Chapter Title : ഹേമലത എന്റെ മേമ 11 [കർണ്ണൻ]

കരുതും.. മോശല്ലേ..! നീ എന്തായാലും വാ... ഞാൻ ദാ..ഇപ്പൊ ഓഫീസിന്നു വന്നു കയറിയതേയുള്ളൂ. മിഥുവൊക്കെ അവിടാ ഉള്ളത്..!"

അമ്മ നിർബന്ധം പറഞ്ഞ് ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തു‌...!

ആകെ മൂഞ്ചിപ്പോയ അവസ്ഥയിലായി ഞാൻ. ആ ഒരു വൈക്ലബ്യം എൻ്റെ മുഖത്തും പരന്നതു കണ്ട മേമ നെറ്റി ചുളിച്ചു...!

“എന്തേ...എന്ത് പറ്റി..?!"

ഞാനാ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി ഒരു നിമിഷം നിന്നു. അതവരിൽ എന്തോ ഒരു സംശയം ജനിപ്പിച്ചു.

"പോണം ...!!"

ഞാൻ ഒറ്റ വാക്കിൽ കാര്യം അവതരിപ്പിച്ചു...!

അതവർ പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നതായിരുന്നു. എന്നിട്ടും ആ മുഖം ഒരു നിമിഷം ഒന്ന് മങ്ങി. എന്നാൽ എനിക്കത് മനസ്സിലാവാതിരിക്കാൻ വേണ്ടിയാവണം പെട്ടെന്ന് സാധാരണപോലെ വച്ചു. തന്നെ മുഖം..!

"അതിനെന്താ പോയി വാ..ഞാൻ പെട്ടെന്ന് ഭക്ഷണം റെഡിയാക്കാം..!"

മേമ വേഗം അടുക്കളയിലേക്ക് നടക്കാനൊരുങ്ങി...!

"വേണ്ട...സമയമില്ല. പിന്നെ.. കോവിഡായതുകൊണ്ട് ബോഡി പെട്ടെന്നെടുക്കും.

അപ്പോഴേക്കും എത്തണംന്നാ അമ്മ പറഞ്ഞത്..!"

"അവിടെ ചെന്നാ എപ്പോ കഴിക്കാനാ...ഒന്നാമതേ കുറെ കഷ്‌ടപ്പെട്ടതല്ലേ..."

"ഹേയ്...ഞാൻ ടൌണിന്നു കഴിച്ചിട്ടേ കോട്ടേഴ്‌സിലേക്ക് പോകൂ.."..!!

ഞാനൊരു ചിരി വരുത്തി...!

"എന്താ..എന്താ പ്രശ്നം..?!"

അമ്മാച്ചൻ അങ്കലാപ്പോടെ എന്നെ നോക്കി. ഞങ്ങളുടെ സംസാരമൊക്കെ കണ്ട് എന്തോ കുഴപ്പമുണ്ടെന്ന് മൂപ്പര് മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നു...!

ഞാൻ പെട്ടെന്ന് മേമയെ നോക്കി...!

"അതൊന്നു പറഞ്ഞു കൊടുത്തേക്ക്... ഞാൻ ഒന്ന് കുളിച്ചു വരാം..!"

ശേഷം വേഗം അടുക്കളയിലൂടെ പുറത്തിറങ്ങി. ബാത്ത്റൂമിനുനേരെ നടക്കുമ്പോൾ പിന്നിൽ മേമ ഉച്ചത്തിൽ വിശദീകരണം കൊടുക്കുന്നത് കേൾക്കാമായിരുന്നു...!

മേമയുടെ സോപ്പ് തേച്ച് കുളിക്കുമ്പോൾ ഒരു കുളിരൊക്കെ തോന്നിയെങ്കിലും രണ്ടു ദിവസം കാണാതിരിക്കുന്ന കാര്യമോർത്തപ്പോൾ മനസ്സ് വല്ലാതെ തണുത്തുപോയി. ആ മൈരന് മരിക്കാൻ കണ്ട സമയം..!

കുളി