Chapter Title : ഹിമകണം [Kannan]

മാറുകൾ മറച്ചു…
“എന്താടി …” കുസൃതിച്ചിരിയോടെ വിഷ്ണു ചോദിച്ചു
“ഉണ്ണിയേട്ടൻ അങ്ങനെ നോക്കുമ്പോ എനിക്കെന്തൊപോലെ…” ദേവിക നാണത്തോടെ പറഞ്ഞു
“കുറച്ചുമുമ്പ് എന്തായിരുന്നു പെർഫോമൻസ്…” വിഷ്ണു ചോദിച്ചു
“ഒന്നുപോ ഉണ്ണിയേട്ടാ”
അവൾ നാണത്തോടെ പറഞ്ഞു, എന്നിട്ടു രണ്ടുപേരും വസ്ത്രം ധരിച്ചു കുളപ്പടവിൽ വിഷ്ണുവിന്റെ
കൈകോർത്തുപിടിച്ചു അവന്റെ ചുമലിൽ തലചായ്ച്ചു ദേവിക ഇരുന്നു.
“ഉണ്ണിയേട്ടാ ഞാനൊന്ന് ചോദിച്ചോട്ടെ”
“ഉം” വിഷ്ണു വെറുതെ മൂളി
“നമ്മുടെ കല്യാണം കഴിഞ്ഞാലും ഇങ്ങനെ എന്നെ സ്നേഹിക്കാൻ ഉണ്ണിയേട്ടന് പറ്റോ?
“അതെന്താ നീയങ്ങനെ ചോദിച്ചേ?”
“ചേച്ചിയുടെ കാര്യം തന്നെ കണ്ടില്ലേ…അവര് എത്രനാൾ പ്രേമിച്ചതാ…പക്ഷേ കല്യാണം കഴിഞ്ഞുമൂന്ന്
വർഷമായില്ല ചേട്ടൻ ചേച്ചിയെ തല്ലാത്ത ഒരു ദിവസമില്ല…” ദേവിക വിഷമത്തോടെ പറഞ്ഞു
“അപ്പൊ ഞാനും കല്യാണം കഴിഞ്ഞു നിന്നെ തല്ലരുത് എന്നാണോ നീ പറഞ്ഞു വരുന്നത്…അത് ഉറപ്പ്
പറയാൻ പറ്റില്ല നിന്റെ കയ്യിലിരിപ്പ് പോലിരിക്കും” വിഷ്ണു തമാശയെന്നവണ്ണം പറഞ്ഞു.
“അത് ഉണ്ണിയേട്ടൻ പേടിക്കണ്ട തല്ലുകൊള്ളാനുള്ള അവസരം ഞാൻ ഉണ്ടാക്കാതിരുന്നോളാം”
ദേവിക ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
“പാവം ചേച്ചി…കുട്ടികൾ ഉണ്ടാവാത്തത് ചേച്ചിയുടെ കുറ്റമാണെന്നാ ചേട്ടന്റെ അമ്മയും പെങ്ങളും
പറയുന്നത്…ചേട്ടൻ വരുമ്പോ ഓരോ കുറ്റവും കുറവും പറഞ്ഞു എരി കേറ്റും” ദേവിക വിഷമത്തോടെ
പറഞ്ഞു
“അക്കാര്യത്തിൽ നീ പേടിക്കണ്ട കല്യാണം കഴിഞ്ഞു അഞ്ചു മക്കളായിട്ടേ നിന്നെ ബെഡ്‌റൂമിൽ
തുണിയുടുക്കാൻ ഞാൻ സമ്മതിയ്ക്കു.”
വിഷ്ണു അവളെ ചേർത്തു കൊഞ്ചിക്കൊണ്ട്പറഞ്ഞു
“അയ്യടാ…അഞ്ചോ…രണ്ടുപേര് മതി നമുക്ക് …എന്നെപ്പോലൊരു മോളും ചേട്ടനെ പോലെ ഒരു
മോനും”
ദേവിക ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു
“ആ…അത് ഞാൻ തീരുമാനിച്ചോളാം മോള് വെറുതെ കിടന്നു തന്നാൽ മതി”
“അയ്യേ…ഇയ്യാക്ക് ഒരു നാണവുമില്ലല്ലോ?”
“അയ്യടി…ഞാനെന്തിനാ നാണിക്കുന്നേ…ഞാനെന്റെ പെണ്ണിനോടല്ലേ പറയുന്നത്”
അതുകേട്ട് ദേവിക അവന്റെ കയ്യിൽ ഇറുകെ കെട്ടിപിടിച്ചു ഒന്നുകൂടി ചുമലിലേക്ക് തല
ചായ്ച്ചുകൊണ്ട് ചിണുങ്ങി
“പ്ലീസ്, ഉണ്ണിയേട്ടാ നമുക്ക് രണ്ടുപേർ മതി…എനിക്കവയ്യ…ശേ…ആൾക്കാർ എന്ത് പറയും”
“അത് പിന്നത്തെ കാര്യമല്ലേ…നീയിപ്പോഴത്തെ കാര്യം ചിന്തിക്ക്…വല്ല ഗുളികയും വേണ്ടിവരോ?”
വിഷ്ണു ചോദിച്ചു
“ഓ…വേണ്ടിവരത്തില്ല ഞാനിപ്പോ സ്ഫെയാണ്.”
“എന്ത്?”
“കുന്തം…നാളെയോ മറ്റന്നാളോ എനിക്ക് മെൻസസ് ആവുമെന്ന്”
“ഓ…അങ്ങനെ”
“സമയം ഒരുപാടായി എന്നെ വീട്ടിൽ കൊണ്ടാക്കിത്തരോ”
ദേവിക ചോദിച്ചു
“ഇങ്ങോട്ടെങ്ങാനാ വന്നേ…അതുപോലങ്ങു പോയാ മതി”