Chapter Title : ഹേമലത എന്റെ മേമ 12 [കർണ്ണൻ]

അവരെൻ്റെ തലയിൽ ഒന്ന് തട്ടി...!

തമാശ പറഞ്ഞതാണെന്ന മട്ടിൽ ഞാനൊരു ചീഞ്ഞ ചിരി പാസാക്കി....!

“എന്നാലും എന്റെ ഈശ്വരാ...സ്വന്തം മേമയുടെ മേത്ത് കിടത്തിയില്ലെന്നും പറഞ്ഞു ഒരുത്തൻ മിണ്ടാതിരിക്കുന്നത് ആദ്യായിട്ടാ കാണുന്നേ.. നാണമില്ലല്ലോ...!!"!!

എന്റെ കൈപ്പത്തിയെടുത്ത് വലംകയ്യിൽ കോർത്തുപിടച്ച് ഞെക്കിക്കൊണ്ട് അവർ കളിയാക്കി....!

"ഞാനെന്തിനാ നാണിക്കുന്നേ. എൻ്റെ മേമയല്ലേ..!!"!!

തെല്ലും ഉളുപ്പില്ലാതെ കാച്ചിക്കൊണ്ട് ഞാനാ വിരലുകൾ മുറുകെ കോർത്തു പിടിച്ചു....!

“എന്നുവച്ച്...! മേത്തൊക്കെ കേറിക്കിടക്കണോ..??!"!!

"കിടന്നാലെന്താ.."!!!

ഞാൻ പരിഭവിച്ചു....!

"ആരെങ്കിലും അതെങ്ങാൻ കണ്ടോണ്ടു വന്നാ എന്താ അവസ്ഥ...നമ്മൾ രണ്ടും നാണം കെട്ടേനെ..അയ്യേ..!"!!

ഇക്കിളി വന്നപോലെ ആ ശരീരം ഒന്നിളകി....!

"അങ്ങോട്ടേക്ക് ആര് വരാനാ...അവർക്കൊന്നും നടക്കാൻ തന്നെ വയ്യ..പിന്നെങ്ങനാ കോണിയൊക്കെ കയറുന്നെ..!!"!!

"അത് ശരി..അപ്പൊ ആ ധൈര്യത്തിലാണ് മോൻ്റെ കളി.ല്ലേ..! മ്ഹും..അപ്പൊ ഈ ചിന്തയും വച്ചുകൊണ്ടാണോ മിസ്സിംഗ് എന്നും പറഞ്ഞു രാത്രീൽ തന്നെ ഓടിയിങ്ങു പോന്നത്..?!"!!

ആ ചോദ്യം കേട്ടതും ഞാൻ ഒരു നടുക്കത്തോടെ തലയുയർത്തി മേമയെ നോക്കി. അങ്ങനൊരു വ്യാഖ്യാനം വരുമെന്ന് സ്വപ്നേപി കരുതിയിരുന്നില്ല. ശരീരസുഖം മാത്രം പ്രതീക്ഷിച്ചുകൊണ്ടുള്ള പ്രകടനമാണ് എന്റേതെന്നു മേമ കരുതിയോ.. ?! എൻ്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു നേരിപ്പോടുണർന്നു.....!

"എന്തേ..??!"!!

എന്റെ ഭാവം കണ്ടതോടെ മേമയുടെ മുഖം തെല്ലൊന്നു മങ്ങി. പറഞ്ഞത് കൂടിപ്പോയെന്ന തിരിച്ചറിവിൽ അവിടെ ഒരു വിഷമം കൂട് കൂട്ടി....!

"ഇങ്ങനൊന്നും പറയല്ലേ മേമേ..!"!!

ഉള്ളിൽ തട്ടിയ പരിഭവത്തോടെ കൈ വിടുവിച്ചുകൊണ്ട് ഞാൻ മുഖം താഴ്ത്തി....!

"...എനിക്കൊരബദ്ധം പറ്റി.. ശരി തന്നെ..! പക്ഷെ ദയവു ചെയ്ത് മേമേനോടുള്ള സ്നേഹത്തിനെ വിലകുറച്ചു കാണരുത്..! ഞാൻ പറഞ്ഞതൊക്കെ സത്യം തന്നെയാ..മേമയെന്നു വച്ചാ എനിക്കിപ്പോ ജീവനാ..!

പക്ഷേ..പറഞ്ഞതും അറിഞ്ഞതും