Chapter Title : ഗീതികയുടെ ഒഴിവ് സമയങ്ങൾ 7 [Smitha]

മെയിൽ. ആകാംക്ഷയോടെ ഞാനത് തുറന്ന് വായിക്കാൻ തുടങ്ങി. എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട രാജേഷേട്ടാ, രാജേഷേട്ടന്റെ മെയിൽ വായിച്ച് സന്തോഷം കൊണ്ട് ഞാൻ കരഞ്ഞുപോയി. എന്റെ എല്ലാ ഭാരവും കുറയുന്നത് പോലെ തോന്നി. സത്യത്തിൽ കഴിഞ്ഞ ദിവസം സംഭവിച്ചതൊക്കെ ഞാൻ ഒന്നും ഒളിക്കാതെ രാജേഷേട്ടന് തുറന്നെഴുതിയപ്പോൾ, രാജേഷേട്ടൻ ദേഷ്യപ്പെടുമെന്ന് സത്യമായും ഞാൻ പേടിച്ചുപോയിരുന്നു. അയാളുടെ മടിയിൽ കവച്ച് വിടർന്നിരിക്കുന്ന കാര്യമൊക്കെയല്ലേ കഴിഞ്ഞ മെയിലിൽ എഴുതിയത്? കവച്ചിരുന്നത് മാത്രമോ? ചാക്കോച്ചേട്ടന്റെ മടിയിൽ വിടർന്ന് തുടകളൊക്കെ അകത്തി കവച്ചിരുന്ന് രാജേഷേട്ടന്റെ ഭാര്യ അയാളുടെ സാധനം പിടിച്ച് അടിച്ചുകൊടുത്തില്ലേ? അതും രാജേഷേട്ടൻ താലികെട്ടിയ സ്വന്തം ഭാര്യ! ഞാൻ ശരിക്കും പേടിച്ചുപോയിരുന്നു രാജേഷേട്ടാ! കാരണം അതുകഴിഞ്ഞ് എനിക്ക് ഭയങ്കര കുറ്റബോധം തോന്നിയിരുന്നു. എന്നോട് തന്നെ വെറുപ്പ് തോന്നിയിരുന്നു. അത് രാജേഷേട്ടനെ അറിയിച്ചപ്പോൾ ആ വെറുപ്പ് കൂടി . രാത്രി മുഴുവൻ ഞാൻ തിരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞും കിടന്ന് നേരം വെളുപ്പിക്കുകയാണുണ്ടായത്. ഉറങ്ങിയേയില്ല. രാവിലെ എഴുന്നേറ്റ് ജയകൃഷ്ണനെ സ്‌കൂൾ ബസ്സ് കയറ്റിവിടാൻ ഗേറ്റിലേക്ക് പോയപ്പോൾ അവിടെ ചാക്കോചേട്ടനോ കുഞ്ഞുമോനോ ഉണ്ടാകരുതേ എന്ന പ്രാർത്ഥനയായിരുന്നു എനിക്ക്. പക്ഷെ എന്റെ പ്രാർത്ഥന ദൈവം കേട്ടില്ല. രണ്ടുപേരും ഗേറ്റിനടുത്ത് തന്നെയുണ്ടായിരുന്നു.

കുഞ്ഞുമോൻ ഒരുമാതിരി ആക്കിച്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് എന്നെ തുറിച്ചു നോക്കി. ചാക്കോച്ചേട്ടൻ അവന്റെയടുത്ത് കയ്യും കെട്ടി എന്നെ നോക്കി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് നിന്നു. ഞാൻ അവരുടെ മുഖത്ത് നോക്കിയില്ല. പക്ഷെ ഞാൻ ഒളികണ്ണിട്ട് നോക്കിയപ്പോൾ ചാക്കോച്ചേട്ടൻ കാൽ മുട്ടുയർത്തി അയാളുടെ തുടയിൽ രണ്ടുമൂന്ന് പ്രാവശ്യം പതിയെ അടിച്ച് എന്നെ കാണിക്കുന്നത് കണ്ടു. അത് കേട്ട് കുഞ്ഞുമോൻ ഉച്ചത്തിൽ ചിരിച്ചു. എനിക്കപ്പോൾ വല്ലാതെ ദേഷ്യം വന്നു. ചെയ്ത കാര്യങ്ങളോർത്ത് വല്ലാത്ത ലജ്ജയും. എല്ലാ കാര്യങ്ങളും ചാക്കോച്ചേട്ടൻ കുഞ്ഞുമോനോട് പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു എന്നറിഞ്ഞപ്പോൾ എന്നെ ദേഷ്യം കൊണ്ട് വിറച്ചോ എന്ന് പോലും ഞാൻ സംശയിച്ചു. കുഞ്ഞുമോനെ വിശ്വസിക്കാം അവരോടും പറയില്ല എന്ന് അയാൾ ഉറപ്പുതന്നതാണ്. പക്ഷെ എന്താ ഉറപ്പ്? ആർക്കറിയാം? ജയനെയും കൊണ്ട് ഞാൻ ലെയ്‌നിൽ നിന്നു. അപ്പോഴേക്കും ബസ്സ് വന്നു. ഞാൻ ജയനേയും കൂട്ടി അങ്ങോട്ട് പതിയെ ഓടി. ജയനെ ബസ്സ് കയറ്റി വിട്ടുകഴിഞ്ഞ് എനിക്കെന്തുകൊണ്ടോ തിരികെ ഗേറ്റ് കടന്ന്