Chapter Title : ഇറച്ചിപ്പീസ് [കൊമ്പൻ]

ഞാൻ ഇടക്ക് കാണാറൊക്കെയുണ്ട്, പിന്നെ ഞാനിതെങ്ങനെ പറയുമെന്നോർത്തപ്പോ…”

“അഹ് എന്റെ ഊഹം ശെരിയാണ് ല്ലേ ? എന്തായാലും അതങ്ങനെ പോട്ടെ… വേലപ്പാ. അവളുടെ മുഖത്തെ ചിരി എപ്പോഴും കണ്ടാ മതി, അമ്മയില്ലാത്ത കുട്ടിയാണ്… പാവം
അവൾക്കൊരു കുഞ്ഞു എങ്ങനെയെങ്കിലും ഉണ്ടായ മതി!!! അതാണിപ്പോ എന്റെ ആകെയുള്ള ആഗ്രഹം, ഇക്കണ്ട സ്വത്തുക്കൾക്ക് ഒരാവകാശി വേണ്ടേ വേലപ്പാ...ദൈവം സഹായിച്ചു കണ്ണടയും മുന്നേ അതുണ്ടായാൽ മതിയായിരുന്നു.”

“ശെരിയാകും മുതലാളി…അമല കുഞ്ഞിന് ദൈവം കനിഞ്ഞു വയർ നിറയും…..”

“ആഹ് …..നീയൊന്നുടെ ഒഴിക്ക് വേലപ്പാ!!!”

“അയ്യോ, മതി ഇപ്പൊ തന്നെ..”

“ഇതോടെ നിർത്താം വേലപ്പാ, എന്നാ നീ പോയി ഉറങ്ങിക്കോ.”
വേലപ്പൻ ഒരെണ്ണം കൂടെ ഒഴിച്ച് കൊടുത്തു. വേലപ്പൻ എണീറ്റ് കസേരയയുടെ അരികിൽ നിന്നു. മുതലാളി അത് മുഴുവനുംമോന്തും. മോന്തും മുന്നേ മയങ്ങിയതും, വേലപ്പൻ പാപ്പച്ചനെ പൊക്കി എടുത്തു അയാളുടെ ബെഡ്റൂമിലേക്ക് നടന്നു, അയാളെ കിടത്തിയ ശേഷവും ആ മുതലാളിയുടെ അവസാനത്തെ ആഗ്രഹത്തെ കുറിച്ചോർത്തു. അയാളുടെ മുഖത്തെ ചിരിയിൽ അടിമകൾ വിത്ത് മുളപ്പിച്ചു വിള നിലം സ്വന്തമാക്കുന്നതോർത്തു. അയാൾ മുതലാളിയുടെ മുറിയുടെ വാതിൽ കുട്ടിയിട്ടുകൊണ്ട് ഉമ്മറത്തെ വാതിലും അടച്ചുകൊണ്ട് സ്റ്റെപ്പ് കയറി മുകൾ നിലയിലെക്കെത്തി. അമലയുടെ മുറിയുടെ ചാരി വെച്ച വാതിലിൽ കൂടെ അകത്തേക്ക് നോക്കുമ്പോ അവൾ ചുവന്ന സിൽക്കിന്റെ മൈക്രോ നൈറ്റിയും ധരിച്ചുകൊണ്ട് അലമാരയുടെ കണ്ണാടിയിൽ മുടി ചീകുകയായിരുന്നു. ആ നിൽപ്പ് കണ്ടതും വേലപ്പന് അയാളുടെ ഔട്ട് ഹൗസിലേക്ക് പോകാനായില്ല. അയാൾ വേഗം അമലയുടെ മുറിയിലേക്ക് കയറിക്കൊന് വാതിലടച്ചതും, അമല “അപ്പച്ചൻ എന്ത്യേ?!!” “ഉറക്കവാ…” എന്നും പറഞ്ഞുകൊണ്ട് പെണ്ണിന്റെ മുഴുത്ത കുണ്ടിയിൽ പിടിച്ചു