Chapter Title : ഹര്‍ത്താല്‍ ഭാഗ്യം [Master]

തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. റോഡില്‍, അടുത്തെങ്ങും വേറെ ആരുമില്ല.

അവളുടെ അടുത്തെത്തിയപ്പോള്‍ ഞാന്‍ വെറുതെ ഒന്ന് ഹോണടിച്ചു നോക്കി. ശബ്ദം കേട്ട അവള്‍ തിരിഞ്ഞുനോക്കി. ആ വദനം കൂടി കണ്ടതോടെ എന്റെ ഹാലിളക്കം അഞ്ചിരട്ടിയായി വര്‍ദ്ധിച്ചു. അതിസുന്ദരിയായ പെണ്ണ്! തുടുത്ത കവിള്‍ത്തടങ്ങള്‍. റോസാദളങ്ങള്‍ പോലെ വിടര്‍ന്നു നില്‍ക്കുന്ന ചോരച്ചുണ്ടുകള്‍. കഥപറയുന്ന കരിമിഴികള്‍. ഉയര്‍ന്ന നാസിക. നല്ല നീളമുള്ള മുടി രണ്ടായി പിന്നിയിട്ടിരിക്കുകയാണ്. നോട്ടത്തിനു ശേഷം അവള്‍ പഴയപടി നടത്ത തുടര്‍ന്നു.

“എടാ” എന്നെ ആരോ വിളിക്കുന്നത് ഞാന്‍ കേട്ടു. നോക്കിയപ്പോള്‍ വേറാരുമല്ല, എന്റെ മനസ്സ് തന്നെയാണ് വിളിക്കാരന്‍.

“ഉം?” “വിടരുതവളെ; ഊക്കന്‍ ചരക്ക്. അവളെ വളച്ച് കളിക്കടാ”

മനസ്സായതുകൊണ്ട് ഞാന്‍ തെറി വിളിച്ചില്ല. റോഡിലൂടെ പോകുന്ന പെണ്ണിനെ ചെന്നങ്ങ് കളിക്കാന്‍! ഞാന്‍ ബൈക്കിന്റെ വേഗത കൂട്ടി പോകാന്‍ തീരുമാനിച്ചപ്പോള്‍ മനസ്സ് എന്നെ മറികടന്നു തലച്ചോര്‍ വഴി ബൈക്ക് നിര്‍ത്തിച്ചു; അവളുടെ തൊട്ടരികില്‍ത്തന്നെ. എന്നെ അവള്‍ നോക്കുകയും കൂടി ചെയ്തതോടെ മനസ്സിനെ ഞാന്‍ രണ്ടു തെറി പറഞ്ഞു. പക്ഷെ എന്റെ നാവ് അവന്റെ നിയന്ത്രണത്തിലായിരുന്നു.

“ബസില്ല അല്ലെ”

എന്റെ അനുവാദമില്ലാതെ ഞാന്‍ ചോദിക്കുന്നത് ഞാന്‍ തന്നെ കേട്ടു. അവള്‍ എന്നെ നോക്കി തലയാട്ടി. ആ നോട്ടവും ഭാവവും എന്നെ നിസ്സാരമായി എന്റെ മനസ്സിന്റെ വരുതിയിലാക്കി. ഇപ്പൊ എങ്ങനെയുണ്ടെടാ പുല്ലേ എന്നെന്റെ മനസ്സ് എന്നോട് ചോദിച്ചത് ഒരു പുഞ്ചിരിയില്‍ ഞാനൊതുക്കി. ഇവള്‍ക്ക് ശത്രുതാ മനോഭാവമില്ല. മാന്യമായിത്തന്നെ മറുപടി നല്‍കിയിരിക്കുന്നു. സാധാരണഗതിയില്‍ ഇവളുടെ സൌന്ദര്യം നല്‍കാനിടയുള്ള ജാഡ അനുസരിച്ച് വക്രിച്ചൊരു നോട്ടം നോക്കിയിട്ട് ആ ചന്തികള്‍ ഇളക്കി ചറപറ നടന്നു പോകേണ്ടതാണ്. അതുമല്ലെങ്കില്‍ ഇയ്യാക്ക് കണ്ണ് കണ്ടുകൂടെ എന്നുള്ള ചോദ്യത്തിന്റെ അകമ്പടിയോടെയുള്ള പുച്ഛം വരേണ്ടതാണ്. അതുമല്ലെങ്കില്‍, ബസുണ്ട്, പക്ഷെ റോഡിലൂടെ ഓടുന്നില്ലെന്നെ ഉള്ളൂ എന്നുള്ള പരിഹാസം. അങ്ങനെ എന്നെ പഞ്ഞിക്കിടാന്‍ ധാരാളം വകുപ്പുകള്‍ ഉള്ളപ്പോള്‍, ഇവളിതാ ആ കൊതിപ്പിക്കുന്ന അധരപുടങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ തുടുത്ത വിരല്‍ തിരുകി, ഇല്ലെന്നു തലയാട്ടിയിരിക്കുന്നു. ലജ്ജ കൊണ്ട് അവളുടെ കവിളുകളുടെ തുടുപ്പ് കൂടിയിട്ടുണ്ടോ? അതോ എനിക്ക് തോന്നുന്നതോ?

“ഞാന്‍ ഡ്രോപ്പ് ചെയ്യാം വീട്ടിലേക്ക്. ദൂരം കുറേയുണ്ടെങ്കില്‍” എന്റമ്മോ എനിക്കിത്രേം ധൈര്യമോ? ങേ അവളുടെ