Chapter Title : ഗീതികയുടെ ഒഴിവ് സമയങ്ങൾ 20 [Smitha]

ഓര്‍ത്തത് നേരെ വീട്ടിലേക്ക് ഞങ്ങളുടെ ഫ്ലാറ്റിലേക്ക് പോകും.
മോനും ഗീതികയ്ക്കും ഒരു “സര്‍പ്രൈസ്” കൊടുക്കും.
ചാക്കോയുടെ ആക്രമത്തില്‍ നിന്നും ഗീതികയെ രക്ഷിക്കാന്‍ അതാണ് ഏറ്റവും നല്ല ഓപ്ഷന്‍.
പക്ഷെ പിന്നീട് ഞാന്‍ പദ്ധതി മാറ്റി.
അങ്ങനെ പെട്ടെന്ന് ചെന്നാല്‍ അത് ഗീതികയുടെ ഒഴിവ്സമയത്തെ ലീലാവിലാസങ്ങളെ പെട്ടെന്ന് അവസാനിപ്പിക്കലാവും.
അത് പാടില്ല!
അവള്‍ ഇനിയുമിനിയും അയാളെ ആഗ്രഹിക്കുന്നുണ്ടാവില്ലേ?
കുഞ്ഞുമോനെയും?
ഗീതികയുടെ സേഫ്റ്റിയല്ലേ പ്രധാനം?
അതിന് ഞാന്‍ അവളുടെ സമീപത്ത് ഉണ്ടായാല്‍ മതിയല്ലോ!
അക്കാര്യങ്ങളൊക്കെ പരിഗണിച്ച്, ഞാന്‍ മറ്റൊരു പദ്ധതിയ്ക്ക് ഒരുങ്ങി.
കൊച്ചിയില്‍ എത്തിക്കഴിഞ്ഞയുടനെ ഞാന്‍ എന്‍റെ സുഹൃത്തും ഇന്ത്യാ നെറ്റ് ന്യൂസിലെ സിസ്റ്റം ഓപ്പറേറ്റര്‍ ഹെഡുമായ ഫ്രാന്‍സിസുമായി ബന്ധപ്പെട്ടു.
ഫ്രാന്‍സിസ് തരകന്‍.
മുമ്പ് ബി ബി സിയില്‍ സ്റ്റിംഗ് ഓപ്പറേറ്റര്‍ ആയിരുന്നു.
അവിടുന്ന് പൊക്കിയതാണ് ഇന്ത്യാനെറ്റ് അയാളെ.
ചെയ്യാനുള്ള പണിയും അതിന്‍റെ പേയ്മെന്റും കൊടുത്താല്‍ മതി.
മറ്റൊന്നും അയാള്‍ ചോദിക്കില്ല.
എന്തിനാണ്, എങ്ങനെയാണ് എന്നൊന്നും തിരക്കില്ല.
പിന്നെ ഞാന്‍ ഞങ്ങളുടെ ഫ്ലാറ്റിനടുത്ത്, ഏകദേശം അരക്കിലോമീറ്റര്‍ ദൂരം മാത്രം സ്ഥിതി ചെയ്തിരുന്ന ഹോട്ടല്‍ നക്ഷത്രയില്‍ മുറിയെടുത്തു.
അതുകൊണ്ട് രണ്ടായിരുന്നു നേട്ടം.
ഒന്ന്: - ആ പരിസരം ഹൈ ഡെഫിനീഷ്യന്‍ ക്യാമറകളുടെയും മൈക്കുകളുടെയും റേഞ്ചിനകത്ത് ആയിരുന്നു.
അതുകൊണ്ട് ഇന്റര്‍നെറ്റ്‌ കണക്ഷന്‍ കൂടാതെ തന്നെ ഏത് സര്‍വേയ് ലാന്‍സ് നിരീക്ഷണങ്ങളും സാധ്യമാകും.
രണ്ട്:- വീടിന് വളരെ അടുത്തായത്കൊണ്ട് ഗീതികയ്ക്ക് ചാക്കൊയില്‍ നിന്നും എന്തെങ്കിലും ഭീഷണിയോ അപകടമോ ഉണ്ടായാല്‍ എനിക്ക് പെട്ടെന്ന് എത്തി അവളെ രക്ഷപ്പെടുത്താന്‍ കഴിയും.
എല്ലാം തീര്‍ച്ചപ്പെടുത്തിക്കഴിഞ്ഞ് ഫ്രാന്‍സിസ് എന്നെ അയാളുടെ എക്യുപ്മെന്‍റ് വാനില്‍ കയറ്റി ഞങ്ങളുടെ ഫ്ലാറ്റിനടുത്തെക്ക് ഡ്രൈവ് ചെയ്തു.
എന്നിട്ട് ഗീതികയും മോനും പാര്‍ട്ടിക്ക് പോകുന്നതിനു കാത്തിരുന്നു.
ഇപ്പോള്‍ അവര്‍ ഞങ്ങളുടെ വാനിനെപിന്നിട്ട് കടന്നുപോയി.

“റൂഫില്‍ നിങ്ങള്‍ പറഞ്ഞ ഭാഗത്ത് സുഖമായി ക്യാമറ ഫിറ്റ്‌ ചെയ്യാം!”

ഫ്രാന്‍സ് ഫ്ലാറ്റിലേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു.

“ആരേലും നിങ്ങളെ തടഞ്ഞാല്‍?”

ഞാന്‍ ചോദിച്ചു.

“പ്രത്യേകിച്ചും അവിടുത്തെ വാച്ച്മെന്‍?”

“പേടിക്കാതെടാവ്വേ!”

അവന്‍ ചിരിച്ചു.

“ചാനലിന്റെ ഈ എം ടി എം എന്‍ എല്‍ ലോഗോയുള്ള യൂണിഫോം എന്നാ ചുമ്മാ കാണാന്‍ വേണ്ടിയൊള്ളതാണോ?”

“ശരി!”

ഞാന്‍ പറഞ്ഞു.