Chapter Title : ഹിമകണം [Kannan]

വാ”
അരുൺ പറഞ്ഞിട്ട് വിഷ്ണുവിന്റെകൈയിൽ പിടിച്ചു വലിച്ചു
“വാടാ എന്തായാലും ഇവൻ ഇത്രേം പറഞ്ഞതല്ലേ നമുക്ക് അവളെക്കണ്ട് ഒരു മാർക്കിടാം”
ബാലു പറഞ്ഞു. നാലുപേരും മുന്നോട്ട് നടന്നു
പെട്ടെന്ന് അവരുടെ മുന്നിലേക്ക് നാലഞ്ചുപേർ കയറി നിന്നു
“എങ്ങോട്ടാ നാലുപേരുംകൂടി”
msc ക്ക് പഠിക്കുന്ന വിശാഖും കൂട്ടുകാരുമായിരുന്നു അത് കൂട്ടത്തിൽ സൂരജിന്റെ കൈയിൽ ഒരു
പ്ലാസ്റ്റർ ഇട്ടിട്ടുണ്ട്
“ നിന്റെ അമ്മായിയമ്മയുടെ ഇരുപത്തെട്ടാണെന്ന് പറഞ്ഞുകേട്ടു…സത്യമാണെങ്കിൽ ഒരു
പൊന്നരഞ്ഞാണം കെട്ടാമെന്ന് വിചാരിച്ചു”
അരുൺ പുച്ഛത്തോടെ പറഞ്ഞു …
“നിലത്തു നിക്കടാ…നിന്റെ പെങ്ങളോട് മിണ്ടിയെന്നും പറഞ്ഞു നീയും ഇവന്മാരും കൂടി ഇവന്റെ കൈ
തല്ലിയൊടിച്ചല്ലേ…അതിനൊള്ള പണി ഞാൻ ഉടനെ തരുന്നുണ്ട്…അധികം വൈകില്ല…”
വിഷ്ണുവിനോടായി വിശാഖ് പറഞ്ഞു. വിഷ്ണു അവന്റെ മുഖത്തു തറപ്പിച്ചു നോക്കിയിട്ട് പറഞ്ഞു
“മോനെ നിന്റപ്പന് ഇഷ്ടംപോലെ പണം കാണും അതിന്റെ നെഗളിപ്പ് നീ കാണിച്ചോ പക്ഷേ എന്റെ
പെങ്ങളുടെ കയ്യിൽ കയറിപ്പിടിച്ച ഇവനെ ഇത്രയേ ചെയ്യാൻ പറ്റിയുള്ളൂ എന്നോർത്തു വിഷമിച്ചു
നടക്കുകയാ ഞാൻ…ഇനി ആ വിഷമം മാറ്റാൻ നീയായിട്ടൊരു അവസരം തരുകയാണെങ്കിൽ അത്രേം
സന്തോഷം”
“നീ ജയിച്ചെന്നു കരുതണ്ട ഇതിനുള്ള പണി ഞാൻ തന്നില്ലെങ്കിൽ പിന്നെന്തിനാ ഞാൻ ഈ മീശയും
വച്ച് നടക്കുന്നേ?” വിശാഖ് തന്റെ മേശയിൽ തടവിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു
“അധികം വച്ചോണ്ടിരിക്കാതെ അതങ്ങ് ഷേവ് ചെയ്യാനുള്ള പണി ഞങ്ങളും തരാം”
ബാലു പറഞ്ഞു “സാറന്മാർ പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞെങ്കിൽ വിട്ടോ”
റഫീഖ് കൂട്ടിച്ചേർത്തു. എന്നിട്ട് അവരേം പിന്നിട്ട് നാലുപേരും മുന്നോട്ട്
നടന്നു. അവർ ഡിഗ്രി ക്ലാസ്സിനടുത്തു ചെല്ലുമ്പോ കൃഷ്ണ കൂട്ടുകാരോട് സംസാരിച്ചുകൊണ്ട്
വരാന്തയിൽ നിൽപ്പുണ്ട് , അവരെക്കണ്ടു അവൾ മുന്നോട്ട് വന്നു
“വില്ലന്മാരെല്ലാരും ഉണ്ടല്ലോ എന്താ ഇവിടെ…”കൃഷ്ണ ചോദിച്ചു
“ഞങ്ങൾ അമ്മൂനെ കാണാൻ വന്നതാ” അരുൺ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു
“എന്നെയോ എന്താ കാര്യം…വല്ല പെണ്പിള്ളേരുടേം മൊബൈൽ നമ്പറിനാണെങ്കിൽ
നടക്കില്ല ഞാനിപ്പൊഴേ പറഞ്ഞേക്കാം”
അവൾ അരുണിനോട് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു
“ഏയ് അതൊന്നുമല്ല, ഞാനിപ്പോ ഭയങ്കര ഡീസെന്റാ…”
അതുകേട്ട് കൃഷ്ണ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു
“ആണോ അരുണേട്ടാ എത്രനാളത്തേക്ക്?”
അരുൺ ഒന്ന് ചിരിച്ചു
“ഡീ…ഡീ മതിയടി അവനെ കളിയാക്കിയത്…”
വിഷ്ണു മുന്നോട്ട് വന്നു പറഞ്ഞു