Chapter Title : ഹെബ്രോണിലെ ഒലിവ് പൂക്കള് [സ്മിത]
ഒരു റുട്ടീന് എന്ക്വയറി എന്നൊക്കെപ്പറഞ്ഞാണ് അവരവനെ കൊണ്ടുപോയത്...പക്ഷെ...”
അഫ്രീന് കാതുകള് കൂര്പ്പിച്ചു.
“പക്ഷെ പിന്നീട് ഞാന് അവനെ കണ്ടിട്ടില്ല...”
************************
പിറ്റേ ദിവസം ശനിയാഴ്ച്ചയായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് തന്നെ എല്ലാവരും താമസിച്ചാണ് എഴുന്നേറ്റത്. കാറിന്റെ പിസ്റ്റണ് റിംഗ്സ് ഒക്കെ ഒന്ന് ചെക്ക് ചെയ്ത് കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും ഇര്ഫാന്റെ കൈ നിറയെ ഗ്രീസ് പറ്റിയിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് അഫ്രീന് അകത്ത് നിന്നും വിളിച്ചത്.
“ഞാനീ കാറൊന്ന് ചെക്ക് ചെയ്യുവാ അഫ്രീ...കൈ മൊത്തം ഗ്രീസാ...എന്നാ?”
“ഒന്നിങ്ങു വാ എന്റെ ഇര്ഫു...”
നിര്ബന്ധിക്കുന്നത് പോലെയുള്ള സ്വരത്തില് അഫ്രീന് അകത്ത് നിന്നും വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.
“വന്നിട്ട് പെട്ടെന്ന് പൊക്കോ നീ..”
“എടീ കൈ മൊത്തം ഗ്രീസാന്നെ!
ഇര്ഫാന് പിന്നെയും പറഞ്ഞു.
“കുറച്ച് വെയിറ്റ് ചെയ്യാങ്കി ഞാന് തന്നെ വരാം...അല്ലേല് നീ അവനെ വിളിക്ക്..അബിദീനെ...”
“ഉഫ്...ശ്യെ...എന്നാ അങ്ങനെ...”
അഫ്രീന് വിളിച്ചു പറയുന്നത് അയാള് കേട്ടു. അയാള് പെട്ടെന്ന് കൈകള് വൃത്തിയാക്കാന് തുടങ്ങി.
“ആബീ...”
അഫ്രീന് ഉറക്കെ വിളിച്ചു പറയുന്നത് അയാള് കേട്ടു.
“ഒന്നിങ്ങ് വന്നെ മോനെ...”
കൈകള് വൃത്തിയാക്കി അയാള് പെട്ടെന്ന് അകത്തേക്ക് ചെന്നു. അകത്തേക്ക് നോക്കിയപ്പോള് ആദ്യം ഒന്ന് സ്തംഭിച്ചുപോയി ഇര്ഫാന്. അഫ്രീന് സല്വാറും ബ്രായും ധരിച്ച് പിന്തിരിഞ്ഞു നില്ക്കുന്നു. അവളുടെ പിമ്പില് ആബിദീന്. അവന്റെ വിരലുകള് അവളുടെ ബ്രായുടെ സ്ട്രാപ്പില്.
“ഓള്ഡ് മോഡല് ബ്രായുടെ ഒരു പ്രോബ്ലം ആണിത് ആബിദീന്...”
അവള് അവനോട് പറയുന്നത് അയാള് കേട്ടു.
“ഇടാന് നല്ല കംഫര്ട്ട് ഉണ്ടെങ്കിലും കൊളുത്ത് എവിടെയെങ്കിലും ഉടക്കിയാല് പിന്നെ അതൊന്നു ഊരാന് പാടാ...കൈ പിമ്പോട്ടു കൊണ്ടുപോയി വേദനയെടുത്തപ്പഴാ ഇര്ഫൂനെ വിളിച്ചേ...കയ്യേ മൊത്തം ഗ്രീസാന്നു പറഞ്ഞത് കൊണ്ടാ നിന്നെ വിളിച്ചേ...”
പിന്നെ അവള് മുഖം തിരിച്ച് അവനെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു.
“നെനക്ക് ബുദ്ധിമ്മുട്ടൊന്നുമായില്ലല്ലോ, ല്ലേ?”
അവനപ്പോള് അവളെ നാണത്തോടെ നോക്കുന്നത് അയാള് കണ്ടു.
“എന്തിനാ മോനെ നാണിക്കുന്നെ?”
അവള് വശ്യമായ പുഞ്ചിരിയോടെ ചോദിച്ചു.
“വീട്ടില് ഈമായ്ക്കോ മോന്റെ അനീത്തിക്കോ ഒക്കെ ഇങ്ങനെ പറ്റുമ്പം ഹെല്പ്പ് ചെയ്യില്ലേ? അങ്ങനെ കണ്ടാ മതി കേട്ടോ...”
അവന് നാണം വിടാതെ തലകുലുക്കി.
അവന് മറ്റീരിയലില് തറഞ്ഞ ഹുക്ക് വേര്പെടുത്തി അവയെ ബന്ധിപ്പിച്ചു.
“ഇങ്ങനെ
💬 Comments
View all comments