Chapter Title : ഗീതാഗോവിന്ദം 7 [കാളിയൻ]

പൊതിക്കും പോലെ..

"മ്ഹ് ആ ആ ആ ആ......" ഓരോ തവണ പൊക്കി കേറ്റുമ്പോഴും കൂതീല് തുണി ഞ്ഞെരുങ്ങുന്ന സുഖത്താൽ അനു മെല്ലെ കൊതി വിളി മുഴക്കി.

"നീ ആ വെയിലത്ത് നിക്കാതെ അകത്തെങ്ങാനും പോ അനൂ...."

"ആഹ് മ്ഹ് പോവാം അമ്മായി....... ഇത് ന്ന് പൊ.. തിച്ച് തീ...രട്ടെ...."

ഇതിനിടയിൽ അനൂൻ്റെ സാരി പല്ലു താഴെ വീണിരുന്നു. കടി കേറി നിന്നതിനാൽ അതൊന്നും ശ്രദ്ധിക്കാനായില്ല. ശങ്കർ അവളുടെ മത്തങ്ങ മുല പിടിച്ചമർത്തി കൊണ്ടിരുന്നു. ഇപ്പൊ അവൻ്റെ സഹായമില്ലാതെ അനു സ്വയം പാരയിൽ പൊങ്ങിയിരുന്ന് പൊതിക്കുകയായിരുന്നു. കഴപ്പ് മൂത്താൽ അവൾക്ക് സ്ഥലകാല ബോധമൊന്നുമില്ല.

എന്നാ പിന്നെ ഞാനിതൊന്ന് അകത്ത് വച്ചിട്ട് വരാം എന്ന് പറഞ്ഞ് എണീറ്റ് തിരിഞ്ഞ വിമല ആ കാഴ്ച കണ്ട് ഞെട്ടി.

ശങ്കറിനെ ചാരി പാരമേൽ ഇരിക്കുന്ന അനു. സാരി താഴെ. ഒറ്റ കൈ അനൂൻ്റെ മാറിലും മറ്റേത് മുണ്ടിനിടയിലും പിടിച്ച് നിൽക്കുന്ന ശങ്കർ.

വിമല കണ്ടത് കണ്ട് അവരും സ്തബ്ദരായി പോയിരുന്നു.

"അശ്ലീലം... റൂമിലെങ്ങാനും ആയി കൂടെ കുട്ട്യോളെ ഇതൊക്കെ . അയ്യേ ഇങ്ങനുണ്ടോ ഭ്രാന്ത് ..."

മുഖത്ത് നാണവും ചിരിയും വന്നെങ്കിലും അതിനെ മറച്ച് വച്ച് ദേഷ്യം കാട്ടി വിമല ചന്തീം എടുത്തടിച്ച് അകത്തേക്ക് നടന്നു.

"ഓ..... നാശം ....... ഈ മനുഷ്യനോട് ഞാനപ്പഴെ പറഞ്ഞതാ വേണ്ടാന്ന്. ഇനി ഞാൻ എങ്ങനെ നോക്കും അവരുടെ മുഖത്ത്. ഇങ്ങനുണ്ടോ ആക്രാന്തം.വെളീലാണെന്ന് പോലുമില്ല ചിന്ത. വാ ഇനി ഞാൻ വെച്ചിട്ടൊണ്ട്." നാണക്കേട് കാരണം ചുമ്മാ നിന്ന ശങ്കറിനെ പഴിച്ച് കുണ്ടിചരിവത്തിനിടയിൽ കയറി ഇരുന്ന സാരി വലിച്ചിട്ട് അനു എവിടേയ്ക്കോ ചാടി തുള്ളി പോയി.

ച്ചെ ...... മോശായിപ്പോയി..അമ്മായി അത് കാണാൻ പാടില്ലായിരുന്നു. ശെ.... ആഹ്.....സാരല്ല. ഒരു എക്സ്പീരിയൻസായി എടുക്കാം... ശങ്കർ നെടുവീർപ്പിട്ടു....

അന്ന് ഉച്ചയ്ക്ക് ശേഷം , രാവിലത്തെ കനത്ത ചൂടിനെ പിന്തുടർന്നെത്തിയത് നല്ല മഴക്കോളായിരുന്നു. വെളിയിൽ ഉണക്കാനിട്ട മല്ലീം മുളകുമൊക്കെ കാറ്റടിച്ചപ്പോഴെ ഞാനും ശങ്കറും കൂടി ഉള്ളിലേയ്ക്ക് കൊണ്ട് പോയി. കഴിഞ്ഞ കുറച്ച് ദിവസങ്ങളായി ഈ മഴക്കോളാണ് നമ്മുടെ ജോലികൾക്ക് വിരാമമിടുന്നത്. സമയം മൂന്നോടടുക്കുമ്പോ