Chapter Title : ഹൃദയതാളങ്ങൾ [ഋഷി]

ടോർച്ചർ ചെയ്യാമോ? മനു കേണു.

ആ മതി മതി! ഒരു ഡാഡും മോനും! രഞ്ജു ഫോൺ പിടിച്ചു വാങ്ങി. രാമൂ! നീയൊരു സീനിയർ എക്സിക്യൂട്ടീവല്ലേ! ഇങ്ങനെ അവധിയെടുത്താല്! അതും ചുമ്മാ തീറ്റേം കുടീം! അവളവനെ കുറ്റപ്പെടുത്തി.

എടീ! മനുഷ്യൻ അടിമയല്ല. ഈ വല്ല്യ കമ്പനികളൊക്കെ ആരേലും ചത്തു പണിയെടുത്ത് കമ്പനിയെ നന്നാക്കി ഒള്ള ആരോഗ്യം കളഞ്ഞ് അങ്ങു കെടപ്പിലായാല് തിരിഞ്ഞുനോക്കത്തില്ല. ജീവിതം സുഖമായി കഴിയണം. മനസ്സിലായോടീ കഴുതേ! ചാരുവുമായുള്ള സംഗമം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവൻ കുറച്ചൂടി ഫ്രീയായതു പോലെ! ഒരു തരം കൂസലില്ലായ്മ. എപ്പോഴും മറ്റുള്ളവർക്കുവേണ്ടി മാത്രം എന്തിനു ജീവിക്കണം?

അപ്പുറത്ത് രഞ്ജു ഒരു നിമിഷം നിശ്ശബ്ദയായി. അവളറിയുന്ന, അവൾ പറയുന്നതു കേട്ടു നടക്കുന്ന രാമുവല്ല ഇത്. ഉള്ളിൽ നേരിയ പേടി മൊട്ടിട്ടു.

അതല്ലടാ! എന്നാലും... അവളുടെ സ്വരമിത്തിറി പതറിയിരുന്നു.

നിന്നോട് ഞാൻ വരാൻ പറഞ്ഞതല്ലേടീ? അപ്പോ നിനക്ക് പ്രധാനം നിൻ്റെ ജോലിയാണ്. നീയായി നിൻ്റെ പാടായി. ആ ശരി. ഞാൻ നാളെ വിളിക്കാമെന്ന് മനുവിനോടു പറഞ്ഞേക്ക്. അവൻ ഫോൺ കട്ടുചെയ്തു.

രഞ്ജന ചിന്തയിലാണ്ടു. കുഞ്ഞു വിരലിലിട്ട് ഭർത്താവിനെ കറക്കുന്ന അവളോട് മറ്റു പെണ്ണുങ്ങൾക്ക് എന്നും അസൂയയായിരുന്നു. ഇപ്പോൾ രാമുവിൻ്റെ മറ്റൊരു മുഖമവൾ കണ്ടു. ഇനി....

അവനെണീറ്റ് നേരെ സ്വിമ്മിംഗ് പൂളിൽ പോയി അരമണിക്കൂർ നീന്തി. തിരികെ വന്നിട്ട് ചാരുവിൻ്റെ മെസേജുകൾ ഒന്നൂടി വായിച്ചു.

"ഡാ! നീയെൻ്റെ സങ്കൽപ്പത്തിലുള്ള ആണാണെടാ. നിന്നെ ഇത്തിരി വൈകിയാണേലും കണ്ടുമുട്ടിയല്ലോ. ദൈവത്തിനു സ്തുതി."

"പൊന്നേ! നിന്നെ പെട്ടെന്നു വിട്ടു പോവണ്ടി വന്നതിനു സോറി കുട്ടാ."

"നിൻ്റെയൊരു ഹെല്പെനിക്ക് വേണം. നീ ചെയ്തു തരുമോ? നോ ക്വസ്റ്റ്യൻസ്! സമ്മതമാണോടാ മോനൂ? തീരുമാനം നിൻ്റെയാണെടാ. ഓക്കെയാണെങ്കിൽ (അല്ലെങ്കിലും) നിൻ്റെ മറുപടി വേണം".

ഞാൻ വിളിക്കട്ടേടീ? അവനൊരു മറുപടിയിട്ടു.

അഞ്ചു മിനിറ്റ്. ഞാനങ്ങോട്ടു വിളിക്കാടാ.

ഡാ... ഇന്നെന്തു പറ്റിയെന്നറിയാവോ? ചാരുവിൻ്റെ സ്വരത്തിൽ ചിരിയായിരുന്നു.

നിന്നെ പണ്ണാനൊള്ള ചാൻസു കിട്ടി. നിൻ്റെ പൂറും കുണ്ടീം നക്കി സുഖിച്ചു. പിന്നെ നിനക്കു വായിൽത്തന്നു... തൽക്കാലം ഇതൊക്കെ മതിയെടീ! അവൻ ചിരിച്ചു...

ഡാ! അടി വേണോ? ബാഡ് ബോയ് ചാരു ഒരു സ്ക്കൂൾട്ടീച്ചറെപ്പോലെ