗൗരിയമ്മ സ്നേഹത്തോടെ പ്രാതൽ നൽകി. അവരും കഴിച്ചു. ഗൗരിയമ്മ : കുഞ്ഞേ ഞാൻ ഒരു കാര്യം പറഞ്ഞാൽ ദേഷ്യപ്പെടുമോ? രമേഷ് : എന്താണെന്നു വച്ചാൽ പറ നിങ്ങള്. ഗൗരിയമ്മ : അത് കുഞ്ഞു രജിതക്കുഞ്ഞു ഉണ്ടായിരുന്നപ്പോൾ പുറത്തു പോയി വെള്ളമടി ഇല്ലായിരുന്നല്ലോ. അതുപോലെ ഇനിയും ആയിക്കൂടെ. എല്ലാറ്റിനും ഞാൻ ഉണ്ടല്ലോ. രമേഷ് : ശരി ഞാൻ നോക്കട്ടെ. പക്ഷെ എനിക്ക് എന്നും ഊക്കാൻ വേണം. അത് നിങ്ങളെക്കൊണ്ട് പറ്റുമോ? ഗൗരിയമ്മ : അത് ഞാൻ സമ്മതിച്ചു. മോന് എപ്പോൾ വേണമെങ്കിലും ഞാൻ കിടന്നു തരാം. പകലോ രാത്രിയോ എപ്പോഴായാലും. എന്റെ നടുവിന് ആരോഗ്യം ഉള്ള കാലം വരെ ഞാൻ തരാം. കുഞ്ഞിന് കുടിക്കാൻ ആവശ്യമുള്ളത് എന്താണ് വച്ചാൽ വാങ്ങി എന്റെ കയ്യിൽ തന്നേരെ. ദിവസവും വൈകിട്ട് ഞാൻ ഒഴിച്ച് തരാം. രമേഷ് : എന്നാൽ പിന്നെ അങ്ങനാകട്ടെ. ഗൗരിയമ്മ : എനിക്കറിയാം എന്റെ ഉണ്ണിമോൻ ഞാൻ പറഞ്ഞാൽ കേൾക്കും എന്ന്. എനിക്ക് അത് മതി. പിന്നെ കുഞ്ഞാണ് ജനിക്കാൻ പോകുന്ന കൊച്ചിന്റെ അച്ഛൻ എന്നൊക്കെ എനിക്കറിയാം. രമേഷ് : ഇതൊക്കെ നിങ്ങളോടു ആരാണ് പറഞ്ഞത്. ചേട്ടത്തിയാണോ? ഗൗരിയമ്മ : അതൊന്നും ആരും എനിക്ക് പറഞ്ഞു തരേണ്ട. എനിക്കും കുറച്ചു പ്രായം ഒക്കെ ആയില്ലേ. രമേഷ് : നിങ്ങൾ ഇത് വേറെ ആരോടെങ്കിലും പറഞ്ഞോ?

ഗൗരിയമ്മ : ഞാൻ ഇതൊന്നും ആരോടും പറഞ്ഞില്ല. അത് അങ്ങനെ തന്നെ ഇരിക്കട്ടെ. ആ കൊച്ചും മോനും തമ്മിലാണ് നല്ല ചേർച്ച. എന്തായാലും ജനിക്കാൻ പോകുന്ന കൊച്ചു ഈ കുടുമത്തെ സന്തതി തന്നെയാണല്ലോ. രമേഷ് : ഇനി കുറച്ചു ദിവസം കഴിയുമ്പോൾ നിങ്ങളും വയറു വീർപ്പിച്ചോണ്ടു വരുമോ? ഗൗരിയമ്മ : എന്റെ കുഞ്ഞു അതോർത്തു ഒന്ന് കൊണ്ടും വിഷമിക്കണ്ട. അതൊന്നും ഇനി ആവില്ല. അതിന്റെയൊക്കെ കാര്യങ്ങൾ പിള്ളേരുടെ അച്ഛൻ നേരുത്തേ തന്നെ വേണ്ട രീതിയിൽ ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. രമേഷ് : അപ്പോൾ അത് കൊള്ളാമല്ലോ. ങ്ഹാ.. ശരി ശരി