Chapter Title : ഗോൾ 6 [കബനീനാഥ്]

അബ്ദുറഹ്മാൻ ചോദിദിച്ചു…

“” പെയിന്റിംഗാ………. “

സല്ലു ആർക്കും മുഖം കൊടുക്കാതെ മറുപടി പറഞ്ഞു…

“” എവിടെയാ……….?””

“”നെല്ലിപ്പറമ്പാ… “

“” ആരുടെ കൂടെ…….?””

“” വിനീതിന്റെ കൂടെയാ……….””

വിനീതിനെ സുഹാനയ്ക്കറിയാം.....

പ്ലസ് ടു പൂർത്തിയാക്കാതെ, അച്ഛന്റെ മരണ ശേഷം, അച്ഛൻ ചെയ്തിരുന്ന ജോലിക്കിറങ്ങിയവൻ……

ആറു മാസം മുൻപ് ഒരു സഹോദരിയെ അവൻ വിവാഹം കഴിപ്പിച്ചയച്ചതും അദ്‌ധ്വാനം ഒന്നു കൊണ്ട് മാത്രമായിരുന്നു.....

കല്യാണം ഇവിടെയും ക്ഷണിച്ചിരുന്നു…

സല്ലുവിനേക്കാൾ രണ്ടോ മൂന്നോ വയസ്സ് മൂത്തതാണ്…

ചോദ്യങ്ങൾ മുറുകിയതും സല്ലു ഭക്ഷണം മതിയാക്കി എഴുന്നേറ്റു…

അത് സുഹാനയ്ക്ക് മനസ്സിലായി…

“” എവിടെപ്പോയാലും പറഞ്ഞിട്ട് പൊയ്ക്കൊള്ളണം…… ന്നോടല്ല, അന്റുമ്മാനോട്…… “

അവൻ വാഷ്ബേസിനിൽ മുഖവും വായും കഴുകി തിരിഞ്ഞതും അബ്ദുറഹ്മാൻ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു..

“” ഞാനുമ്മാനോട് പറഞ്ഞിരുന്നു…””

സല്ലു നനഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു……

പടികൾ കയറി സല്ലു മുകളിലേക്ക് പോയി……

ലാൻസിംഗിൽ നിന്ന് അവൻ ,താഴേക്ക് ഒന്നു നോക്കി..

തന്നെ ശ്രദ്ധിച്ചു നിൽക്കുന്ന ഉമ്മയെ കണ്ടതും അവൻ മുറിയിൽ കയറി വാതിലടച്ചു……

പിറ്റേന്നും തനിയാവർത്തനമായിരുന്നു…

സല്ലു , നേരത്തെ എഴുന്നേറ്റിരുന്നു……

സുഹാന എഴുന്നേറ്റു വരുമ്പോൾ സല്ലു അവന്റെ വസ്ത്രങ്ങൾ കഴുകിയിട്ടു, കുളിയും കഴിഞ്ഞിരുന്നു……

അവന്റെ അവഗണന സുഹാനയ്ക്ക് അസഹ്യമായി തുടങ്ങിയിരുന്നു..

തന്നെക്കൊണ്ട് ഇനി ആവശ്യമൊന്നുമില്ല…….

ജോലിക്ക് പോകാനായി… ….

വീട്ടുകാര്യങ്ങൾ നിറവേറ്റാൻ പ്രായമായി… ….

താനില്ലെങ്കിലും സല്ലു അതെല്ലാം ചെയ്യും… ….

അവൾ വീണ്ടും കിടക്കയിലേക്ക് വീണു…

സാധാരണ ഒരുമ്മ സന്തോഷിക്കേണ്ട കാര്യമാണ്.

മകൻ വിയർത്ത പണം കൊണ്ട് ഭക്ഷണം കഴിക്കുമ്പോൾ ഏതൊരുമ്മയും സന്തോഷത്തോടെ മനസ്സു നിറഞ്ഞ് കണ്ണു നനയേണ്ടവളാണ്……

പക്ഷേ, ഇവിടെ……..........?

സുഹാനയുടെ ഹൃദയം വിണ്ടു തുടങ്ങിയിരുന്നു…

സല്ലു യാത്ര പോലും പറയാതെ ഇറങ്ങിപ്പോയതും സുഹാന കിടക്കയിലേക്ക് വീണു വിമ്മിക്കരഞ്ഞു..

സല്ലു തന്നിൽ നിന്ന് അകന്നു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു……

അല്ല..!

അവൻ എല്ലാത്തിൽ നിന്നും അകന്നു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു….

ജോലികളൊക്കെ സുഹാന ഒരു വിധത്തിൽ തീർത്തു…….

ഷെരീഫ് വിളിച്ചെങ്കിലും അവൾ സല്ലുവിന്റെ കാര്യം പറഞ്ഞതേയില്ല……

പോകുന്നതിന്റെ തലേന്ന് ചിലപ്പോൾ സുൾഫിക്ക എത്തിയേക്കുമെന്ന് വോയ്സ് ഇട്ടിട്ടുണ്ടായിരുന്നു……

സുനൈനയുടെ കോൾ വന്നു……

തലേ ദിവസം തന്നെ എത്തുവാൻ ഇത്തവണയും