Chapter Title : ഹേമലത എന്റെ മേമ 9 [കർണ്ണൻ]

കയറി നിന്നു. തൂവൽ കിടക്കയുടെ മാർദ്ദവമുള്ള ആ ഇളം ഭാരം കൂടെയായപ്പോൾ ജീവിതത്തിലാദ്യമായി നിസ്സഹായത എന്തെന്ന് ഞാനറിഞ്ഞു....!

കനത്ത ഇരുട്ടിൽ മാദകത്തിടമ്പായ ഒരു പെണ്ണിൻ്റെ മാംസളമായ മേനിയുടെ ചൂട് പറ്റി കിടക്കുമ്പോഴും ഒന്നും ചെയ്യാൻ കഴിയാതെ കൈകൾ ചങ്ങലപ്പൂട്ടിൽ കുടുങ്ങിപ്പോയവന്റെ ദൈന്യമായ നിസ്സഹായത....!

എന്നെ ഉറക്കാനായി കവിളിൽ തട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്ന മേമയുടെ പതിയെ കൈ നിശ്ചലമായി. ശ്വാസഗതി വളരെ നേരത്ത് വന്നു. അഗാധമായൊരു ഉറക്കത്തിലേക്ക് അവർ വഴുതി വീണു കഴിഞ്ഞിരുന്നു....!

അപ്പോഴും ഒരു സപർശനംകൊണ്ട് പോലും തീ തുപ്പാൻ തയ്യാറായി നിന്ന കുണ്ണയെ സമാധാനിപ്പിക്കാനാവാതെ പുഴവക്കത്തെ കിണറിലെന്ന പോലെ വായിൽ നിറയുന്ന വെള്ളവുമിറക്കിക്കൊണ്ട് കണ്ണുകൾ മിഴിച്ച് അട്ടം നോക്കി ഞാനങ്ങനെ വിജ്രംഭിച്ച് കിടന്നു....!

അത് ശരിക്കുമൊരു കാളരാത്രിയായിരുന്നു.....!

ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ഒരു അവസരം ഇങ്ങനെ മുട്ടിയുരുമ്മിക്കിടന്നിട്ടും വിരൽത്തുമ്പ് പോലും ചലിപ്പിക്കാനാവാതെ മരവിച്ചു കിടന്നു പോയിരുന്നു ഞാൻ.....!

ആ സാഹചര്യത്തെ അതിജീവിക്കുക അത്ര എളുപ്പമായിരുന്നില്ല. ഈ ശരീരമൊന്ന് കെട്ടിപ്പിടിച്ച് കിടക്കാൻ വേണ്ടി പ്രാർത്ഥിച്ചത്ര ഫൈനൽ എക്‌സാമിന് പോലുമുണ്ടായിട്ടില്ല. കൊതിച്ചു കൊതിച്ചവസാനം ദൈവങ്ങൾ കനിഞ്ഞപ്പോൾ ദേ ഇങ്ങനേം...!

ചങ്കിടിക്കുന്ന ശബ്ദം ഹൃദയമിടിപ്പിനേക്കാൾ ഉച്ചത്തിലാണ്. അധികമൊന്നും വേണ്ട...ഒരിത്തിരി ധൈര്യം...എവിടെന്നെങ്കിലും കിട്ടിയിരുന്നെങ്കിൽ...മെഴുമെഴാന്നിരിക്കുന്ന ആ അണിവയറിൽ ഞെരുങ്ങിക്കിടക്കുന്ന കയ്യെങ്കിലും ഒന്നനക്കാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ...!

ഒന്നും നടന്നില്ല ഇരുട്ടിൽ ലക്ഷ്യമില്ലാതെ മിഴിച്ചു വച്ച കണ്ണുകളോടെ ഓരോ നിമിഷവും എണ്ണിയെണ്ണി ആണുങ്ങളെ പറയിപ്പിക്കാൻ മാത്രമായി ഞാനങ്ങനെ മരവിച്ചു കിടന്നു....!

മിനിട്ടുകളായി മണിക്കൂറുകളായി അണനെയങ്ങനെ അറിയാതെ കണ്ണുകൾ മെല്ലെയടഞ്ഞു....!

“കണ്ണാ...ഡാ..എണീയ്ക്ക്.. ദേ അലാറം അടിക്കുന്നു..!"!!

മേമയുടെ ഉരുട്ടിയുരുട്ടിയുള്ള വിളി ഏതോ ഒരു ഗുഹയിൽ നിന്നെന്ന വണ്ണം അടുത്തടുത്ത് വരുന്നത് അബോധാവസ്ഥയിലെന്നപോലെ