Chapter Title : ഇരുട്ടടി [ആനീ]

ശെരി. വേഗം താ.."

രാജശേഖരൻ ഉള്ളിൽ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പയ്യെ പുറത്തിറങ്ങി.

നിള താൻ അഴിച്ചിട്ട ഡ്രസ്സ്‌ എല്ലാം കൂടി കയ്യിലെടുത്തു. എന്നാൽ പാന്റിയും ബ്രായും കൊടുക്കുവാൻ അവൾക്കെന്തോ മടി തോന്നി. അവൾ അത് മാത്രം മാറ്റി വെച്ചുകൊണ്ട് പാവാടയും ബ്ലൗസും അയാൾക്ക് കൊടുത്തു.

രാജശേഖരൻ ഇരുട്ടത്ത് അതിൽ നന്നായൊന്നു തപ്പി നോക്കി. ബ്രായും പാന്റിയും കാണാത്ത അയാൾ നിരാശനായി.

"മോളെ, ഇത്രയെ ഉള്ളോ, അകത്തിടുന്നത് ഇല്ലേ?"

"ശ്ശേ!.. ഈ അച്ഛന് നാണമില്ലേ.. സ്വന്തം മരുമകളുടെ അടിവസ്ത്രം ചോദിക്കാൻ!.. മോശം.." നിള മനസ്സിലോർത്തു.

"മോളെ, പറ, ബാക്കി എവിടെ?"

"അത്.. അത്‌ ഞാൻ ഇവിടെ ഇട്ടോളം അച്ഛാ."

"എന്റെ പൊന്ന് മോളേ, നാണിക്കണ്ട. അച്ഛനല്ലെ ചോദിക്കുന്നെ. ഇങ്ങോട്ട് താ, വെളിയിലിട്ടാൽ നാളെ ആവുമ്പോഴേക്കും നന്നായി ഉണങ്ങിക്കോളും."

തൽക്കാലം അവളുടെയടുത്ത് ഒരു ഡ്രെസ്സും ഉണ്ടാവാൻ പാടില്ലെന്ന് രാജശേഖരന് നിർബന്ധമായിരുന്നു. എന്നാലേ തന്റെ പ്ലാൻ നടക്കുകയുള്ളു അയാൾ ഓർത്തു ..

"മോളെ, നാണിക്കാതെ ഇങ്ങ് താ. നേരം പോവുന്നു.."

"മ്ം."

ഒടുവിൽ മനസ്സില്ലാമനസോടെ നിള സമ്മതിച്ചുകൊണ്ട് തന്റെ വിയർപ്പുള്ള ബ്രായും പാന്റിയും അയാൾക്ക് നേരെ നീട്ടി.

"ഇതാ അച്ഛാ."

"എവിടെ?"

"നേരത്തെ തന്നടുത്തു."

"ആം."

രാജശേഖരൻ അൽപ്പം വിറക്കുന്ന കൈകളാൽ അത് മേടിച്ചു.

"അച്ഛൻ പോയി വിരിച്ചിട്ട് വരാം."

"മ്മ്, ആ അച്ഛാ, അച്ഛന്റെ ഫോൺ എന്തിയെ? വെട്ടമില്ലല്ലോ."

"അവിടെ സോഫയിലുണ്ട്. ചാർജ് കുറവാ, തൽക്കാലം അതെടുത്തോളാം."

"മ്മ്."

രാജശേഖരൻ തിരിഞ്ഞു നടന്നു. പിന്നെ സോഫയ്ക്ക് അടുത്തേക്ക് എത്തിക്കൊണ്ട് ആ പാന്റീസ് മാത്രം ആ സോഫയിലേക്ക് ഇട്ടു. എന്നിട്ട് തന്റെ ഫോണും