Chapter Title : ഗ്രേസ് എന്റെ തന്റേടി [Love Lord]

അവൾക്ക് അപ്പോൾ തിരിച്ചറിയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.

ആശുപത്രിയിലെ ആ നിശബ്ദമായ വാർഡിൽ രാഹുലിന്റെ വാക്കുകൾ മാറ്റൊലിക്കൊണ്ടു. ഗ്രേസ് പതുക്കെ കണ്ണ് തുറന്ന് അവനെ നോക്കി. ആ നോട്ടത്തിൽ പഴയ കണിശതയോ അധികാരമോ ഇല്ലായിരുന്നു, പകരം രാഹുൽ ഇതുവരെ കാണാത്ത ഒരുതരം ആർദ്രതയായിരുന്നു.

​

​"രാഹുൽ... എഴുന്നേൽക്കൂ," ഗ്രേസ് വളരെ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.

​രാഹുൽ തലയുയർത്തി അവളെ നോക്കി. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഇപ്പോഴും ആ സങ്കടവും സ്നേഹവും നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്നു. "ഗ്രേസ്, ഞാൻ പറഞ്ഞത് കേട്ടില്ലേ? എനിക്ക് നിങ്ങളെ സ്നേഹിക്കണം. ഇത്രയും കാലം ഞാൻ കാണിച്ച കാട്ടായത്തരങ്ങൾക്കെല്ലാം എനിക്ക് പ്രായശ്ചിത്തം ചെയ്യണം."

​ഗ്രേസ് ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു, പക്ഷേ ആ പുഞ്ചിരിയിൽ ഒരു ചെറിയ വേദന കലർന്നിരുന്നു. "നീ ഇതൊക്കെ പറയുന്നത് വൈകാരികമായ ഒരു നിമിഷത്തിൽ മാത്രമാണ് രാഹുൽ. നാളെ നിന്റെ അമ്മയുടെ മുന്നിൽ, ഈ സമൂഹത്തിന്റെ മുന്നിൽ നമുക്ക് എങ്ങനെ നിൽക്കാൻ കഴിയും? എന്റെ പ്രായവും നിന്റെ ഭാവിയും തമ്മിൽ ഒരു ചേർച്ചയുമില്ല."

​"എനിക്ക് സമൂഹത്തെയല്ല ഗ്രേസ്, എനിക്ക് നിങ്ങളെയാണ് വേണ്ടത്," രാഹുൽ ഉറച്ച സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു. "അമ്മയോട് ഞാൻ സംസാരിക്കും. അമ്മ നിങ്ങളെ എത്രത്തോളം സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് എനിക്കറിയാം. ആ സ്നേഹം നമ്മുടെ ബന്ധത്തിന് തടസ്സമാകില്ലെന്ന് എനിക്ക് ഉറപ്പാണ്."

​ഈ സമയം വാതിലിന് പുറത്ത് നിന്നിരുന്ന ലതിക പതുക്കെ അകത്തേക്ക് വന്നു. രാഹുലും ഗ്രേസും പെട്ടെന്ന് ഞെട്ടി മാറി. ലതികയുടെ മുഖം ഗൗരവത്തിലായിരുന്നു. ഗ്രേസ് വല്ലാത്തൊരു കുറ്റബോധത്തോടെ ലതികയെ നോക്കി.

​"ലതികാ... ഞാൻ..." ഗ്രേസ് എന്തോ പറയാൻ ശ്രമിച്ചു.

​ലതിക കൈയുയർത്തി അവളെ തടഞ്ഞു. അവൾ നേരെ രാഹുലിന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു. "രാഹുൽ, നീ പറഞ്ഞതെല്ലാം ഞാൻ കേട്ടു. നിന്റെ ഉള്ളിൽ ഗ്രേസിനോടുള്ളത് വെറുമൊരു വാശിയാണോ അതോ സത്യമായ സ്നേഹമാണോ എന്ന് എനിക്ക് ഉറപ്പുവരുത്തണം."

​"അമ്മേ, ഇത് സത്യമാണ്. അവളെ നഷ്ടപ്പെടുമെന്ന് തോന്നിയ ആ നിമിഷം ഞാൻ അനുഭവിച്ച വേദന എനിക്ക് വിവരിക്കാൻ കഴിയില്ല," രാഹുൽ അമ്മയുടെ കൈകൾ പിടിച്ചു.

​ലതിക ഗ്രേസിനെ നോക്കി. "ഗ്രേസ്, നീ എന്റെ സുഹൃത്താണ്. നിന്റെ ജീവിതം എത്രത്തോളം കഠിനമായിരുന്നു എന്ന് എനിക്കറിയാം. എന്റെ മകൻ നിന്നെ