Chapter Title : ഇന്റര്നെറ്റ് തന്ന സുന്ദരി [പമ്മന് ജൂനിയര്]
സത്യം പറയുന്നത് അല്ലേ.. അല്ലെങ്കിലും പറയുന്നതല്ലല്ലോ, പറയാതിരിക്കലല്ലേ പ്രണയം.
ഞാന് ജാക്കി ചാനെ വെല്ലുന്ന വേഗത്തില് കുളിയും തേവാരവുമൊക്കെ തീര്ത്തു. പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങുന്ന വേളയില് ബ്രേക്ഫാസ്റ്റുണ്ടെന്ന് ഫ്രണ്ട് ഡസ്കിലെ റിസപ്ഷനിസ്റ്റ് ഓര്മ്മിപ്പിച്ചു. ഞാന് അവള്ക്ക് നന്ദിയും ഒരു ചിരിയും കൊടുത്ത് വേഗം കാര് പാര്ക്കിങ്ങിലേക്ക് ചെന്നു. ഡ്രൈവര് അവരുടെ കാബിനടുത്തു തന്നെ വണ്ടി കഴുകി വൃത്തിയാക്കി ഇട്ടിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കണ്ണിലെ കൃഷ്ണമണിപോലെ അത് വെട്ടിത്തിളങ്ങുന്നു. സമയം 10 മണി ആയിട്ടുണ്ട്. ഞാന് ഒന്നും അയാളോട് പറയാന് നിന്നില്ല. വൈകീട്ട് വരും എന്നു മാത്രം പറഞ്ഞു കൊണ്ട് വണ്ടി തിരിച്ചു.
പതിനഞ്ചുന്മിനിറ്റു കൊണ്ട് ഞാന് ഗ്രൗണ്ടിലെത്തി. ആവേശത്തിന്റെ ഉച്ചകോടിയില് ആയിരുന്നതു കൊണ്ട് വണ്ടി പാര്ക്ക് ചെയ്യാനൊന്നും നിന്നില്ല. കിട്ടിയിടത്ത് ഇട്ടിട്ട് പോന്നു. ഗ്രൗണ്ടിനെ പ്രധാന വാതില് മുതല് എല്ലാവരേയും ശ്രദ്ധിച്ചുകൊണ്ട് ഞാന് ഉള്ളിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചു, ഇന്നലെ കിട്ടിയ രണ്ട് പടങ്ങള് ആണ് ആകെയുള്ള അടയാളങ്ങള്. എന്നെ ഏതായാലും അറിയില്ലല്ലോ അതു കൊണ്ട് എനിക്ക് ധൈര്യമായി തിരയാം. എന്നൊക്കെയുള്ള കണക്കുകൂട്ടലായിരുന്നു.
കുറച്ചുള്ളിലേക്കായി ഒരു കാന്റീനും അതിനു വശത്തായിട്ട് ഹോസ്റ്റലുമുണ്ട്. അതിനുമപ്പുറത്താണ് മൈതാനം. വലത്തു ഭാഗത്ത് ബദാം മരങ്ങല് പന്തല് വിരിച്ചു നില്കുന്നു. അവയുടെ നിഴലിന്റെ കുളിരേറ്റ് കുറച്ച് പടികള്. താഴെ പുല് വിരിച്ച മൈതനത്തില് ചുവപ്പും മഞ്ഞയും കലര്ന്ന ബദാമിന്റെ ഇലകള്ക്കിടയില് ഒന്നു രണ്ട് യുവമിഥുനങ്ങള് തങ്ങള്ക്കു ചുറ്റും നോക്കിന്റെ മതിലുകള് കെട്ടിയടച്ച് അവരവരുടെ ദ്വീപുകളില്. ഇടക്ക് ഒരു പെണ്ണ്. പക്ഷെ അവള് ഞാന് കണ്ട പടങ്ങളിലേതു പോലയൊന്നുമല്ല. ചന്ദനമരത്തിന്റെ നിറമാണ്. നീണ്ട കറുത്തമുടികളില് കാറ്റ് കുസ്തൃതി കാണിക്കുന്നു. കാറ്റിനോടു പരിഭവം പറഞ്ഞ് മുടി ഇടക്ക് മാടി ഒതുക്കുന്നു. ഇടക്കിടെ മൊബൈലില് നോക്കുന്നുണ്ട്.
ഞാന് ചുറ്റും ഒന്നു പരതി നോക്കി. ദൂരെയായി ഒരു പെണ്കുട്ടി ഫോണില്
സംസാരിക്കുന്നുണ്ട്. അവള് ഞാന് നില്കുന്നയിടത്തേക്ക് നടന്നു വരികയാണ്. അവള് അടുത്തുവരുന്നതും കാത്ത് ഞാന് നിന്നു. അത് രാഖിയാവാന് വഴിയില്ല. അവര് ഉച്ചത്തില് ഫോണില് ആരെയോ വഴക്കു പറഞ്ഞു കൊണ്ട്കടന്നു പോയി.
എനിക്ക് ക്ഷമ കെട്ടു തുടങ്ങി. അപ്പോള് ഞാന് രാഖിയുടെ അവസ്ഥ ആലോചിച്ചു ഒന്നര മണിക്കൂറായിരിക്കണം
💬 Comments
View all comments