Chapter Title : ഗ്രേസ് എന്റെ തന്റേടി [Love Lord]

ഒരു മിന്നൽപ്പിണർ പോലെ താഴേക്ക് കുനിഞ്ഞു കത്തിയെറിഞ്ഞു. അവന്റെ തോക്ക് തെറിച്ചുപോയി. ആ നിമിഷം തന്നെ ഒളിച്ചിരുന്ന മറ്റ് പോലീസ് ഉദ്യോഗസ്ഥർ അകത്തേക്ക് കുതിച്ചു. കുട്ടികളെ സുരക്ഷിതമായി മോചിപ്പിച്ചു. എന്നാൽ ആ പോരാട്ടത്തിനിടയിൽ ഒരു ഗുണ്ടയുടെ വെടിയുണ്ട ഗ്രേസിന്റെ തോളിൽ തുളച്ചുകയറി.

*********************************************

​വീട്ടിൽ ടിവിക്ക് മുന്നിൽ തളർന്നിരിക്കുകയായിരുന്നു രാഹുൽ. "ഓപ്പറേഷൻ വിജയിച്ചു, കുട്ടികളെ രക്ഷിച്ചു. പക്ഷേ ഒരു പോലീസ് ഓഫീസർക്ക് പരിക്കേറ്റു..." വാർത്ത കേട്ടതും രാഹുലിന്റെ ശ്വാസം നിലച്ചുപോയി. അവൻ ഉടനെ ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക് പാഞ്ഞു.

​ഹോസ്പിറ്റലിലെ ഓപ്പറേഷൻ തിയേറ്ററിന് മുന്നിൽ ലതികയും ഉണ്ടായിരുന്നു. രാഹുൽ ഓടിച്ചെന്ന് ലതികയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. അവന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു.

​"അമ്മേ... അവൾക്ക്... അവൾക്ക് ഒന്നും സംഭവിക്കില്ലല്ലോ?" അവന്റെ ശബ്ദം വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

​ലതിക അത്ഭുതത്തോടെ മകനെ നോക്കി. താൻ പണ്ട് വെറുത്തിരുന്ന, എന്നും കലഹിച്ചിരുന്ന ഗ്രേസിന് വേണ്ടി രാഹുൽ ഇത്രയധികം വേദനിക്കുന്നത് അവൾ ആദ്യമായി കാണുകയായിരുന്നു. "അവൾ വരും രാഹുൽ, അവൾ ഒരു പോരാളിയാണ്," ലതിക അവനെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു.

​മണിക്കൂറുകൾക്ക് ശേഷം ഗ്രേസിനെ വാർഡിലേക്ക് മാറ്റി. ബോധം തെളിഞ്ഞപ്പോൾ അവൾ കണ്ടത് തന്റെ കൈകൾ മുറുകെ പിടിച്ചിരിക്കുന്ന രാഹുലിനെയാണ്. അവന്റെ കണ്ണുകൾ ചുവന്നിരുന്നു.

​"നീ... നീ എന്തിനാ ഇവിടെ?" ഗ്രേസ് ക്ഷീണിച്ച സ്വരത്തിൽ ചോദിച്ചു.

​"എനിക്ക് പേടിയായിരുന്നു ഗ്രേസ്," രാഹുൽ അവളുടെ കൈകളിൽ തല ചായ്ച്ചു. "നിങ്ങളെ നഷ്ടപ്പെടുമെന്ന് ഞാൻ കരുതി. നിങ്ങളെ തകർക്കാൻ തുടങ്ങിയ എന്റെ ഈ കളിയിൽ ഞാൻ എന്നേ തോറ്റുപോയിരിക്കുന്നു. എനിക്ക്... എനിക്ക് നിങ്ങളെ സ്നേഹിക്കണം ഗ്രേസ്. പ്രായമോ ലോകമോ എന്ത് പറഞ്ഞാലും എനിക്കത് വിഷയമല്ല."

​ഗ്രേസ് മറുപടിയൊന്നും പറഞ്ഞില്ല. പക്ഷേ അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്നും ഒരു തുള്ളി കണ്ണീർ അടർന്നു വീണു. ആ കണ്ണീർ രാഹുലിന്റെ കൈകളിൽ വീണപ്പോൾ അത് വലിയൊരു മൗനാനുവാദമായി അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. പ്രായത്തിന്റെ അതിർവരമ്പുകൾക്കും പകയുടെ നിഴലുകൾക്കും അപ്പുറം പുതിയൊരു ബന്ധം അവിടെ തളിർക്കുകയായിരുന്നു.

​വാതിലിന് പുറത്ത് നിന്ന് ഇതെല്ലാം കണ്ട ലതിക ഒരു നിമിഷം തരിച്ചുനിന്നു. തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ട മകനും പ്രിയപ്പെട്ട സുഹൃത്തും തമ്മിലുള്ള ഈ മാറ്റം അവളിൽ സങ്കടമാണോ സന്തോഷമാണോ ഉണ്ടാക്കിയതെന്ന്